writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (63)

door koyaanisqatsi

Op datzelfde ogenblik wenkte een stervende Jean Godecharles met zijn laatste krachten Beatrice, zijn hospita. Haar tranen zo goed mogelijk verbijtend boog ze zich tot bij zijn mond, waaruit een zurige lucht verdampte.
'Ik… Ik heb Mehmed niet alles kunnen vertellen. Waarschuw hem. Zeg hem… Hij moet de Sjamaan opzoeken. In de Curassier… Vragen naar de Sjamaan.'
Beatrice knikte, sloeg een hand voor de mond om haar gesnik te smoren en rechtte haar rug. Ze kon het niet helpen een grenzeloos medelijden te voelen voor haar huurder, die zijn laatste jaren in schrijnende eenzaamheid had doorgebracht. Hij had haar niets hoeven op te biechten om te laten verstaan dat hij een hard leven had geleid waarin weinig plaats voor echte liefde was geweest.
Sinds ze weduwe was wist ze zelf maar al te goed wat eenzaamheid betekende. Ze was haar echtgenoot vanuit Normandië naar Parijs gevolgd, omdat hij daar een betere betrekking kon krijgen, maar toen hij enkele maanden na hun aankomst plots overleed kwam ze alleen te staan in een stad waar ze geen mens kende. In tegenstelling tot het dorp waar ze vandaan kwam en waar iedereen iedereen kende, bevond ze zich in Parijs in een massa, zich als mieren langs elkaar haastende, menselijke wezens die de ambitie leken te koesteren mekaar zoveel mogelijk te negeren, en aangezien ze haar wantrouwen tegenover stedelingen niet van zich kon afzetten, begon ze steeds meer van haar omgeving te vervreemden.
Nu haar huurder op het punt stond haar te verlaten zag ze behalve haar enige gezelschap ook een belangrijk deel van haar inkomen wegvallen. Weldra zou ze zich moeten beredderen met de schamele opbrengst van de verkoop van bloemen, die ze ophaalde bij een kweker die haar steeds vaker en tot haar grote ergernis het hof maakte, en die ze verkocht aan welstellende wandelaars in de omgeving van de Tuilerieën.
Maar momenteel was dit gevolg van Godecharles' afscheid van de wereld volkomen uit haar gedachten gebannen. Ze vroeg zich af of ze wel goed genoeg voor hem had gezorgd en of ze hem niet meer gezelschap had kunnen houden in plaats van beneden in uitgeleende romans te zitten bladeren zonder hun teksten echt tot zich te laten doordringen. Haar veronderstelde tekortschieten maakte haar nog droeviger, waardoor ze er niet langer in slaagde haar verdriet te verbergen en begon te huilen.
Niet zonder moeite trok Godecharles zijn oogleden op. Hij wenkte haar opnieuw, waarop ze zich herpakte, haar snot opsnoof en haar tranen wegveegde.
'Schoonheid… Ik wil gaan met schoonheid in de ogen…' lispelde hij haar in.
Beatrice's gelaat kregen van het ene ogenblik op het andere een emotieloze uitdrukking. Het verdriet gleed van haar af en maakte plaats voor een koele nuchterheid die zich als een tweede laag van haar persoonlijkheid onder de eerste, die niets dan zachtmoedigheid uitstraalde, schuilhield. Ze ging achter het voeteinde van het bed staan en begon langzaam maar vastberaden haar kleed open te knopen tot net onder haar navel zodat ze haar bovenlichaam in één vlotte beweging kon ontbloten.
Heel even flakkerde er een glans in Godecharles' doffe ogen op. Hij maakte een keelgeluid dat het midden hield tussen gerochel en gekreun en probeerde zijn dankbaarheid uit te drukken door een paar keer met de ogen te knipperen. Beatrice pakte haar volle borsten beet, duwde ze omhoog, kneep erin en blies een paar keer door haar neus. Ze hield haar blik pal op Godecharles's ogen gericht, alsof ze hem wilde dwingen zich in een laatste ervaring van genot te verliezen. Maar hoe graag hij het ook had gewild, zijn lichaam was te veel verzwakt om voldoende opwinding op te wekken om zijn hart de doodsteek te geven.
Beatrice kon zijn doodsstrijd niet meer aanzien. Bijna had ze hem toegesnauwd: 'Sterf dan toch, taaie vent!' maar haar waardigheid bleef sterker dan haar wanhoop. Ze liet haar borsten los, slikte diep en kwam weer langszij het bed staan. Godecharles stuurde zijn blik moeizaam bij, wat zoveel energie kostte dat hij de ogen niet langer kon openhouden. Aarzelend tilde Beatrice het laken op. Haar hand gleed over het nachtkleed dat ze haar huurder had gegeven omdat het comfortabeler zat voor de bedlegerige dan zijn eigen, te strakke nachthemden. Ze trok het kleed, dat klam aanvoelde, naar boven tot ze zijn lid had ontbloot.
Godecharles's oogleden trilden kortstondig. Zijn ademhaling werd griezelig zwaar en onregelmatig, en onderbroken door reutels, gekreun en droog, languitgerekt gepiep.
Heel even wilde Beatrice haar hand terugtrekken maar toen beet ze door. Ze nam het verschrompelde lid van de stervende man in haar hand en begon de huid met een bijna onmogelijke voorzichtigheid op en neer te schuiven. Na enkele seconden borrelde er een droge zucht uit Godecharles' keel op. Beatrice voelde een kleine hoeveelheid waterachtige smurrie over haar vingers lopen en stelde vast dat Godecharles opgehouden had met ademhalen. Het duurde ruim een minuut voor ze zijn penis losliet en het laken over zijn gelaat legde.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Sohé, wat een dood!
    Maarre, nu weten we nog niet wat Daniel zag ...
    Schrijf dóór!! :)
    x
    koyaanisqatsi: even op adem komen, met al die feestdagen... ;-)
  • greta
    Godallemachtig. Dit is extreem hoor.
    (Met Wee eens, nu Daniel!!)



    koyaanisqatsi: Extreem? Boh... ;-)
  • joplin
    mooie dood
    xx
    koyaanisqatsi: eentje om voor te tekenen... idd xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 5 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .