writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (3)

door koyaanisqatsi

Véronique deed tijdens de huwelijksnacht haar bijnaam van 'IJsklomp' alle eer aan. Ze liet Daniel bezit van haar nemen met de onbewogenheid van een sfinx maar haar kersverse echtgenoot stoorde zich niet het minst aan haar op het randje van het afstotende balancerende onverschilligheid. Hij ontmaagde haar met het grootste gemak, hield zich niet in en kwam al na enkele stoten tot een orgasme, waarna hij zich te rusten legde om een klein half uur later zijn ding op precies dezelfde manier te herhalen.
Véronique's jeugdige lichaam was er niet in geslaagd zijn enthousiasme, dat het afgelopen jaar bij de ouder wordende Aurelie tot onder het vriespunt was gedaald, nieuw leven in te blazen. Ze miste iets, al kon Daniel zelf niet onder woorden brengen wat het precies was wat hij nodig had om opnieuw met volle teugen van een vrouw te kunnen genieten. Dat hij niet ontgoocheld was, lag misschien niet voor de hand maar klonk al meteen wat aannemelijker wanneer men zijn drijfveer om het meisje te huwen te vragen in acht nam.
Nadat hij zijn aanvankelijke droom Aurelie te huwen na haar overspel met de stalknecht aan gruizelementen had geslagen, was hij het huwelijk gaan beschouwen als een strikt zakelijke overeenkomst waaruit men maar beter zoveel mogelijk profijt probeerde te halen. Want als een vrouw als Aurelie, het toonbeeld van evenwicht en fatsoen, zo gemakkelijk in staat was een zondeval te maken, kon het niet anders dan dat geen enkele vrouw het volste vertrouwen, laat staan je hart verdiende. Terugdenkend aan de andere vrouwen die een rol van enige betekenis in zijn leven hadden gespeeld, zwelde dit wantrouwen alleen maar aan. Allereerst was er zijn moeder die hem, zonder het ooit met zoveel woorden te zeggen, alleen maar als een onwelkome last had beschouwd en amper in staat was geweest enige affectie te tonen. Vervolgens was er Frederique Soler, waar hij weliswaar slechts wazige herinneringen aan had overgehouden maar van wie hij wel overtuigd was dat ze hem van de ene op de andere dag in de steek had gelaten. En dan was er het monster Thérèse, dat godzijdank gecrepeerd was voor ze er in was geslaagd hem volledig van zijn menselijke waardigheid te beroven. Zelfs de goed menende mevrouw de Sauvignac was als gouvernante nooit veel meer geweest dan een zielige zeurkous die bovendien een deprimerende uitstraling had die hem meer aan zijn moeder herinnerde dan hem lief was.
Door zijn huwelijk met Véronique kwam het landgoed dat succesvol door haar broer werd beheerd voor de helft in zijn handen. Daniel wist wat voor zwakkeling hun vader was en had enige tijd eerder uit welingelichte bron vernomen dat Gilles er, net zoals veel Hugenoten, van droomde om naar Zuidelijk Afrika te emigreren. Hij was van plan zijn schoonbroer een duwtje in de rug te geven, zodat Véronique in theorie het landgoed zou kunnen bestieren maar het er in praktijk vanzelfsprekend zou op uitdraaien dat hij er de plak zwaaide. Het landgoed mocht dan wel van bescheiden afmetingen zijn, het was uitermate vruchtbaar, goed onderhouden en bracht meer op dan zijn eigen, veel grotere landerijen die door verwaarlozing en bodemuitputting nog maar de helft van hun rendement onder Nazir haalden. Dat zijn eigen gebrek aan ervaring en betweterigheid daar voor het grootste deel voor verantwoordelijk waren, was een cruciale factor die hem domweg ontging.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    ben weer mee
    xx
    koyaanisqatsi: waarvoor dank xx
  • doolhoofd
    Het niveau hiervan ligt wel een paar treden hoger dan de traditionele stationsroman. Misschien te hoog als je een zeker doelpubliek wenst te bereiken.
    Ik heb ook mijn vertrouwen in vrouwen verloren. Ze lijken zo lief maar vanbinnen... Je wilt het niet weten! :)
    koyaanisqatsi: Misschien leggen wij als mens de lat gewoon te hoog, vandaar dat we altijd weer in mekaar ontgoocheld geraken. Weinig is zwart en/of wit, en grijs is meestal een onontwarbaar kluwen. ;-)
  • Wee
    Ik wil ook een keer de plak zwaaien!
    (Het is zo'n leuke uitdrukking :))
    Tja, echt goede voorbeelden zijn het niet, die dames die jij 'm schrijft.
    Er zíjn heus andere hoor, om wél te vertrouwen!
    x
    koyaanisqatsi: Mijn mannen deugen ook niet, vrees ik. Maar ach, het is dan ook zo saai om over 'brave' mensen te schrijven. :-) x
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 2 stem(men), 50%
Goed: 2 stem(men), 50%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 11 bezoekers online, waarvan 0 leden: .