writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (17)

door koyaanisqatsi

'De beste manier om zo veel mogelijk problemen te vermijden is zo weinig mogelijk opvallen.'
Het was maar één van de vele adviezen die Nazir had meegegeven waarvan Daniel had ondervonden dat het wijze raad betrof. In tegenstelling tot wat zijn status min of meer vereiste, zocht hij een goedkope herberg op waar hij in alle anonimiteit kon overnachten. Hij bestelde een eenvoudig avondmaal en een karaf wijn en zette zich aan één van de tafeltjes in een aparte ruimte achterin de gelagzaal, waar logés de gelegenheid werd geboden ongestoord hun maaltijd te kunnen genieten.
Maar Daniels rust was van korte duur.
'Stoor ik?' vroeg de man terwijl hij al een stoel had beetgepakt, alsof hij ervan uitging dat verzoek al was ingewilligd.
Daniel had echter veel zin om hem te laten ophoepelen maar vreesde daardoor misschien argwaan te wekken en gaf met een weinig enthousiaste hoofdknik zijn instemming te kennen. De man deed hem denken aan een afbeelding van Engelse dandy die hij ooit had gezien op een spotprent, maar voor hetzelfde geld was het geen fatje maar een agent in burger die mensen op doorreis in gaten hield.
'Vergeef me dat ik met de deur in huis val,' grijnsde de man, 'maar u bent van adel, is het niet?'
Daniel was vanzelfsprekend verrast maar vreemd genoeg voelde hij zich niet betrapt en werd hij ook niet achterdochtig. De spontaniteit waarmee de man zijn veronderstelling had geuit, stelde hem min of meer op zijn gemak en dus grijnsde hij terug en zei: 'Dat hebt u heel goed geraden.'
'Geraden is niet het juiste woord,' repliceerde de man met een glimlach. 'Ik hoef maar een glimp van sommige mensen op vangen om te weten wat hun afkomst of aard is. Soms kan ik het ook bij wijze van spreken ruiken. Ik zie wie van adel is, of herken, bijvoorbeeld, een jood, of een geassimileerde Ottomaan. Een kortstondige blik op een bepaalde vrouw vertelt me of ze een slet is, of een kwezel, of, geen van beide. Ziet u die al wat oudere man daar, die zonet bij het raam postvatte en naar buiten staart? Die man is niet verzonken in een dagdroom maar ondergaat een kwelling. Hij is gehuwd, dat ziet u trouwens aan zijn trouwring, maar hij voelt zich aangetrokken tot mannen. Daar lijdt hij onder. Het zou me niet verbazen dat er tussen dit en een kwartier een jonge kerel binnenkomt die een rendez-vous met hem heeft. Of hou heel even de waard in de gaten. Hij is smoorverliefd op zijn dienster. Wanneer hij ook maar de kans krijgt werpt hij haar een kort maar vurige blik toe, zowel in de hoop als met de vrees dat ze het zou merken.'
Daniel liet de woorden van de man even bezinken. Hoe gek het ook klonk, zijn eigen waarneming bevestigde de uiteenzetting.
'Wat een talent,' merkte hij met enige bewondering op.
'Een vloek eerder,' reageerde de man echter. 'Mijn vermoedens zijn zelden rooskleurig en worden al even zelden tegengesproken.'
Daniel wilde niet weten of dat ook voor hem gold en probeerde het gesprek een andere richting uit te sturen.
'En vanwaar de conclusie dat ik van adel ben?' vroeg hij.
'Uw houding,' antwoordde de man zonder de minste aarzeling. 'U hebt de afstandelijkheid van iemand die zich ver van het gewone leven houdt. Ware het niet dat iemand u wegwijs heeft gemaakt in de grote wereld, dan u was ongetwijfeld wereldvreemd geweest.'
Daniel moest met pijn in het hart aan Nazir denken. Zijn nooit uitgevoerde moorddadige plan werd een ware kwelgeest die bij iedere herinnering aan de mammeluk dieper in zijn hoofd drong, als een bacterie die hem steeds vaker hoofdpijn bezorgde.
'En,' vervolgde de man, 'in alle eerlijkheid: omdat soort zijn soort kent…'
'U…?'
'Jazeker,' knikte de man. 'Ik ben ook van adel. Alleen ben ik alles kwijtgespeeld. Het is te zeggen, is mijn vader alles kwijtgespeeld.'
'Spijtig om horen,' zuchtte Daniel.
De man liet zijn oogleden een paar knipperen, zwaaide nonchalant met zijn rechterhand en zei: 'Wat moet zijn, moet zijn, mijn waarde. Comte Vinçent de Fondriest is de naam,' en hij stak zijn hand uit.

 

Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 3

Uitstekend: 1 stem(men), 50%
Goed: 1 stem(men), 50%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .