writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (25)

door koyaanisqatsi

Op het feit na dat de vaderfiguur in huis een vrouw was, kon van de jonge Gilles gezegd worden dat hij in een redelijke normale omgeving opgroeide.
Emilienne, die zich naarmate de jaren verstreken alsmaar mannelijker ging kleden en haar haren kortgeknipt hield, was niet meer weg te denken op het kasteel. Sommige bedienden noemden haar onder elkaar wel eens smalend Meneer Emile, maar de alomtegenwoordige vermoedens van haar lesbische verhouding met Véronique bleven steevast onuitgesproken. Zelfs Véronique's broer, die na verloop van tijd onmogelijk om de feiten heen kon, kreeg het niet over zijn lippen zijn zuster tot een bekentenis aangaande haar aard en de daaruit voortvloeienden veronderstelde verhouding met Emilienne te bewegen. Dat was niet alleen te verklaren door een behoorlijke dosis schroom maar ook omwille van enig opportunisme. Emilienne nam hem immers heel wat dagelijkse beslommeringen uit handen, waardoor hij zich meer op het beheer van zijn eigen landgoed kon concentreren. Zodoende stak hij wanneer nodig zijn kop in het zand en deed hij zijn uiterste best om de gang van zaken als volstrekt normaal te beschouwen.
De toenemende macht van de zogenaamde gezelschapsdame was echter wel een doorn in het oog van rentmeester Vauche. Zijn bloed kookte wanneer hij een opdracht door haar kreeg toegewezen en aangezien Emilienne telkens zo slim was te laten verstaan dat Meester Gilles achter de door hem uit te voeren taak zat, restte hem geen andere keus dan steeds weer knarsetandend te gehoorzamen. Vanzelfsprekend was ook hem de aard van de verhouding tussen de Comtesse en Emilienne niet ontgaan, maar als ervaren werknemer voor de adel wist hij maar al te goed hoe geraadzaam het was zich niet met hun delicate privézaken te bemoeien.
Véronique was ondertussen bezig aan het slijten van een onbekommerd leven. Ze hield zich veelal bezig met poëzie en schonk voor de rest op tijd en stond voldoende aandacht aan haar zoontje en haar minnares, zodat geen van drie enige reden had om zich ongemakkelijk te voelen. Daniel was volkomen vergeten; een schim uit het verleden, die amper een plaats vond in Véronique's herinneringen, zelfs wanneer ze merkte dat de kleine Gilles enkele gelaatstrekken van zijn vader had overgeërfd.
Charlotte van haar kant, had na de geboorte door middel van een brief nog wel iets laten horen, maar Véronique was de vernederende reden van haar vertrek niet vergeten en had haar kort en bondig teruggeschreven dat ze niet meer welkom was. Iets meer dan een half jaar na de geboorte van Gilles was Charlotte dan maar met een wereldvreemde baron getrouwd, waarmee ze de rest van haar dagen een saai en liefdeloos leven zou slijten.



 

feedback van andere lezers

  • greta
    Nou kijk aan, de personages gaan een tevreden leventje leiden.
    Mooi hoe je die onderwatergevoelens over intimiteit en sexuele geaardheid omschrijft. We hebben in deze eeuw toch heel wat stappen vooruit gemaakt. (Ondanks de Paus.)


    koyaanisqatsi: De stappen zijn 'half', onder een laagje tolerantie schuilen nog altijd heel wat vooroordelen.
  • Wee
    Mooi stukje. Tussen de regels lees ik nog woelsels ...
    x
    koyaanisqatsi: xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 5

Uitstekend: 2 stem(men), 67%
Goed: 1 stem(men), 33%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .