writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (29)

door koyaanisqatsi

Emilienne hoorde van een jonge priester uit Besançon die het niet zo nauw nam met het celibaat. Als ze de informatiebron mocht geloven deden er al enkele schandaaltjes over hem de ronde en was het volgens ingewijden slechts een kwestie van tijd voor hij door de bisschop op het matje zou worden geroepen.
Voor Emilienne leed het geen twijfel: dit was het soort man waar haar geliefde beroep op moest doen.
'Een priester?!' reageerde Véronique verontwaardigd -haar Hugenotenachtergrond maakte het voorstel des te schokkender.
'Waarom niet?' verdedigde Emilienne het idee. 'Van zo'n man hoef je niet vrezen dat hij om zijn kind zal komen, en erudiet zal hij ook wel zijn. Iemand zonder enig niveau haalt het priesterambt niet.'
Min of meer bekomen van de schok kon Véronique er niet omheen dat het niet eens zo'n slechte keuze was.
'Eerst wil ik wel meer over hem te weten komen. En hij moet om aan te zien zijn…'
'Naar het schijnt is het een echte Adonis,' grijnsde Emilienne.
'Dat zullen we dan wel zien,' zuchtte Véronique, niet onder de indruk.
Emilienne liet er geen gras over groeien. Ze nam weer contact op met haar informant en kreeg een kleine week later het volgende te horen:
De priester heette Christian Viroinval, was net geen dertig, afkomstig van ergens tegen de Belgische grens en van erg bescheiden komaf. Als kind was hij een schrander baasje gebleken dat op de steun van de lokale priesters kon rekenen om verder te studeren. Aangezien het priesterambt één van de weinig mogelijkheden was om hogerop te geraken, had de jonge Viroinval de uitnodiging voor het seminarie met beide handen gegrepen. Hij was en bleef tot het eind een voorbeeldig student en was sinds twee jaar verbonden aan een parochie in Besançon. Daar was echter al gauw gebleken dat hij een buitenbeentje was. Zijn interpretaties over het geloof stuitten menigeen tegen de borst, zowel andere geestelijken als gewone gelovigen, die hun op simplisme en dogma's geïnspireerde geloofsbelijdenis aangevallen zagen door zijn filosofische benaderingen. Tegelijkertijd was hij een charmeur zonder het te weten, wat hem vanzelfsprekend nog aantrekkelijker maakte. Hij had kort, dik zwart haar, vurige groene ogen, een karaktervolle neus en een opvallend symmetrisch gelaat. Lichamelijk kon hij best zijn mannetje staan, want hij was niet vies van enige handenarbeid en schuwde geen enkele sportieve uitdaging. Kortom, moest hij gewild hebben, dan zou hij probleemloos in staat zijn geweest om rond iedere vinger een resem vrouwen te winden.
Toch was hij ondanks zijn reputatie eerder terughoudend van aard. Het was dan ook eerder onfair om hem van losbandigheid te betichten, zeker aangezien het zonder uitzondering de vrouwen zelf waren die zich aan hem aanboden.
Het was begonnen met de jonge echtgenote van een oudere notaris, die omwille van haar liefdeloze huwelijk troost had gezocht in de armen van een andere man en vervolgens met haar schuldgevoelens bij hem was terechtgekomen. Viroinval, die van nuanceren zowat een tweede natuur had gemaakt, praatte haar eerst haar schuldgevoel uit haar hoofd en vervolgens haar lichaam zijn bed in. Het zou de eerste van één van zijn misstappen worden, die hij niet bewust had gezocht maar waarvan er nog heel wat zouden volgen.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    De katholieke kerk biedt troost .. en méér.


    koyaanisqatsi: Ja, vooral voor de kleintjes... :-(
  • Wee
    Jij boeit, ik volg!
    x
    koyaanisqatsi: Nog steeds (boeiend)?
    xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 5

Uitstekend: 2 stem(men), 67%
Goed: 1 stem(men), 33%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .