writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (43)

door koyaanisqatsi

Else Reebach wist meteen dat ze niet de enige bijzit was van de Clignancourt. Op het ogenblik dat ze introk in een landhuis aan de grens van zijn landerijen werd ze zijn vierde concubine. Twee eerder door de Comte aan de haak geslagen minnaressen woonden al in het huis, waar een beperkte ploeg diensters hen van het nodige comfort voorzag. De eerste concubine woonde op dat ogenblik schaamteloos in één van de zijvleugels van Clignancourts kasteel, met medeweten van de Comtesse, een vrouw met een belabberde gezondheid die nauwelijks haar bed uit kwam.
Dat ze niet de enige was deerde Else niet het minst. Integendeel, het betekende dat de keren dat ze haar beschermheer aan haar lijf moest verdragen aan de beperkte kant bleven, ook al bezocht hij haar tijdens de eerste weken na haar intrede vaker dan haar lief was. Edith, één van de andere concubines, had haar echter snel gerustgesteld: 'Als het nieuwe van je af is, vallen zijn bezoekjes terug op een soort van maandelijkse routine. Bovendien gaat hij steeds minder lang aan je zitten, omdat hij zijn energie elders verbruikt of zijn zinnen op een ander heeft gezet. Want geloof het of niet, behalve dat hij zich met ons inlaat amuseert hij zich ook in de bordelen.'
Ze had gelijk. Drie maanden nadat Else haar intrek in het landhuis had genomen begon de Clignancourts aandacht voor haar te verslappen. Tegen die tijd had de Comte ook al doorgekregen dat er zo goed als geen wellust in Else schuilde en dat hem ze vrijwel mechanisch zijn gang liet gaan. Dit besef stoorde hem behoorlijk maar niet zodanig dat hij van haar af wilde, want daarvoor was ze nu eenmaal een veel te aantrekkelijke verschijning.
Voor Else braken er eindelijk rustiger tijden aan. Ze kon het redelijk goed met de twee andere bewoonsters van het landhuis vinden, al bracht ze ellenlange uren alleen door in een prieel aan de rand van een vijver in de tuin, waar ze zich verdiepte in een boek of zich overgaf aan overpeinzingen. Toen het zomer werd en het weer uitnodigde tot wandelen, begaf ze zich regelmatig in haar eentje op pad. Het was bij één van die wandelingen dat ze toevallig Véronique de Coubertin ontmoette. Die was per koets op weg naar de Clignancourt om het over een gemeenschappelijk belang aangaande een in onbruik geraakt, aangrenzend stuk landgoed te hebben.
Véronique was bij de eerste aanblik van Else verkocht. Ze herinnerde haar op een bepaalde manier aan haar eerste liefde, Charlotte, al kon deze laatste wat schoonheid betrof beslist niet aan deze beauté tippen.
Else had ondertussen een zesde zintuig ontwikkeld om de begerigheid in iemands ogen te lezen. Het met wellust gepaard gaande verlangen dat ze in Véronique's blik las was dan ook niets nieuws, al verraste het haar dit keer wel omdat ze het nog nooit zo sterk bij een vrouw had aangevoeld. De verrassing was ook aangenaam omdat ze haar, in tegenstelling tot de hongerige blikken van mannen, op haar gemak stelde en ze aarzelde dan ook geen seconde toen Véronique haar tot bij de koets wenkte, die Guillaume instinctief tot stilstand had gebracht van zodra hij in de gaten had gekregen dat zijn meesteres een oog op het wandelende meisje had laten vallen.
'U lijkt me iemand die graag aan een kaartspel deelneemt,' zei Véronique, niet van plan er gras over te laten groeien. 'En daarom had ik u graag uitgenodigd om op één van de volgende avonden bij me langs te komen om aan de kaarttafel aan te schuiven.'
Else glimlachte gegeneerd en antwoordde: 'Ik vrees u te moeten teleurstellen, Madame, ik kan enkel patience spelen…'
'Maar dan leren we u toch wat andere spellen aan,' glimlachte Véronique terug, maar dan ontspannen, 'keuze genoeg.'
'Als u het wenst,' zei Else, terwijl ze lichtjes door de knieën boog.
'Heel graag. Zegt u maar waar en wanneer mijn koetsier u kan ophalen,' repliceerde Veronique; en daarmee was Else voor geruime tijd aan haar verbonden.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Yes. Feest.
    koyaanisqatsi: bijna...
  • greta
    Kaartspelletje?? Zal weer niet geheel onschuldig zijn.

    En je zet een mooie geloofwaardige beleving neer van hoe vrouwen elkaar in een split-second aanvoelen.
    koyaanisqatsi: Niet onschuldig?? Komt Dame Greta's perverse geest weer naar boven? ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 5

Uitstekend: 2 stem(men), 67%
Goed: 1 stem(men), 33%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .