writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (46)

door koyaanisqatsi

Het was nog maar de vraag of Véronique de klap zou overleefd hebben als ze Else niet had gehad, ook al dient gezegd dat rentmeester Vauche eveneens alles in het werk stelde om haar leed te verzachten.
Voor de rest waren de meningen op het landgoed verdeeld. Velen leefden mee met de Comtesse, maar zij die haar zoons van hun minste kant hadden leren kennen reageerden eerder opgelucht of zelfs met leedvermaak. De verwachting dat één van hen het landgoed ooit zou besturen was al geruime tijd een bange gedachte en ook al rees met hun dood op dat vlak een enorm vraagteken, de meesten verkozen de onzekerheid boven de tirannie van één van de twee nietsnutten.
Hoewel Vauche besefte dat Véronique tijd nodig had om zich opnieuw over het beheer van het landgoed te buigen, was hij van menig dat het wegvallen van haar erfgenamen een probleem was dat niet te lang onuitgesproken kon blijven. Ten einde raad wendde hij zich hierom zelfs tot Else, die stomverbaasd was dat de rentmeester haar zo ineens in vertrouwen nam. Hij was altijd koel en afstandelijk tegenover haar geweest en ook al had ze wel gemerkt dat dit meer te maken had met zijn karakter dan met haar verhouding met de Comtesse, dan nog werd ze door zijn toenadering compleet verrast.
'Rentmeester Vauche, het verbaast me ten zeerste dat u deze gevoelige materie met mij wenst te bespreken,' zei ze hem eerlijk. 'U kan me toch moeilijk anders beschouwen dan als een indringster.'
Vauche, met de jaren misschien iets milder gestemd, wuifde haar opmerking met een zeldzame glimlach weg.
'Juffrouw Reebach, ik beschouw iedereen die de kamers van het kasteel betreed en die niet tot de familie behoort als een indringer. Dat is, laten we zeggen: mijn plicht. Maar net zo zeer is het mijn plicht ogen en oren open te houden, en er valt niet omheen te kunnen dat u de Comtesse een zuiver hart toedraagt. Ik durf u gerust te bekennen in de overtuiging te leven dat u een doorslaggevende bijdrage hebt geleverd, en nog levert, om de Comtesse op de been te houden. Zonder u…'
Else kreeg tranen in de ogen. Beschaamd wendde ze het hoofd af. Ze veegde gauw met de rug van haar rechterhand langs haar neus, snoof kort en krachtig en stamelde: 'En ik, rentmeester Vauche, moet bekennen dezelfde mening over u toegedaan te zijn.'
De rentmeester sloeg de ogen neer. Hij was niet gewend aan opmerkingen aan zijn adres die in de richting van een compliment gingen. Al gans zijn leven leek iedereen zijn toewijding als vanzelfsprekend te beschouwen, alsof het een lichaamsdeel betrof dat bij Englebert Vauche hoorde zoals een bult bij een dromedaris. Als kind was hij een middelmatige leerling geweest die door hard werken bovengemiddelde resultaten haalde, maar nooit had hij ook maar één schouderklopje gekregen van zijn ouders, die verstikten in een verstandshuwelijk en een overgeërfde angst om van het leven te genieten. Het was nadien niet anders geworden. De warmte van een omhelzing, de positieve invloed van een lach of het opmonterende effect van compliment waren elementen die Vauche's leven waren voorbijgevaren zoals schepen die onverschillig een kustlijn passeerden.
Hoewel Vauche haar geschiedenis niet kende vertelde zijn instinct hem op dat ogenblik dat Else zwaar getekend was door het lot. Bijna was hij zijn koelbloedigheid verloren en had hij aan het betraande gezicht tegenover hem de vraag gesteld waar de oorsprong van haar tragische melancholie vandaan kwam. Maar hij herpakte zich, schraapte zijn keel, stond recht en zei: 'Ik laat u. Wilt u alsjeblief een keertje nadenken over wat we zonet besproken hebben. Gelooft u me vrij, juffrouw Else, dat dit onderwerp het laatste is dat ik momenteel bij de Comtesse ter sprake wil brengen, maar het is in haar eigen belang dat hier ernstig over nagedacht wordt.'
Else veegde een traan van haar linkerwang, kwam op haar beurt overeind en antwoordde: 'Dat zal ik zeker doen, rentmeester Vauche,' waarop ze zijn hand schudde, die een merkwaardige trilling overbracht.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Else wordt eindelijk gewaardeerd als mens.


    koyaanisqatsi: :-)
  • Wee
    Mooi, warm stukje, zomaar tussendoor :)
    x
    koyaanisqatsi: xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 3 stem(men), 75%
Goed: 1 stem(men), 25%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .