writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (47)

door koyaanisqatsi

Na zijn kort onderhoud met Else kon Vauche niet snel genoeg bij Mette Hageman zijn. Het schuldgevoel dat hem als een plots opkomende ziekte bij de keel had gegrepen moest door vergeving afgeremd worden, zo niet dreigde het hem te verpletteren. Het was alsof Else Reebach hem een spiegel had voorgehouden, waarin niet zijn eigen beeld verscheen, maar dat van de boerin die hij jarenlang gewetenloos als hoer had gebruikt. Schaamte en spijt sloegen als gesels op zijn geest, die afgleed naar een toestand van leegte. Zijn hoofd, gewend vol te zitten met plannen en taken en in het gareel gehouden door een ijzeren discipline, werd door deze, hem tot dan toe onbekende mentale toestand, opgezadeld met het beangstigende idee dat hij bezig was zijn verstand te verliezen.
Toen hij bij Mette's boerderij aankwam begon hij over zijn hele lichaam te trillen. Sinds hij enkele jaren geleden zijn paard had ingeruild voor een kleine koets werd de boerin niet langer door hoefslagen maar door het geratel van karrewielen op hoogte gebracht van zijn komst. De dagen dat haar hart verstilde bij zijn opdagen waren al lang voorbij. Vauche was tot haar leven gaan horen zoals een zo nu en dan weerkerend ongemak: hij kwam en ging, telkens weer. De enige persoon bij wie ze nog iets als liefde had ervaren sinds het overlijden van haar man, César Davignon, was al meer dan twintig jaar geleden overleden.
Als naar gewoonte klopte Vauche stevig aan. Mette opende de deur zo goed als meteen. Ze aarzelde nooit wanneer hij kwam, omdat ze de tijdsspanne van zijn bezoek zo kort mogelijk wilde houden.
'Mette…'
Vauche verslikte zich bijna in haar naam; de boerin verstijfde. Al die jaren had hij haar nooit met haar naam begroet maar met een korte hoofdknik, waarna hij zonder haar toestemming af te wachten haar woning had betreden.
'Vergeef me…'
Voor het eerst sinds Vauche van haar bezit had genomen keek Mette de rentmeester recht in de ogen. Ze was bijna zestig, had vijf kinderen gebaard en een leven van hard labeur achter de rug, maar zag er nog altijd meer dan behoorlijk uit. De dunne wallen onder haar ogen, het beetje rimpels, de lichte vergrijzing van haar haren en de matige toename van haar gewicht deden haar natuurlijke aantrekkelijkheid amper geweld aan. Ze fronste haar wenkbrauwen en wachtte tot Vauche een stap naar voor deed maar hij bleef als aan de grond genageld staan.
'Waarom komt u niet binnen, rentmeester Vauche?' vroeg ze zacht.
Vauche schudde het hoofd, schraapte zijn keel en zei: 'Ik heb geen recht…'
Toen schoot zo opeens de gedachte door zijn hoofd dat hij een oude man was. De meeste van zijn generatiegenoten waren al lang dood terwijl hij zijn leven was blijven leiden alsof hij nog steeds twintig was. Zijn bezoeken aan Mette waren met de jaren minder frequent geworden, wat hij al die tijd domweg aan haar gevorderde leeftijd had geweten. Nu besefte hij plots dat de verklaring daarvoor in de eerste plaats bij hem lag: hij was oud geworden zonder het te beseffen.
Mette zag de ontreddering in Vauche's ogen en zei: 'Rentmeester, komt u alsjeblief binnen. Er is geen enkele reden om buiten te blijven staan.'
Vauche gehoorzaamde, niet omdat hij het wilde maar uit hoffelijkheid.
'Zal ik koffie voor u zetten?' vroeg Mette terwijl ze bij wijze van uitnodiging een stoel vanonder tafel schoot.
Vauche knikte. Terwijl hij ging zitten werd hij overvallen door de gedachte dat hij dringend een vervanger moest zoeken. Want hij was versleten, van het ene ogenblik op het andere.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Schuld! Catharsis! Vergeving!
    koyaanisqatsi: Zo iets... ;-)
  • Wee
    Je verhaal neemt een mooie, verrassende wending.
    x
    koyaanisqatsi: xx
  • greta
    Mooi, heel mooi K.
    koyaanisqatsi: We blijven proberen...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 3 stem(men), 75%
Goed: 1 stem(men), 25%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .