writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Kabels (33)

door koyaanisqatsi

Meneer Veldwebel had zich niet gestoord aan het aanhoudende klankspel van gestommel en gegil dat zich op de bovenverdieping afspeelde en al zijn aandacht aan het verhaal van Tallyrand Utter geschonken. Ondertusen had de meid, niet langer gekleed in haar zwart-wituniform maar in een hemelsblauwe badjas, niet alleen een glas fruitsap en whisky gebracht maar ook een bord met allerlei kleine versnaperingen.
'Laat me u het volgende toevertrouwen, meneer Utter,' begon meneer Veldwebel, na een korte pauze waarin hij de ene snack na de andere in zijn mond had gestopt. 'Mijn dienst, de Dienst Disputen dus, is enkel en alleen in het leven geroepen om de mensen te sussen, om de man in de straat met de indruk op te zadelen dat de instanties zijn grieven ernstig nemen, terwijl het hen in werkelijkheid worst zal wezen hoe Jan Modaal zich voelt of hoe deze over de instanties denkt. Onze ongeschreven voorgeschreven standaardprocedure is eenvoudig: we bevestigen de ontvangst van het dispuut, verklaren dat we het met de nodige aandacht onder de loep hebben genomen, om vervolgens tot de conclusie te komen dat alles volgens de regels van het spel is verlopen en er dus geen reden tot enige toegeving of tegemoetkoming vanwege de instanties is. Tenzij -maar dat is dan wel hoogst uitzonderlijk- wanneer de instanties zodanig uit de bocht zijn gegaan dat een actie ten gunste van de benadeelde de enige optie is om heisa in het openbaar te vermijden.'
Utter had het begrepen. Hij haalde diep adem, krabde aan zijn wenkbrauwen en zei: 'Met andere woorden, ik heb geen poot om op te staan.'
Meneer Veldwebels gezicht trok zich in een spijt uitdrukkende grimas.
'Ik vrees het, mijn waarde. Het klinkt erg, hard zelfs, maar diegene die u op de vingers zou moeten tikken zijn uw ouders. Zij hadden uw papieren in orde moeten brengen toen ze met u terugkeerden uit het buitenland. Oorzaak en gevolg, begrijpt u?'
Utter begreep het maar al te goed. Hij betaalde al jaren de prijs voor hun nalatigheid, maar aangezien die altijd beperkt was gebleven tot een formaliteit had hij het nooit als een probleem beschouwd.
'Hoe moet het dan verder?' vroeg hij, zich ervan bewust dat het geen zin had om te trachten zijn gastheer tot andere gedachten te bewegen.
Meneer Veldwebel verzette zich -dat deed hij trouwens om de haverklap- en antwoordde: 'Als ik u was, stelde ik voor eens en altijd orde op zaken en bracht ik mijn nationaliteit in orde. Dan bent u voorgoed van die poespas verlost.'
'En hoe begin ik daar aan?' wilde Utter weten.
'Da's eenvoudig; u haalt in uw geboorteland een geactualiseerd geboortecertificaat. Daarmee kan u aantonen dat uw ouders staatsburgers van ons land zijn, waardoor u automatisch datzelfde staatsburgerschap kan verkrijgen.'
'Onmogelijk,' lachte Utter. 'Ik ben aan de andere kant van de wereld geboren en kan me het me niet veroorloven naar ginder te reizen. Het vliegtuigticket alleen al is voor mij onbetaalbaar. Trouwens, het land bestaat niet meer in zijn vroegere hoedanigheid. Het is na een reeks van staatsgrepen, afgewisseld met grotendeels frauduleuze verkiezingen en burgeroorlogen uiteengevallen in verschillende ministaatjes, waarvan de ene al instabieler is dan de andere.'
'Geen nood,' antwoordde meneer Veldwebel, alsof hij Utter's reactie op zijn voorstel had verwacht. 'Dan neemt u gewoon een advocaat onder de arm en laat uw ouders voor de gerechtelijke instanties bevestigen wie u bent.'
'Alweer onmogelijk,' zei Utter, maar ditmaal kon er geen lach meer af. 'Mijn ouders zijn al jaren spoorloos. Ze zijn gescheiden toen ik tien was, en enkele weken later verdwenen. Eerst mijn vader, drie dagen nadien mijn moeder.'
Meneer Veldwebel ging nog maar eens verzitten, fronste zijn wenkbrauwen en zei: 'Wat vreemd… Werkten ze soms voor één of andere geheime dienst?'
'Geen flauw idee?' antwoordde Utter, schouderophalend. 'Ze traden nooit in details wanneer ze over hun werk praatten. Zaken… Beweerden ze.'
'Tja, zo iets hang je natuurlijk ook niet aan de neus van je kind. Maar da's natuurlijk een ander verhaal. Nu, niet getreurd, als uw ouders niet kunnen getuigen, kunnen vier andere familieleden dat wel.'
'Ik heb hier geen familie meer,' zei Utter, uit wanhoop zijn armen in de lucht heffend. 'Van mijn tiende tot mijn twintigste woonde ik bij een vrouw van wie ik dacht het mijn tante was, omdat mijn ouders haar zo noemden. Maar na haar overlijden kwam ik te weten dat ze slechts een kennis van mijn ouders was en ze net zo veel overblijvende familieleden bezat als ik: geen!'
Meneer Veldwebel was ongemerkt met een hand in de zak van zijn kamerjas gegaan en haalde een witte zakdoek boven. Hij wond één van de punten ervan om zijn rechter wijsvinger en begon er voorzichtig mee in beide ooghoeken te deppen.
'Wat een intriest verhaal,' zei hij, duidelijk geëmotioneerd. Utter overwoog om van de gelegenheid gebruik te maken zijn zaak alsnog geregeld te krijgen maar meneer Veldwebel had zich alweer hersteld en vervolgde, veel zakelijker dan hij voordien had geklonken: 'Maar de feiten zijn de feiten mijn waarde, en regels zijn regels. Een mens moet nu eenmaal procedures volgen om iets te bereiken.'
'Allemaal goed en wel,' zuchtte Utter, 'maar wat nu? De opties die u hebt ter sprake gebracht kan ik niet realiseren.'
Het was Utter ontgaan dat het lawaai op de bovenverdieping al een tijdje verstomd was. Plots kwam een vrouw van middelbare leeftijd, gestoken in een zwart latexpak, de woonkamer binnen om zuchtend en blazend in een fauteuil neer te ploffen.
'Pfoeh, dat was me het uurtje weer,' zei ze, meer tegen zichzelf dan tegen Utter of meneer Veldwebel.
Deze laatste trok een scheve mond, verzette zich nog maar eens en zei: 'Meneer Utter, mag ik u voorstellen: mijn echtgenote, Josefien.'
'Oeps!'
Verrast, alsof ze Utter voordien niet had opgemerkt, wipte mevrouw Veldwebel opnieuw uit de fauteuil om Utter de hand te schudden.
'Neem me niet kwalijk,' verontschuldigde ze zich, 'ik zit nog elders met mijn gedachten.'
Utter, die beleefdheidshalve ook was rechtgestaan, glimlachte vergevingsgezind en ging weer zitten, wat hij beter niet had gedaan want plots stond het twintig jaar jongere evenbeeld van mevrouw Veldwebel voor zijn neus.
'Charlotte,' zei de jongedame, terwijl ze haar hand uitstak. Ze droeg slechts een te kleine short van zwart leer, rook naar een mengeling van parfum en zweet en loenste lichtjes.
'Onze dochter,' verduidelijkte mevrouw Veldwebel onnodig.
'En hier hebben we de Baron,' zei meneer Veldwebel.
In de deuropening verscheen een grote, breedgeschouderde man van rond de zestig met zilvergrijze, naar achteren gekamde haren. Hij had een hoornen bril op zijn scherpe neus, was gekleed in een onopvallend maatpak, bloosde fel en leek buiten adem.
'Ik zie dat u bezoek hebt, meneer Veldwebel,' zei hij, nadat hij Utter gedag had geknikt, 'dus ga ik er maar meteen vandoor.'
'Zoals u wenst, Baron,' glimlachte meneer Veldwebel, 'en doe ze de groeten thuis.'
'Dat zal ik zeker doen,' antwoordde de Baron, waarop hij nog een keertje naar iedereen knikte en vertrok.

 

feedback van andere lezers

  • andremoortgat
    Uttermate boeiend
    koyaanisqatsi: hartelijk dank, André
  • doolhoofd
    https://i.chzbgr.com/maxW500/5769602304/h206A5FC2/
    koyaanisqatsi: thnks
  • Wee
    Wat een bizarre weirdheid! :))
    x
    koyaanisqatsi: Ja, ze moesten die man opsluiten die zo'n dingen bedenkt... x
  • greta
    Haha.. volgens schrijft De Aap het script hier.
    Bizar.
    koyaanisqatsi: betrapt! (de aap dus)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 4 stem(men), 80%
Goed: 1 stem(men), 20%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 1 lid: pieter.