writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TASAWWUF 4

door koyaanisqatsi

De deur van de bus stond open, de chauffeur lag met zijn benen over het stuur te soezen.
'Salaam aleikum, broeder, kan ik al instappen?' vroeg de jongeman.
Zonder de minste beweging te maken keek de chauffeur opzij.
'Naar waar moet je?'
Dat weet ik niet,' antwoordde de jongeman.
'Stap dan maar in,' zei de chauffeur, waarna hij de ogen opnieuw sloot.
Op een slapende passagier na, die opgerold lag in een bol en zich helemaal bedekt had met een donkere deken, was de bus leeg. De jongeman besloot achteraan te gaan zitten zodat hij de passagiers die nog zouden opstappen kon gadeslaan. Al van kindsbeen af bestudeerde hij de mensen, vroeg hij zich af waar ze vandaan kwamen en waar ze heen gingen. Hij had al gauw begrepen dat achter ieder mens een hele reeks verhalen schuil ging die door hun combinatie van ieder leven een unieke geschiedenis maakte. In de gezichten van sommigen mensen stond een hele lijdensweg gegrift, aan anderen kon je zien dat ze in welstand leefden. Er waren mensen waarvan je de boosaardigheid kon aflezen en mensen die een haast bedwelmende zachtaardigheid uitstraalden; mensen barstend van het zelfvertrouwen en mensen die niets liever wilden dan onzichtbaar zijn.
Een oude man in sjofele kleren stapte de bus op. Hij droeg een rode, uitgerafelde tulband en had een baard als de pels van een wasbeer: zwarte, grijze en witte haren door mekaar. Hij kauwde op iets en had vermoeide ogen in een mager gezicht met een trotse neus.
Hij schuifelde langzaam door het gangpad en maakte aanstalten om op de bank voor de jongeman te gaan zitten.
'Salaam aleikum,' groette de jongeman respectvol.
'Wa aleikum salaam,' antwoordde de oude man, waarna hij een hoofdknikje maakte en ging zitten.
De zon stond op punt onder te gaan. Hier en daar lichtten kleine kampvuurtjes op. Ze waren aangestoken door gestrande reizigers die nog minstens een dag moesten wachten voor ze hun busreis konden verder zetten. De schamele verlichting van het busstation -enkele pylonen met langwerpige lampen- dompelde de omgeving in een mistig, vaal licht.
Stilaan werden de sterren en de maan, die zich in het eerste kwartier bevond, zichtbaar. Twee patrouillerende agenten, spelend met hun wapenstok, slenterden langs de bus. Ze waren blijkbaar in een amusant gesprek verwikkeld want ze lachten om iedere zin die ze uitwisselden. De jongeman ging in zijn rugzak en haalde enkele in aluminiumfolie verpakte dadels tevoorschijn. Voorzichtig vouwde hij de folie open, nam een dadel en stopte hem in zijn mond. Vervolgens stond hij recht om bood de oude man ook een dadel aan te bieden.
'Bedankt, mijn jongen,' zei deze, terwijl hij met zijn opvallend lange, benige vingers een dadel uit het pakje plukte.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Mooi K. Dit verhaal is een verademing. Er gebeurt niet veel, slechts eenvoudige scenes, maar die zijn dan ook mooi beschreven.
    Of komt er nog onverwacht vuurwerk .. jou kennende.
    Je weet het zelf nog niet denk ik :)
    koyaanisqatsi: Alleen diegene die het het best weet, weet het al.;-)
  • doolhoofd
    Yes.
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .