writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TASAWWUF 7

door koyaanisqatsi

Stilte wekte de jongeman uit zijn slaap. De bus stond stil, de lucht was koel, de hemel helder en behalve met de nieuwe maan ook gevuld met sterren.
Langzaam kwam de jongeman overeind. Hij keek door het raam en zag in verte op afwisselende hoogten lichtjes branden. Zo stil mogelijk stond hij recht en stapte het gangpad in. Het meisje sliep, van de oude man was geen speur te bekennen; de vader van de kinderen zat rechtop maar snurkte zacht, de ademhaling van zijn kinderen was net zo vredig als hun slaap. De figuur onder de deken was weg maar de deken zelf lag er nog. De chauffeur lag met zijn benen op het stuur, en de klep van zijn pet voor de ogen getrokken, te soezen; een zoete glimlach wees op een aangename droom.
De deur van de bus stond open, de jongeman besloot een frisse neus te halen. Blijkbaar bevonden ze zich ergens aan de rand van een vallei, midden in de bergketen. De bus stond geparkeerd op een kleine, geasfalteerde strook, speciaal bedoeld als stopplaats voor mensen op doortocht. De lichtjes in de verte waren afkomstig van bergdorpen aan de andere kant van de vallei. Door de vallei zelf liep een stroom die zijn aanwezigheid in het nachtelijke donker verraden zag door de weerkaatsing van het maanlicht op zijn oppervlak.
De oude man had zich even verderop langs de weg in kleermakerszit gezet. Hij leek tegen iets te praten hetgeen de nieuwsgierigheid van de jongeman wekte. Toen de jongeman dicht genoeg genaderd was zag hij dat de oude man een klipdas op zijn schoot hield.
'Dit dametje heeft geen zin om te slapen,' zei de oude man zachtjes terwijl hij onophoudend over de kop van het diertje streelde.
'Zijn klipdassen dan geen nachtdieren, vadertje?' vroeg de jongeman.
De oude man maakte een smakkend geluid, schudde het hoofd en antwoordde: 'Op warme zomernachten komen ze wel eens tevoorschijn, maar op koele zoals deze is het eerder uitzonderlijk.'
'Ben je niet dat bang dat ze gaat bijten? Ze heeft nijdige tandjes.'
'Mmm, met zachtaardigheid kan een mens veel narigheid vermijden,' zei de oude man terwijl hij de klipdas over de rug begon te aaien.
De jongeman keek naar de overkant van de vallei. Ergens werd een licht ontstoken op precies hetzelfde ogenblik dat een ander werd gedoofd.
'Alsof een leven komt en een leven gaat,' zei de oude man, alsof zijn gedachten de ogen van de jongeman hadden gevolgd.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Ik val in herhaling, wat een rust pen je hier neer.
    Bewonder de 'nadenkertjes' in je verhaal, zoals
    "met zachtaardigheid kan een mens veel narigheid vermijden."

    koyaanisqatsi: de rust van de vastende? :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .