writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TASAWWUF 17

door koyaanisqatsi

Die nacht droomde Nessim dat hij te gast was op een poŽzieavond waar iedereen om beurten een gedicht moest voordragen. Bang wachtte hij zijn beurt af, want hij kende geen gedicht, of toch zeker geen van het niveau dat door de andere aanwezigen werd voorgedragen. Zijn schrik werd nog groter toen plots een meisje opstond dat sprekend op Negar leek en vervolgens een ronduit schitterend gedicht voordroeg. Toen het even later zijn beurt was wilde Nessim niets liever dan oplossen in het niets. Hij had er geen flauw idee van wat hij moest doen maar het was nu eenmaal onmogelijk om zijn beurt te laten voorbijgaan. Met knikkende knieŽn stond hij recht en om de afwachtende, brandende blikken van de andere aanwezigen niet op zijn trillende lichaam te voelen, sloot hij de ogen. Toen, alsof een geest zich meester maakte van zijn stembanden, begon hij:
'Oh uitdeinend universum,
Wat ben ik, klein en breekbaar
Je oneindige pracht, rijk van atomen
In mijn onwetendheid, richt ik mij
Tot jouw hemelen, op zoek
Naar jou, enig einddoel
Van mijn reis'
Zoals het hoorde viel er vervolgens een korte stilte om de toehoorders toe te laten het gedicht in hun gedachten te laten inwerken. Toen Nessim eindelijk de moed had om de ogen weer te openen, zag hij dat hij nog alleen was met het meisje dat op Negar leek. Ze stond pal voor hem en aaide een woestijnvos die ze voorzichtig in haar armen geklemd hield.
'Zou je het erg vinden,' vroeg ze met een stem zoet als honing, 'als ik je vergezel op je tocht?'
'Tot waar?' vroeg Nessim.
'Tot ťťn van ons de eeuwigheid bereikt.'
Op dat ogenblik werd Nessim overvallen door een verpletterende gelukzaligheid en gebeurde wat hij eerder had gewenst: hij loste op in het niets. Toen schoot hij wakker en zag dat Meester Mahmoed in kleermakerszit aan de tafel zat en enkele stukjes brood en olijven verorberde.
Ook Negar droomde die nacht dat ze ergens te gast was. Ze was uitgenodigd op een bijeenkomst van zangers en dansers maar om een onbegrijpelijke reden kwam ze veel te laat en waren alle optredens al achter de rug. Te midden van de artiesten, die met mekaar keuvelden en gedachten uitwisselden, barstte ze omwille van haar stommiteit in tranen uit.
'Ik heb alles gemist,' huilde ze, 'en heb jullie laten optreden voor niets!'
Enkele omstaanders probeerden haar tevergeefs te troosten tot een vrouw die sprekend op Leila leek haar handen vast pakte en zei: 'Je hebt gemist wat je kon missen. Wat voor je weggelegd is, zal je tegenkomen op je pad.'
'Zal ik het Paleis van de Liefde tegenkomen?' vroeg Negar snikkend.
'Is liefde van belang voor je?' vroeg de vrouw.
'Liefde is alles. Er is niets anders dan liefde,' antwoorde Negar.
Hierop sloot de vrouw geruststellend de ogen. Ze liet Negars handen zachtjes los en verdween tussen de omstaanders terwijl ze, zo goed als onverstaanbaar, een lied aanhief.
Toen schoot Negar wakker en zag dat Leila begonnen was aan het ochtendgebed.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    http://i.imgur.com/e9DJjCo.jpg

    koyaanisqatsi: ;-)
  • greta
    Mooie dromen, waaruit het ontwaken rustig is.
    Kon ik mijn repeterende chaosdromen maar inleveren hiervoor.
    koyaanisqatsi: :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .