writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TASAWWUF 19

door koyaanisqatsi

Onder één van de palmbomen lag een man te slapen. Hij droeg aangepaste klederdracht voor een lange tocht door de woestijn maar beschikte over geen enkel transportmiddel en had nauwelijks bagage bij zich.
'Is dat niet wat vreemd?' vroeg Nessim, maar Meester Mahmoed antwoordde: 'Het is een man die alle ballast achter zich heeft gelaten.'
'Hoe kan u daar zo zeker van zijn?'
'Herken je hem dan niet?'
Nessim stapte voorzichtig op de man toe, tot hij zo dicht genaderd was dat hij de man met de deken uit de bus herkende.
'Negar,' fluisterde hij, terwijl hij Negar wenkte.
'Ik zei je toch, dat je je geen zorgen over hem moest maken,' lispelde het meisje, waarna ze Nessim bij de arm pakte en mee trok want het had geen enkel nut de man uit zijn slaap te wekken.
Meester Mahmoed en Leila dronken zuinig van een dun straaltje water dat uit een rots liep en een klein meertje naast de palmbomen vormde.
'Hoe klein de bron ook is,' zei Meester Mahmoed tegen Nessim, 'haar water weerstaat de felheid van de zon en de onverbiddelijkheid van de woestijn.'
Nessim en Negar begonnen op hun beurt hun dorst te lessen. Het was het lekkerste water dat ze ooit hadden gedronken. Zijn zuiverende kracht drong door tot in het kleinste bloedvat van hun lichaam en zorgde voor een injectie van vitaliteit, broodnodig om de verlammende werking van de zonnestralen te weerstaan.
'Laat ons verder gaan, Meester Mahmoed,' zei Nessim, toen hij zag dat de Meester aanstalten maakte om zich neer te vlijen.
'Gaan jullie maar,' zei de Meester, 'samen met Leila. Ik blijf hier.'
Negar en Nessim keken mekaar verbaasd aan.
'Wat bedoelt u, Meester?' vroeg Negar. 'Komt u ons dan later achterna?'
'Ik ga een andere kant uit, mijn meisje,' zei de oude man. 'ik heb een afspraak met de Schepper.'
'Wat, wat bedoelt, Meester?' vroeg Negar stamelend, al had ze de Meester begrepen.
Meester Mahmoed zag de angst die in haar ogen verscheen en zei: 'Negar, mensen vrezen het onbekende, terwijl het hen alleen maar kennis schenkt. Maak je dus geen zorgen, niet om mij, en ook niet om jezelf. Hier zijn we allemaal minuscule stukjes van een oneindige puzzel, daar vallen we op onze plaats en gaan we deel uitmaken van een immens geheel.'
'Maar Meester, Nessim en ik hebben je nodig,' snikte Negar.
'Het enige wat je nodig hebt, Negar, is je geloof in diegene die ons overstijgt, die zo groots is dat hij ons begrip overstijgt. Bij hem begint en eindigt alles. Wat er tussen in ligt is zijn leerschool. We zijn allemaal leerlingen, met ons eigen lesprogramma.'
Negar viel de oude Meester huilend in de armen. Ze moest denken aan de grootvader langs moeders kant die ze enkel kende vanop enkele verkleurde foto's. Een verstandige en hoogst vriendelijke man, één en al zachtaardigheid, als ze haar moeder mocht geloven. Precies Meester Mahmoed.
'Ik ben weggelopen, Meester Mahmoed,' huilde ze, 'weggelopen van de wereld waarin geen plaats meer is voor wijsheid…'
'Mijn lieve meisje,' zei de Meester, terwijl hij haar troostend op de rug klopte, 'wijsheid komt bovendrijven, overal. Ze ontwijkt alleen zo nu en dan de slagen die de arrogantie en de domheid uitdelen, als blinde zwaardvechters. Vervolg je weg, met vertrouwen, en met je metgezel, die je alvast gevonden hebt.'
Negar deed een stapje achteruit en vroeg: 'Bedoelt u…?' terwijl haar ogen voor slechts een fractie van een seconde naar Nessim wezen.
De oude Meester glimlachte zachtmoedig, ging zitten, wuifde iedereen gedag en sloot de ogen.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Verhaaltje van de tweeling in de baarmoeder


    'Wordt ons onderkomen kleiner of wordt jij groter?' vroeg een van de twee jongetjes.
    'Geen idee maar het wordt hier inderdaad nogal vol', zei de ander.
    'Het is wel een beetje een saai leven.'
    'Valt wel mee. We hoeven niks te doen, we moeten niet ademhalen en niet eten, alleen maar ronddrijven in dit warme badje. Het kon slechter.'
    'Maar... is dit nu alles in het leven?'
    'Maak je niet zo druk.'
    'Ik heb iets opgevangen over geboorte ofzo.'
    'Geruchten. En haal nu je been eens weg zodat ik kan gaan slapen.'

    (De volgende ochtend...)

    'Een aardbeving! gilde de een.
    'Ons huis stort in', schreide de ander.
    'Ik glijd weg!', brulde de een.
    'Waar ga je naartoe?'
    'Ik weet het niet! Help me!'
    'Dat kan ik niet!'
    Dag broertje... daar ga ik...'
    'Dit is afgrijselijk', jammerde de achterblijver, toen hij voelde dat hij zelf ook weg begon te glijden. 'Ik ga dood. Dit is vast het einde van de wereld.'

    koyaanisqatsi: great ;-)
  • greta
    Symboliek van de bovenste plank K.







    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .