writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TASAWWUF 20

door koyaanisqatsi

Het Paleis van de Liefde getuigde van een vrome eenvoud. De muren waren van zandsteen, net zoals de witgeschilderde koepels, in de vensters zaten geen ramen -waarom zou het ook? Bij de hoofdpoort stond een jonge knaap in een stralend witte tuniek, met een al even stralend witte tulband op zijn hoofd. Naast hem, op de grond, zat een meisje dat zo sprekend op hem leek dat ze zijn tweelingzusje kon zijn. Ze droeg een lilakleurige hijab, zat op een Perzisch tapijt en streek met haar vingers door een platte rieten mand, gevuld met rode bloemblaadjes.
'Salaam aleikum, en welkom in het Paleis van de Liefde,' zei de jongen, het meisje lachte de nieuwe bezoekers alleen maar toe.
Negar, Nessim en Leila groetten dankbaar terug.
'Het Paleis krijgt de stralen van de zon,' zei de jongen, 'en geeft hen, van zodra het donker wordt, in een veelvoud terug aan de wereld. Zo gaat ook de liefde te werk. Nogmaals: welkom.'
De zon stond op het punt onder te gaan en het paleis begon reeds op te lichten, als een gloeilamp die langzaam ontstak. Negar keerde zich om en staarde in de woestijn, alsof ze hoopte dat Meester Mahmoed alsnog zou verschijnen.
'Kom,' zei Leila, 'laat ons naar binnen gaan.'
Toen ze de poort gepasseerd waren kwamen ze terecht op een groot binnenplein, verdeeld in kleine perken. Ieder perk was bevolkt door enkele toehoorders die genoten van de creatieve geest van een dichter, zanger of muzikant. Het vreemde was dat niemand van de protagonisten één van de anderen op één of andere manier stoorde, ook al uitten ze zich zonder uitzondering klaar en duidelijk. De dichters spraken klare taal, de zangers zongen uit volle borst en de muzikanten spaarden hun instrumenten niet.
Leila hoefde geen woorden om de verbazing van haar jonge reisgenoten vast te stellen. Ze zei: 'Ga naar één van de balkons op de eerste verdieping,' en voegde zich zelf, zonder enige verdere verduidelijking, bij een groepje omstaanders dat luisterde naar gedichten van Rumi.
Negar en Nessim staken het binnenplein over en gingen een gang in met aan weerszijden trappen die naar de hoger gelegen verdiepingen leidden. Daar troffen ze een hele reeks kleine kamers aan waar derwisjen zich in een diepe trance hadden teruggetrokken.
Ze stapten het eerste balkon dat ze tegenkwamen op en liepen tot aan de borstwering om vervolgens overvallen te worden door een onbeschrijfelijk, hemels geluid. De stemmen van de dichters en de zangers, en de muziek, waren vervlochten in een samenspel dat hen gewichtsloos maakte, alsof ze werden opgetild en gingen zweven. Zowel Negar als Nessim waren sprakeloos; volkomen overweldigd door de harmonie die hun ego's oploste in een zee van eindeloze liefde. Plots zagen ze Leila beneden staan, die hen glimlachend aankeek. Ze wuifde, maakte een kort hoofdknikje en draaide zich om, om te verdwijnen tussen een groepje mensen dat zich naar de poort begaf.
Voortgedreven op de goddelijke geluidsgolven wandelden Negar en Nessim terug naar de trapzaal. Onderweg stierf het harmonische geluid weg, maar hetgeen er voor in de plaats kwam was niet minder betoverend. Het waren in elkaar overgaande zangstemmen, toebehorend aan drie volkomen gesluierde vrouwen die op een rechthoekig blok in de gang zaten.
'Ze zijn onherkenbaar omdat hun schoonheid de aandacht van de pracht van hun stemmen zou kunnen afleiden,' zei een oude derwisj, die uit het niets was komen opdagen.
Nessim keek Negar aan. In haar ogen brandde een rustgevend vuur, dat hem het gevoel gaf dat hij was thuisgekomen.
'Jij hoort bij hen, Negar,' zei hij, doelend op haar schoonheid.
Negar sloeg verlegen de ogen neer; zonder dat ze het besefte had ze Nessims hand vastgepakt.
'Vervolg gerust je weg,' zei de derwisj, 'deze stemmen zullen jullie altijd bij blijven.'
Of ze nu wilden of niet, een onzichtbare hand trok Negar en Nessim verder de gang in, tot deze doodliep op een grote ruimte waar een tiental derwisjen als witte geesten om hun as tolden.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    http://www.youtube.com/watch?v=ExScDSIkAjA
    koyaanisqatsi: ;-)
  • greta
    Oh neem me mee naar zo'n ruimte!!
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .