writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

poetica fantastica

door ovlijee

Het wonder van creatie, de mogelijkheid om met taal een wereld op te roepen die enkel bestaat in je hoofd. Al bestaat er wel degelijk een wereld buiten je hoofd. Kan je taal opdelen in een symbolische weergave van de werkelijkheid enerzijds en verbeelding anderzijds? Wat wil volgende zin zeggen: een kudde gnoes stak de krokodilrijke rivier over. Iedereen kan er zich wel wat bij voorstellen, maar is het ook echt gebeurd? Het is zeker iets dat kan in tegenstelling tot watertandende gnoes die liggen te wachten op krokodillen met de staart tussen de benen.

Schrijven is een métier dat beide dimensies verkent. Maar of je als mens de perfecte objectiviteit kunt nastreven is een even grote illusie als een fictieve roman, hoe realistisch ook. Grootse schrijvers zijn illusionisten, ze bouwen mistgordijnen, of deconstrueren raadsels, maar of we hier nu effectief wijzer van worden? Het is het sentiment dat beroerd wordt, en die laat zich niet zo snel kisten. En dan kunnen we opnieuw de vraag stellen, wat is kunst en waarom bedrijven we haar als mens? Waarom veinzen we een universum bij elkaar terwijl we het onze niet kunnen omvatten?

Misschien daarom: de natuur die ons de gave van de taal gegeven heeft - omdat de variatie van de evolutie zo functioneert - begrijpen we niet, en door haar te imiteren, na te bootsen, proberen we te zien hoe ze in elkaar steekt. En daarom schrijven we het liefst over de liefde en andere mensen omdat we door ze te verbeelden denken dat we hen snappen.

Maar zo zijn we toch nog steeds die vis in het water die geen weet heeft van het droge. We zitten gevangen in onze wetmatigheid. Het lijkt of we moeten wachten op die bezetenheid, dat diepere of irrationele spook, dat in ons zit, maar we niet herkennen tot we haar wartaal onder de loep nemen en beseffen dat haar waanzin of onzin ook de onze is. De Onze.

Raken we hier de kern van de poëzie? Het woord dat wil ophouden woord te zijn, of alleen maar woord wil zijn. Of doen we haar oneer aan door poëzie te herleiden tot een schepping van taalgoeroes die hun gedichten geschreven hebben in trance, of juist de lezer in trance willen brengen? Mag ze dan naast contemplatief of meditatief ook onlogisch zijn? Of luidt de diagnose dan schizofrenie? Die ziekte in het hoofd en de waarneming verstoort. Dat is een fatale grens: kunstenaars controleren hun verbeelding, of kunnen haar remmen, geesteszieken zijn een speelbal van de chemische whirlpool in hun harsens.

En dan raken we een andere nuance: ben je geestesziek als je een gevaar bent voor jezelf of de ander? Of als je kunst het spoor bijster is, de pedalen kwijt is. Nietzsche is dan misschien een topvoorbeeld, want hoe dicht is filosofie ooit bij poëzie geweest. Of Sylvia Plath? Jeroen Mettes met zijn lyrisch proza.

Denk uit het kader, velen voelen zich geroepen, weinigen is het gegeven, maar laat je zeker leiden door het buikgevoel, als je slechts gewapend bent met pen en papier, en kruip in je onderbewustzijn, daar zit het spook van de schepping die de realiteit vervormt, verdraait, tot wat ze echt is: een oneindige mogelijkheid met de fantasie als gids.

 

feedback van andere lezers

  • warket
    Gewoon zijn, en als je daarin een fragment wilt vastleggen pak je een potlood en een blad papier...
    ovlijee: Misschien is dat inderdaad hét Recept.
  • andremoortgat
    Fantasie als gids...zeker akkoord !
    een oneindige scheppingswereld
    Ieder is een god in 't diepst van zijn gedachten
    ovlijee: Maar vooral god spelen over je eigen leven!
  • doolhoofd
    Goed stukje.

    Erg postmodern natuurlijk: schrijven over schrijven, muziek over muziek, het bewustzijn dat zichzelf analyseert. Maar je snijdt interessante onderwerpen aan, waar ik zelf ook mee bezig ben.

    Woorden zijn slechts beelden, simulacra zou Baudrillard zeggen: het woord "stoel" is slechts een afbeelding van een stoel, de simulatie ervan. Zo wil de ironie dat we door het schrijven terechtkomen in een wereld van afbeeldingen, terwijl het denken ons net de waarheid belooft. Maar uiteindelijk is het universum niet meer dan een oneindigheid aan illusies bij elkaar, dus waarom zou een zogenaamde "werkelijkheid" die zelf ook maar uit platonische beelden, uit illusies, uit schijn bestaat, moreel of eender hoe gezien te verkiezen zijn boven een gesimuleerde zijnswijze?

    "Het is niet meer dan een moralistisch vooroordeel dat waarheid meer waard is dan schijn; het is zelfs de slechtst bewezen veronderstelling ter wereld. Zoveel moet worden toegegeven: dat er geen leven zou kunnen bestaan behalve op basis van aannames, perspectieven en schijnbaarheden; en als men, met de begeestering en domheid van vele filosofen, de "schijnbare wereld" gans zou willen afschaffen – wel, gegeven dat jullie dat konden doen, - dan bleef er van jullie waarheid helemaal niets over! Ja, wat brengt ons er uberhaupt toe, aan te nemen dat er een essentieel onderscheid bestaat tussen waar en vals? Is het niet genoeg om aan te nemen dat er slechts verschillende graden van schijn bestaan en als het ware lichtere en donkerdere schakeringen en tonen van schijnbaarheid – verschillende tinten, om met de taal der schilders te spreken?"
    - Nietzsche, in Voorbij Goed en Kwaad

    Check ook mijn recente tekstjes op writehistory als dit je interesseert, ze gaan precies daarover.
    ovlijee: Bedankt voor je uitgebreide respons: ik zal zeker je teksten bekijken. En nu wachten op die muze maar ipv erover te schrijven.
  • Wee
    Ik zou niet anders kunnen!
    x
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 4 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 13 bezoekers online, waarvan 0 leden: .