writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (2)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 2 (Waarin Bugsy Waldorf gewoon Bugsy genoemd wordt en zijn intrek neemt in Hotel Pergola -dat niet het etablissement blijkt dat hij had verwacht)

De inkomhal van Hotel Pergola liet al meteen verstaan dat het hotel geen hotel was zoals Bugsy had verwacht. Overal hingen, lagen, zaten of liepen hoeren, in alle maten, gewichten, leeftijden en kleuren, schaars gekleed of zelfs in ontbloot bovenlijf. Ze werden het hof gemaakt of achternagezeten door veelal oude, giechelende of hard zwetende, met bankbiljetten zwaaiende mannetjes, al probeerde ook hier en daar een jonge snaak één van de vrouwen te strikken door, wegens gebrek aan geld, zijn charmes aan te wenden -tevergeefs trouwens.
Achter de receptie, tussen een grote spiegel en een dubbele deur, stond een piano waarop een tweederangspianist met zijn rug naar het publiek een weinig bekend deuntje tokkelde. Halfweg een draaitrap rechts achterin de hoek zat een norse man met een kalende kop en dikke, grijze bakkebaarden hoofdschuddend het spektakel gade te slaan. Toen hij Bugsy in de gaten kreeg maakte hij een wuivend handgebaar in zijn richting, alsof hij, zonder al te veel belangstelling, wilde duidelijk maken dat hij maar beter andere oorden kon opzoeken.
Een plotse gil, afkomstig van één van de vrouwen, overstemde een fractie van een seconde de piano maar er was geen mens die er aandacht aan besteedde. De schreeuwster zelf barstte meteen erna trouwens in een korte schaterlach uit, die abrupt werd afgesloten door een rokershoest.
Niet zonder moeite wurmde Bugsy zich tussen het gewoel tot bij de receptie. Toen hij daar aankwam draaide de pianist zich om en riep: 'Er komt zo iemand tot bij u!' waarop hij verder ging met het afratelen van zijn nummer.
Een dik mannetje met een rood aangelopen hoofd dat achter een frêle meisje aanzat, trapte per ongeluk op Bugsy tenen.
'Oh, neem me niet kwalijk,' verontschuldigde hij zich, 'maar u moet begrijpen: deze poppetjes zijn zo overheerlijk… Een mens zou voor minder zijn goede manieren verliezen.'
'Het is u vergeven,' grijnsde Bugsy, maar de dikkerd was alweer achter het meisje aangegaan.
'Een kamer zeker?!'
Bugsy schrok; vanuit het niets was er achter de receptie een kolos van een vent in een wit koksuniform verschenen.
'Als het kan…' stamelde Bugsy.
'Natuurlijk kan dat!' bromde de man. 'Waarom zou het niet kunnen?! De keet is zo goed als leeg! U kan zelfs kiezen: kamer met vooraanzicht, op het plein dus, of achteraanzicht, waar geen bal te zien is. Een eenpersoonskamer of een tweepersoonskamer, maakt niks uit want zoals ik al zei: Keus genoeg. En de prijs is dezelfde.'
'Valt er hier wel te slapen straks?' vroeg Bugsy terwijl hij demonstratief om zich heen keek.
De kolos leek verbaasd door die vraag, trok zijn wenkbrauwen op en schudde onbegrijpend het hoofd.
'Waarom niet? Het is nog vroeg. Straks is dat kabaal heel wat minder. Bovendien zijn de kamers veel beter geïsoleerd dan je zou verwachten. Dus, wat zal het zijn, vriend?'
'Vooraanzicht.'
'Eenpersoons? Tweepersoons?'
'Eenpersoons zal wel volstaan.'
De kolos knikte en trok een lade open. Hij graaide met zijn enorme hand een pak sleutels tevoorschijn die hij als een hoopje wurmen op de toog neer smeet.
'Even kijken,' zuchtte hij, waarna hij door de sleutels begon te rommelen.
'Wat dacht je van kamer driehonderd, op de derde verdieping welteverstaan?'
'Klinkt goed,' loog Busgy.
''t Is een kamer als een ander, veronderstel ik,' mompelde de kolos terwijl hij een koperkleurige sleutel, waarin het nummer driehonderd stond gegraveerd, naar Bugsy schoof.
Bugsy pakte de sleutel beet, stopte hem meteen in zijn broekzak en vroeg: 'Kan ik hier nog wat eten?'
De kolos trok zijn mond scheef en antwoordde: 'Ik zou het je niet aanraden. Ze serveren de overschotten van gisteren, en dat was al niet veel zaaks. Als ik u was, ging ik hier om de hoek in één van de eettentjes wat knabbelen. Geloof me: hier serveren ze alleen maar troep, en ik kan het weten want ik ben de kok.'
'Nochtans is mij gezegd dat het ontbijt hier best meevalt,' merkte Bugsy op. Ondertussen was één van de hoeren naast hem komen staan en begonnen met irritant aan zijn mouw te trekken, maar in de hoop dat ze daar wel vanzelf mee zou ophouden als hij niet reageerde, probeerde Bugsy haar volkomen te negeren.
'Het ontbijt, jaaaaa,' lachte de kolos cynisch, 'maar daar kan je dan ook weinig verkeerd aan doen. Beschuiten, confituur, een snee brood, een plakje kaas, thee of koffie en een stukje fruit. Als je dat niet eetbaar op tafel kan zetten, kan je beter een varkensstal gaan uitbaten in plaats van een hotel.'
'Goed dan,' zuchtte Bugsy, 'kan u me dan misschien een eettent aanbevelen?'
'"In Terracotta", zonder twijfel. Eenvoudige gerechten maar zowel voedzaam als lekker. En beslist betaalbaar. Als u buitenkomt rechts om de hoek, het vierde huis, met een rode luifel. Langs buiten ziet het er niet uit -je zou eerder een louche goktent achter de muren vermoeden- maar binnen is het netjes en gezellig.'
'Dan zal ik uw advies opvolgen,' knikte Bugsy, waarna hij, moe getergd door het getrek aan zijn mouw, een boze blik op de hoer wierp.
'Hallo schatje,' piepte de vrouw, met een hoge, nasale stem, 'ik houd een collecte voor onze arme collega daar, want zoals u ziet is ze momenteel niet in staat om centjes te verdienen.'
Bugsy keek in de richting die de hoer aanwees: een mollige vrouw in zwart ondergoed zat pruilend op hoge kruk naar de grond te staren. Haar rechter arm zat van net onder de ellenboog tot haar schouder in het gips, inderdaad niet bepaald handig om haar beroep uit te oefenen.
'Wil je niet weten hoe ze dat heeft opgelopen, schatje?' vroeg de hoer.
'Niet echt,' zei Bugsy terwijl in zijn broekzak op zoek ging naar wat kleingeld.
'Ik ga het je toch vertellen,' grinnikte de lichtekooi. 'Ze is van de trap gevallen, thuis…'
Bugsy haalde wat kleingeld tevoorschijn dat hij zonder het te tellen in de hoer haar hand drukte.
'Dat kan iedereen overkomen,' zei hij, waarna hij zich naar zijn kamer begaf om zijn koffer weg te zetten.
De man op de draaitrap was ondertussen verdwenen.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    klinkt interessant :)
    koyaanisqatsi: :-)
  • greta
    Wervelend deel 2!
    koyaanisqatsi: jiehaa! :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 5

Uitstekend: 2 stem(men), 67%
Goed: 1 stem(men), 33%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .