writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (4)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 4 (Waarin Bugsy kennismaakt met een dienster genaamd Kaatje en een maaltijd verorbert die hem meer bevalt dan hij had verwacht)

Nauwelijks enkele minuten nadat de man met de hangsnor Bugsy's bestelling had opgenomen kwam een jongedame aanzetten met zijn bord. Het was het eerste personeelslid dat ten tonele verscheen sinds Bugsy de zaak had betreden want voordien had enkel de man, die zich gedroeg alsof hij de eigenaar van de tent was, zich over de aanwezigen ontfermd.
Het meisje droeg een strak kleedje uit repen zilverpapier die ervoor zorgden dat ze bij de minste beweging een metalig geruis maakte. Bugsy vond het kleedje maar niks, kitscherig en getuigend van een schrijnend gebrek aan elegantie, en volkomen misplaatst bij de jongedame die een ronduit sympathieke indruk maakte.
'Gebakken sprinkhanen, voor meneer?' Pas toen Bugsy knikte zette ze het bord voorzichtig voor hem neer. 'Wenst u er misschien een beetje citroen bij?'
'Dat heeft uw baas mij aangeraden,' antwoordde Bugsy.
Het meisje glimlachte en begaf zich naar de keuken die zich -daar was Bugsy ondertussen achter gekomen- in een kelder bevond die door middel van een trap achter de toog met de gelagzaal verbonden was. Toen ze even later terugkeerde met een bordje waarop enkele keurig gesneden schijfjes citroen lagen droeg ze een kleedje van paars fluweel.
Dat past haar heel wat beter, dacht Bugsy, maar het was niet van zijn gewoonte dit soort opmerkingen te maken en dus beperkte hij zich tot een dankwoord voor de citroenschijfjes.
'Ik speel mondharmonica,' zei het meisje terwijl ze het bordje naast de gebakken sprinkhanen schoof. 'Als u wilt zal ik straks, tijdens het dessert, een deuntje voor u spelen.'
Bugsy keek het meisje verbaasd aan en vroeg: 'Is dat dan de gewoonte hier?'
Het meisje grinnikte zachtjes en antwoordde: 'Nee, grappige meneer, dat doe ik alleen voor zielige mensen.'
Bugsy leunde achterover en vroeg, zonder zich gepikeerd te voelen: 'En waarom ben ik zielig?'
Het meisje moest opnieuw grinniken.
'Wat een vraag,' antwoordde ze. 'U zit hier moederziel alleen; kan het nog zieliger?'
'Misschien heb ik het liever zo.'
'Dat hoorde ik van meneer Plunder die, nota bene, de baas niet is,' zei het meisje. 'Maar in alle eerlijkheid: daar geloof ik geen sikkepit van. Volgens mij hebt u het aangeboden gezelschap alleen maar geweigerd uit angst dat er iets moois zou kunnen ontstaan.'
Bugsy fronste de wenkbrauwen, leunde nu voorover en repliceerde: 'Iets moois? Zoals? Met wie?'
Het meisje zette haar handen op haar heupen, schudde het hoofd en antwoordde: 'Als u op meneer Plunder zijn voorstel was ingegaan, zou u dat geweten hebben. Deze zaak kan u niet alleen prima schotels voorzetten maar ook aan prachtmensen voorstellen; erudiete mensen voor wie beschaving het hoogste goed is. Of mensen met een zodanig verfijnd gevoel voor humor dat iedere zin die ze uitspreken u op zijn minst zal doen glimlachen.'
'Bent u misschien één van die mensen?' vroeg Bugsy, met min of meer gespeelde achterdocht.
'Ik?' schrok het meisje. 'Nee-e-e! Ik ben Kaatje, de dienster. Niets meer, niets minder.'
Bugsy trok een pruillip, wierp een korte blik op zijn bord en zei: 'Wel, Kaatje, als u het me dan niet kwalijk neemt, zou ik nu een hapje willen eten.'
'En m'n mondharmonica? Achteraf?'
Bugsy schudde het hoofd: 'Ik ben niet van plan een dessert te nemen. En wees gerust: ik voel me helemaal niet zielig omdat ik alleen ben. Als het puntje bij paaltje komt, zijn we trouwens allemaal alleen.'
Kaatje trok grote ogen, hapte naar adem en zei: 'Wat een afschuwelijke gedachten hebt u toch!' waarop ze, met de handen in het gezicht geslagen wegliep.
Bugsy nam een schijfje citroen van het bordje om het boven enkele van de gebakken sprinkhanen uit te knijpen. Vervolgens schraapte hij zijn keel, prikte enkele sprinkhanen op zijn vork en stopte ze, met enige aarzeling, in zijn mond. Ze smaakten beter dan hij had verwacht.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    de onzin maakt het heel grappig, ik wacht op het volgende
    koyaanisqatsi: Onzin??? Ik dacht bezig te zijn met bittere ernst... :-( ;-)
  • doolhoofd
    Leuk.

    Ik volg.

    Jou kennende wordt dit weer een 'uitstekend' over heel de lijn :)
    koyaanisqatsi: Thnks doolhoofd
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .