writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (9)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 9 (Waarin Bugsy een zogenaamde club betreedt waarvan hij niet weet wat te verwachten)

Het huis op de hoek van straat was opgetrokken uit hout, eenvoudig -om niet te zeggen: onopvallend- en had twee verdiepingen. Op de deur stond een symbool dat Bugsy niet kende maar waarvan hij aannam dat het het symbool van de vrijmetselaars was. De bel bestond uit een koperen draaiknop rechts van de deur en zag er tamelijk nieuw uit, zeker in vergelijking met huis zelf dat een oude, op het randje van vervallen indruk wekte.
Op het ogenblik dat Bugsy wilde aanbellen sprong de deur uit haar slot, waarna ze zich uitnodigend tot op een brede kier opende. Aarzelend stapte hij naar binnen. Hij kwam terecht in een kleine, vierkante vestibule die geurde naar boenwas en waarvan zowel de linker- als de rechterwand was ingenomen met aan de muur bevestigde kapstokken. Voor hem bevond zich een glazen deur van gelig, gevlamd glas, van waarachter gedempte geluiden klonken.
Nog voor Bugsy de deur had aangeraakt werd ze opengetrokken door een man die gekleed was in een smoking.
'Meneer,' zei de man ingehouden.
Bugsy knikte en stapte naar binnen.
'Zal ik uw koffer alvast naar uw kamer brengen?'
Nog voor Bugsy antwoordde had de man zijn koffer als uit zijn hand gegrist.
'Ik wens u een aangenaam verblijf in de club. Doe gerust alsof u thuis bent.'
'Mag ik…'
Maar de man had zich al van Bugsy weggedraaid en liep een steile trap op die achter hem, achter een gordijn van wijnrood fluweel, aan het zicht onttrokken bleef.
Bugsy keek even in het rond. Hij stond in een grote kamer met rechts een brede toog waarachter een gezette vrouw van middelbare leeftijd glazen stond droog te wrijven. Achterin zat een man aan een piano, starend naar de toetsen waarvan hij er maar zo nu en dan één aansloeg. De rest van de kamer was gevuld met ronde tafels, omgeven door armstoelen in leer of bekleed met rode stof. Aan één van de tafels zat een magere man met overeen geslagen, opvallend lange benen een krant te lezen, aan een andere zaten vier in rokkostuum geklede, oudere heren, met zware basstemmen een gesprek te voeren. De overige tafels waren vrij.
'Een goeieavond,' zei Bugsy, terwijl hij naar de toog stapte. Noch de heren in rokkostuum, noch de lange, magere man reageerden; de vrouw aan de toog liet met een grijns verstaan dat zijn uiting van beleefdheid vergeefse moeite was.
'Daar bent u dan,' zei ze.
'U verwachtte me?'
'Natuurlijk. Dat weet u toch ook. U bent toch naar hier gestuurd, niet?'
Nu Bugsy de vrouw van dichtbij zag, wekte ze een spontane afkeer op. Haar al vrij rimpelige gezicht was overdadig opgemaakt, waardoor ze erg vulgair leek, en haar strakke rode kleed, vol glinsters en met een diepe decolleté maakte haar er beslist niet fatsoenlijker op.
'Mag ik u wat te drinken aanbieden, op de kosten van uw opdrachtgever welteverstaan?'
'Koffie graag,' antwoordde Bugsy, waarna hij zijn handen plat op de toog legde.
'Die gewoonte had mijn eerste man ook,' merkte de vrouw op.
'Welke?'
'Zoals u doet. Hij legde ook altijd zijn handen plat op de toog nadat hij iets had besteld.'
'Een vreemd toeval,' mompelde Bugsy.
'Misschien,' zei de vrouw, schouderophalend. 'Bent u er zeker van dat u koffie wenst? De meeste clubleden verkiezen iets sterkers.'
'Ik ben geen clublid.'
'Dat klopt,' reageerde de vrouw, 'en zal u ook nooit worden, naar ik veronderstel.'
'Dat is zeker niet mijn ambitie,' zuchtte Bugsy.
De vrouw grijnsde opnieuw, smeet de vaatdoek waarmee ze de glazen afdroogde op de toog en slofte naar een tinnen koffiepot die op het eind van een groot schap achter de toog stond. Ze pakte de pot met haar rechterhand op en voelde even met de palm van haar linker of hij nog warm was.
'Ik zal nieuwe moeten maken,' zei ze, terwijl ze terug op Bugsy toe stapte. 'Hij is koud.'
'Als het niet te veel moeite is…'
'Daarvoor ben ik hier toch,' mompelde de vrouw waarna een deur naast het schap achter de toog openduwde en in een kleine keuken verdween.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend mooi hoor ...
    koyaanisqatsi: thnks Ivo
  • doolhoofd
    Aangenaam leesvoer.
    koyaanisqatsi: laat het u smaken
  • greta
    Prachtig K. Fijne details, de sfeer en personen .. wat moet het fijn zijn om zo te kunnen (blijven) schrijven. Jij blijft maar groeien met je verhalenkwaliteit.
    koyaanisqatsi: Dank, Dame G.
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .