writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

jazzmijn

door ovlijee

Ik kwam niet herboren uit het water. Er was geen Johannes de Doper om me welkom te heten bij de schare van zielen, die ooit verloren waren maar nu gevonden.

Maar het visioen was er weer: Atlantische slavenschepen, broeierige moerassen, de Mississippi-delta, en bezieling.

Op een kruispunt had de bluesman Robert Johnson zijn ziel aan de duivel verkocht, maar met zijn gitaarspel won hij mijn blank zieltje. Na de waanzin van Wereldoorlog II was jazz een reden om toch ja te blijven zeggen tegen het leven, een antwoord op het absurde. Duke Ellington als zwarte Albert Camus.

En zo werkte mijn associatieve brein: ik linkte een pied-noir aan een voorbeeldpupil van het muziekgenre ontsproten aan New Orleans, waar Mardi Gras nog herinnert aan de Franse overheerser.

Algerije zou etymologisch de eilanden willen zeggen, en Petrus de rots, maar ik stond plompverloren op een desolaat strand, met al mijn intellectuele bagage, slechts ballast in mijn vlucht. Ik was blind en doof voor het mij omringende, in mijn hoofd hoorde ik de gospels weer van Congolese ochtendmissen. Heelder universa spookten door mijn verbeelding en ik proefde het zout op mijn lippen dat door de tijd gereisd was, van Fenicië naar het hier en nu.

En plots drong het mij te binnen: ik heb geen richting omdat ik het niet wil. Ja, ik wou zelf deze atheïstische bedevaart naar nergens. Waar de wereld rond mij draaide omtrent opbouw, groei en opoffering, was ik gefocust op het eeuwige kruispunt, en het duivelse niet-kiezen. Ik bouw niets, ik drijf op het ritme van mijn driften op de rivier van het leven alsof ik niet ouder word, alsof deze stroom geen monding kent, en de dood mij bespaard zal blijven.

Het blauwe varken nam stelling in door zijn bestaan: zijn schepper had het zin gegeven. Ik daarentegen ben buiten zinnen: de taal van God en de duivel kent geen woorden. En wederom wat rest ... Wat rest, zijn omwegen, de zoektocht zelf is het antwoord. Hetzij door te zeilen of op koper te blazen. Snaren buigen. Hoerenparfums maken van jasmijn. Kinderhoofdjes zalven en psalmen zingen.

Onverganklijke troost voor de sterfelijken.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    ik onthou uit deze woordenstroom de chaos van gedachten, want, alles is immers ontstaan uit chaos :

    Dat het woordenloze het eeuwige is en al wat wij hier maken, zeggen en doen, niet de eeuwigheid maar onze eindigheid dienen .. wie een deel wil zijn van het eeuwige zal met het eeuwige zich moeten verzoenen, anders is het als een wandelaar die tegen de stroom in probeert te komen waar die nooit zal geraken, want die zwemt de verkeerde richting uit.
    ovlijee: Je leest me weer uitstekend: mijn conclusie na het schrijven was 'het gaat niet over wat je schrijft, maar dat je schrijft'. Misschien een boutade, maar zoals 'slam poetry' nu een populair genre is, flirt ik al jaren met het concept 'action writing' naar analogie met Jackson Pollock's action painting.
    Of moet ik gewoon een klassieke roman proberen te schrijven over een gestolen Afrikaan? Ik denk niet dat ik dat kan, al wil ik hem wel anderszins eren.
    Bedankt Ivo!
  • andremoortgat
    Prachtige benadering van de
    eeuwig zoekende mens
    drijvend (soms doelloos) op de rivier
    van het leven
    ovlijee: Bedankt André! Zoeken het is, om het met een anglicisme te zeggen.
  • Wee
    Vaak vind ik kiezen duivelser dan niet-kiezen.
    Mooie titel ook!
    x
    ovlijee: Dank je, kiezen is moeilijk, hé!
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 5 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .