writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (23)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 23 (Waarin Bugsy een nachtmerrie heeft)

Die nacht had Bugsy een vreselijke nachtmerrie. Hij liep door een bos en daalde plots een stenen trap af die naar een kille, onderaardse gang leidde. In die gang waren verschillende kerkers waarin mensen zaten opgesloten die waanzinnig waren geworden. Ze kropen rond in hun eigen vuil, krasten met bebloede vingernagels over de muren, zaten opgerold te kreunen, schreeuwden onverdraaglijk of sloegen wartaal uit.
Geschokt door hetgeen hij zag, probeerde Bugsy zo snel mogelijk de gang door te lopen; tot zijn oog op een openstaande kerker viel waarin zich de vrouw bevond.
Haar lot was nog verschrikkelijker dan dat van de andere ongelukkigen. Ze was opgehangen door middel van twee door haar borsten gepriemde vleeshaken. Het zicht was ronduit afgrijselijk. De haken hadden haar borsten herschapen in twee lillende lappen, paars en geel gekleurd vlees met ter hoogte van de steekwonden zwarte randen geronnen bloed. Haar hoofd hing achterover, haar haren waren samengeklit in lange, vochtige slierten. Haar ogen waren gesloten maar haar mond hing open en uit haar keel borrelde met korte tussenpozen een stil maar niettemin ijzingwekkend gereutel op. Onder haar zo nu en dan stuiptrekkende voeten lag een kleine plas stinkende smurrie, veroorzaakt door urine en het bloed dat uit haar wonden was gelopen en in de vorm van dunne stroompjes over haar buik en benen zijn weg naar de begane grond had gevonden.
'Dat is het lot van iemand die het geheim van het bestaan van de satrapen verklapt,' zei een stem achter de van ontzetting bevende Bugsy. In de deuropening stond de man in de kelnersschort, vergezeld door twee jonge, gemaskerde meisjes in doorzichtige avondkleedjes. De ernst die van zijn gelaat afdroop verraadde een totaal gebrek aan leedvermaak. Het leed geen twijfel dat hij Bugsy enkel van de feiten op de hoogte bracht omdat hij het zijn plicht achtte hem de waarheid te vertellen.
Bugsy keek nog een keer naar de beklagenswaardige vrouw, zakte op zijn knien en begon te huilen.
'Nee-nee-nee, dit kan niet!' snikte hij.
De gemaskerde meisjes stapten op hem toe, knielden naast hem neer en begonnen zachtjes over zijn betraande wangen te strelen.
'U bent nu n van hen die het van het bestaan van de satrapen op de hoogte zijn,' zei n van de meisjes op een bemoedigende toon, 'en dus hoort u zich daar ook naar te gedragen. Vertel het geheim niet verder, zodat dit lot u bespaard kan blijven.'
'Wat een schoften!' huilde Bugsy echter, ontroostbaar en wanhopig.
'De satrapen zijn wie ze zijn,' zei het andere meisje, 'en niemand kan met zekerheid zeggen hoe de wereld er aan toe zou zijn zonder hen. Dus laat de wereld de wereld zijn, meneer.'
Waarom noemt ze mij meneer? vroeg Bugsy zich af en tegelijkertijd voelde hij zich belachelijk omdat hij zich zo'n futiele vraag in het hoofd haalde.
Hij rechtte zijn hoofd en zag dat de man in de kelnersschort was verdwenen. Toen kroop de stank van de vrouw, haar wonden en haar bloed zijn neusgaten dieper binnen en besefte hij ieder ogenblik te gaan braken. Hij wilde de meisjes wegduwen maar toen ook die in het niets leken opgelost sprong hij overeind en liep hij de kerker uit. De andere kerkers waren verdwenen en plots stond hij weer in het bos waar een kerkuil rakelings langs zijn hoofd scheerde.
Toen schoot hij, badend in zweet, wakker en besefte hij dat hij slechts gedroomd had. Van verder slapen zou die nacht echter niets meer in huis komen.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    De satrapen doen hier nog het meest denken aan de cenobytes uit Hellraiser...
    koyaanisqatsi: oei, die moeten ik opzoeken, vrees ik
  • ivo
    de realiteit van macht dat zich als een satire gedraagt, maar pure werkelijkheid met zich meedraagt, mooi geschreven
    koyaanisqatsi: bedankt Ivo, als steeds
  • greta
    Filosofische elementen in deze aflevering maken je verhaal meer en meer bijzonder.
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .