writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (24)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 24 (Waarin Bugsy het zonder ontbijt moet stellen en opnieuw aan de slag gaat)

Gebukt onder slaapgebrek en de herinnering aan zijn nachtmerrie begaf Bugsy zich rond acht uur in de ochtend met een bezwaard gemoed naar beneden. Voor het eerst sinds lang begon hij met tegenzin aan een werkdag en keek hij met een zeker verlangen uit naar het einde van de werkzaamheden. Over het algemeen werkte hij met plezier en bracht hij zonder de minste moeite het nodige geduld op om zijn taken zo nauwkeurig mogelijk uit te voeren, maar nu kon hij niet gauw genoeg Pokkendorp de rug toekeren.
De club was volkomen verlaten. Er heerste een doodse stilte, alsof de zaak definitief gesloten was, en er hing een zuivere ochtendkoelte die men eerder enkel in de buitenlucht voor mogelijk zou houden. Normaal gezien zou Bugsy zich eraan geŽrgerd hebben een ontbijt te moeten overslaan maar vermits zijn gemoedstoestand hem zowat alle eetlust had ontnomen, besloot hij het schaamteloos negeren van zijn recht als gast door de vingers te zien. Hij begaf zich terug naar boven om nog wat spullen te halen en verliet de club met de bedoeling wat vroeger dan voorzien aan de slag te gaan. Toen hij voor de poort van Makerij Peeppersack stond bleek deze echter nog gesloten en zat er niets anders op dan te wachten op de komst Hadrianus Wollbeker.
Bugsy liet zich op de grond zakken en keek lusteloos in het rond. Pokkendorp was en bleef op een echte spookstad lijken. Er was geen levende ziel op straat te bespeuren. Of toch, vanuit oostelijke richting kwam een gedaante in een lang zwart gewaad op Makerij Peeppersack afgestapt. Omdat het hoofd van de gedaante onder de grote kap van het gewaad zat, waardoor het gelaat achter een vage schaduw verborgen bleef, kon Bugsy onmogelijk uitmaken of het man of een vrouw betrof. Het enige waar hij zeker van was, was dat het om een oudere persoon ging, want zijn tred was onregelmatig en erg moeizaam.
Toen de gedaante tot op zo'n vijftien meter was genaderd, stond Bugsy beleefdheidshalve recht om haar te verwelkomen. Een tiental passen later besloot de gedaante de kap naar achter te trekken.
Het ruwe, pokdalige gelaat van een zeer oude man kwam tevoorschijn. Zijn haren, opvallend verstoken van ook maar een plukje grijs, waren lang en zaten samengebonden in twee eenvoudige vlechten.
'Een goeiemorgen,' zei Bugsy, aarzelend en achterdochtig.
De man knikte alleen maar en stapte verder tot hij Bugsy tot op een armlengte was genaderd.
'Ik begrijp jullie mensen niet,' zei hij, met een donkere, hese stem. 'Jullie kopen stukken van de aarde, alsof het voorwerpen zijn. Jullie trekken grenzen, waardoor jullie de wereld verdelen als een taart en waardoor de mensen onnodig tegen elkaar opgezet geraken. Er is verteld dat reizigers hebben vastgesteld dat de wereld vanuit de hemel nochtans helemaal geen grenzen vertoont, tenzij natuurlijke, zoals bergen, rivieren of oceanen. Maar dat wist mijn volk al eeuwen geleden; alleen, werd het voor het verkondigen van die waarheid alleen maar vervolgd en bijna uitgemoord. En nu, nu er verteld wordt dat het gelijk van mijn volk door reizigers is aangetoond, wordt wat er van mijn volk is overgebleven alleen maar doodgezwegen, alsof het slechts de woorden spreekt van fantaserierijke kinderen.'
Hierop trok de man de kap weer over zijn hoofd en slofte hij zonder nog het minste gebaar te maken verder.
Bugsy keek de vreemde figuur verbaasd na. De toon van genadeloze veroordeling waarop hij zijn woorden had uitgesproken bleef nog even nazinderden. Tot Wollbeker opeens op het toneel verscheen en snauwend vroeg: 'Wat had die halvegare nu weer te vertellen!?'
'Iets over de wereld, grenzen en zijn volk,' antwoordde Bugsy,
Wollbeker negeerde het antwoord en opende de poort.
'Je bent vroeg,' merkte hij op, terwijl hij Bugsy voorging.
'Ik heb geen ontbijt gehad,' zei Bugsy. 'Er was niemand in de club.'
Wollbeker hield even zijn pas in en draaide zich om.
'Ik heb boven nog wel een paar flesjes drank, beschuiten en gedroogde vruchten. Dus als je wil kan ik je wel iets aanbieden.'
'Straks misschien.'
'Zoals je verkiest,' zuchtte Wollbeker, waarmee hij het laatste tegen Bugsy had gezegd tot deze 's avonds opnieuw in de kantoren zou staan.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Wat voor nut heeft het te klagen over de onnatuurlijkheid en denkbeeldigheid van de grenzen en onderscheiden die wij als mensen aanbrengen, wanneer gans het universum kunstmatig is, wanneer het leven slechts kan gedijen dankzij kunstmatige onnatuurlijkheid, en wanneer alles gestoeld is op de almacht van het denken en dus op de puurste en zuiverste fictie?
    koyaanisqatsi: is ALLES gestoeld op de almacht vh denken (en daarom puurste en zuiverste fictie), of slechts het vaststellen van alles? ;-)
  • ivo
    het verhaal klopt met wat je schrijft en ik begrijp je filosofie - doorgaan en vasthouden het wordt interessanter per hoofdstuk ..
    koyaanisqatsi: laat ons hopen...
  • greta
    Prachtig! 'vanuit de hemel vertoont de aarde geen grenzen'

    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .