writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (30)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 30 (Waarin Bugsy zich na zonsondergang op straat begeeft en hem een onverwachte ontmoeting te beurt valt)

'Ik ga nog even een wandeling maken,' verklaarde Bugsy zich nader toen hij aanstalten maakte om zich naar buiten te begeven.
Min of meer verwachte tegenkanting bleef uit. De man in de kelnerschort knikte alleen maar en deed verder met datgene waarvan hij blijkbaar niet genoeg kon krijgen, namelijk het afdrogen van glazen.
De hemel was een mix van gekleurde lijnen, van oranje tot blauwgrijs. Het was nog slechts een kwestie van minuten alvorens de zon helemaal zou onder zijn en de lucht volledig zou verdonkeren. Er stond een lichte, eerder aangename, koele bries die zo nu en dan wat stof en zand deed opwaaien.
Bugsy besloot lukraak een straat in te slaan met de intentie verder rechtdoor te blijven lopen, teneinde niet te verdwalen. Hij kreeg in de gaten dat er hier en daar gordijnen opzij werden geschoven die weer werden dichtgetrokken van zodra hij de minste hoofdbeweging in hun richting maakte. Op straat zelf was er, zoals steeds, geen beweging.
De meeste huizen waren eenvoudig van optrek en telden hoogstens één verdieping. Een zwarte kat stak de straat over, hield even halt bij een afvoerput en verdween vervolgens tussen een rij struiken tussen twee huizen in.
'Psst, u daar,' klonk het op hetzelfde ogenblik vanachter een voordeur die op een kier stond.
Een bleke, benige hand wenkte Bugsy om dichterbij te komen.
'Ja?' zei Bugsy terwijl hij zonder aarzeling op de deur toestapte.
Toen hij nog maar enkele passen van de deur verwijderd was ging deze verder open en kwam er een oude, in lompen geklede man tevoorschijn.
'U bent niet van hier, is het niet?' vroeg de man met een versleten stem.
'Dat klopt,' antwoordde Bugsy.
'Dat dacht ik al. Anders was u waarschijnlijk de straat niet op gegaan. Inwoners van Pokkendorp gaan immers de straat niet op. Het is te zeggen, toch niet als daar geen reden voor is.'
'En die is er blijkbaar maar zelden,' merkte Bugsy op.
'Wat bedoelt u?' vroeg de man achterdochtig.
'Jullie komen zo goed als nooit de straat op.'
'Dat klopt,' gaf de man toe, 'tenminste, dat geldt inderdaad voor de meesten onder ons. Nu, talrijk zijn we ook al niet. De meeste huizen in Pokkendorp staan leeg. Meer dan zeventig procent volgende de laatste tellingen; heb ik me laten wijsmaken.'
'Sterf het dorp dan uit?'
De man schudde het hoofd en zei: 'Ik heb het nooit anders geweten. Deze gemeente is een mislukking, van in den beginne, als u het mij vraagt. Maar vertel me eens, meneer, waar verblijft u eigenlijk?'
'In de club hier om de hoek.'
'Toch niet in die club waar van die jonge wijfjes in hun halve blote rondlopen?'
'Als u meisjes in doorzichtige kleedjes bedoelt, dan hebt u het bij het rechte eind, vrees ik,' zuchtte Bugsy ongemakkelijk.
De oude man schudde het hoofd, klakte met zijn tong, schudde nogmaals het hoofd en zei: 'Dat ze zo iets toelaten. Ongehoord. En ik kan onmogelijk zeggen dat het vroeger, in mijn jonge jaren, anders was, want het is al zo sinds mensenheugenis. Maar, vertel me eens, meneer, hoe bent u daar in hemelsnaam terechtgekomen?'
'Ik doe onderhoud aan een machine in Makerij Peeppersack. Het bedrijf heeft me daar logies bezorgd. Vandaar.'
De oude man trok een argwanend gezicht en zei: 'Makerij Peeppersack? Da's toch waar die Wollbeker het uithangt, is het niet?' Bugsy knikte, waarop de oude man opnieuw het hoofd schudde en met zijn tong klakte. 'Die leegloper…'
Het lag op Bugsy's tong om dit laatste te beamen maar ervaring had hem geleerd eender welke mening over andere personen maar beter voor zichzelf te houden.
'Ik heb maar korte ontmoetingen met meneer Wollbeker', zei hij ontwijkend, 'want ik heb mijn handen vol aan de machine. Bovendien…'
'Hij heeft ook een assistentie, is het niet?' onderbrak de oude man, 'een verschrikkelijk lekker stuk, als u het mij vraagt.'
'Ik heb haar nog niet ontmoet.'
'Moet je zeker een keer doen. Of misschien beter, toch niet. Ze is van het type waar iedere vent zijn verstand bij verliest. Toevallig ken ik haar heel goed. Ze is namelijk de kleindochter van wijlen mijn beste vriend. Haar vader is een legerofficier, gestationeerd in overzeese gebieden, haar moeder is er jaren geleden uitgetrokken met een industrieel. Ze betrekt een huisje helemaal aan het andere eind van het dorp, waarachter ze een moestuin heeft aangelegd die haar van alle nodige groenten voorziet. Ze heeft voor dokter gestudeerd maar staakte haar studies op het einde van haar voorlaatste jaar. Daarover doen tal van speculaties de ronde, maar ik ga u de details besparen.'
'Als ik meneer Wollbeker mag geloven werkt ze maar halve dag per week,' zei Bugsy, om ook maar iets te zeggen.
'Werkelijk? Dat wist ik niet. Zo ziet u maar, praten met toevallige passanten kan een mens weeral wat wijzer maken. Maar nu moet ik terug naar binnen gaan, want het begint te koud te worden voor mijn ouwe knoken. Nog een prettige dag verder.'
Daarop klapte de oude man de voordeur dicht en stond Busgy weer moederziel alleen op straat.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    SCHITTEREND - pfff wat een verhaal :) sjiek hoor
    koyaanisqatsi: :-)
  • doolhoofd
    Een lekker stukje vlees: wie houdt daar nu niet van?
    koyaanisqatsi: een vegetariër?
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .