writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (40)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 40 (Waarin Bugsy alweer met vervelend nieuws wordt geconfronteerd)
Aan het begin van de nauwe straat die naar het pad naar de ondiepe rivier leidde, kwam Bugsy de oude man, die met de handen in de zakken in rondjes liep, alsof hij op iemand wachtte.
Ditmaal droeg hij een versleten maatpak, een vuile deukhoed met enkele gaten in en eenvoudige, roze teenslippers die op het belachelijke af met de rest van zijn kleren vloekten.
Toen Bugsy tot op gehoorsafstand was genaderd begon hij hoofdschuddend met zijn tong te klakken en zei: 'Dus je bent toch in haar gaan zitten…'
Bugsy negeerde de woorden, wierp de oude man niet eens tegen dat hij hem had voorgelogen -wilde hij de wasvrouw misschien voor zich alleen?- en dacht alleen maar: bemoei je met je eigen zaken. Hij liep de man straal voorbij en stond even later voor Wollbeker, die als naar gewoonte aan tafel met zijn balpen zat te spelen.
'Ha, daar bent u, meneer Waldorf,' lachte het diensthoofd, alsof hij een oude bekende die hij lang niet had gezien opnieuw ontmoette. 'Ik heb nieuws voor; alweer.'
'Oh ja?' bromde Bugsy.
'Ja. En er gaat ook het één en ander veranderen. Maar laten we beginnen bij het begin. Hier: een bericht van uw baas.'
Wollbeker stak Bugsy een verfomfaaid papiertje toe en begon gelukzalig te grijnzen, alsof hij fantastisch nieuws had overhandigd.
Bugs, begon het bericht, ik vrees slecht nieuws te hebben. De productie van je gevraagde tussenschotschijf maat zeven-punt-vijf is wegens een technisch mankement aan de vormgevingsinstallatie voor onbepaalde tijd uitgesteld. Ik heb er momenteel dus geen flauw idee van hoe lang je nog in Pokkendorp zal moeten blijven. Nu, maak je geen zorgen, ik heb al met Makerij Peeppersack geregeld dat ze voor logies zullen blijven zorgen -je terughalen heeft toch geen zin want er zijn geen openstaande orders en geen van je collega's heeft nood aan je deskundige assistentie. Ik zou zeggen: profiteer ervan en beschouw je tijd ginder maar als betaalde vakantie. Ik hou je op de hoogte. Groeten. Les Baron, je baas.
Gefrustreerd kneep Bugsy het papiertje tot een kleine prop.
'Prima toch,' knipoogde Wollbeker onnozel, 'dat je betaald wordt om lekker te niksen. Zoveel geluk is mij nooit te beurt gevallen.'
'En wat ga ik hier al die tijd uitrichten?' snauwde Bugsy. 'Zei u zelf niet dat niets in godvergeten gat de moeite waard is; dat dit dorp niks meer of minder is dan een woestijn?'
'Iets helemaal anders,' zei Wollbeker, alsof hij Bugsy niet had gehoord, 'u moet wel verhuizen. De club kan u niet langer huisvesten. Maar geen nood; uw spullen zijn al gepakt en overgebracht naar u nieuw logies.'
'En waarom?' vroeg Bugsy verbolgen.
'Orders van hogerhand.'
'Kan zijn,' zei Bugsy, 'maar ik zou het wel waarderen wanneer men de volgende keer van mijn spullen blijft. Ik ben zelf wel in staat om in te pakken en te verhuizen.'
Wollbeker trok een verveelde grimas en zei: Tja, weet u, meneer Waldorf, ik had u dit eigenlijk willen besparen, maar de eigenaars van de club wilden u meteen weg. Vraagt u mij niet waarom. Geloof me, dat dit mij ten zeerste verbaasd. Want ik ben er van overtuigd dat u een uitermate beschaafd individu bent, waarvan ik me onmogelijk kan inbeelden dat het zich zodanig heeft misdragen dat het stante pede dient op te krassen; waar dan ook.'
Bugsy moest geen twee keer nadenken om erachter te komen aan wie hij dit te danken had. Het leed geen twijfel dat de man waarmee hij het de afgelopen nacht aan de stok had gehad voor zijn verwijdering verantwoordelijk was.
'En waar moet ik dan heen?' vroeg hij, beseffend dat het geen zin had zijn gedwongen verhuis aan vechten, met een diepe zucht.
'Hier om de hoek,' antwoordde Wollbeker laconiek, 'bij een gezellige weduwe en haar dochter. Sympathieke mensen, die iedereen met rust laten. Ze zullen voor uw ontbijt zorgen en op en tijd en stond een potje voor u koken. En voor een kleine vergoeding zullen ze zich ongetwijfeld ook over uw was en strijk ontfermen. Wat kan een man nog meer verlangen, meneer Waldorf?'
De veelzeggende knipoog waarmee Wollbeker afsloot ging niet onopgemerkt aan Bugsy voorbij.
'Ik ga voor alle zekerheid nog gauw een inspectieronde in de fabriek maken,' zei hij, louter om zijn gedachten te verzetten.
'Goed idee,' merkte Wollbeker op, 'en wilt u dan meteen aan die leegloper daar beneden duidelijk maken dat hij kan opkrassen. Want ik krijg het niet aan die idioot zijn beperkte verstand dat het complete waanzin is een machine in de gaten te houden die volledig buiten werking is.'
Bugsy knikte en begaf zich naar beneden, met tegenzin omdat hij geen zin opnieuw met Oscar Pulp geconfronteerd te worden.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    ik ben weer helemaal mee, wachten is altijd lastig, en ja, het was echt wachten tot je terug was.


    koyaanisqatsi: Ja, sorry voor het wachten. Hoop dat het het waard was; ;-)
  • doolhoofd
    Heeft hij daar geen internet? Arme stakker! :)
    koyaanisqatsi: Slechts zo nu en dan... ;-)
  • greta
    Je bent er weer en ik ga lezen.


    koyaanisqatsi: Yes, the pervert is back. :-p
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .