writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (42)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 42 (Waarin Bugsy kennismaakt met zijn hospita)
Wollbeker troonde Bugsy haastig mee naar zijn nieuwe verblijf, een klein, één verdieping tellend huis met een roze voorgevel, net om de hoek, in de straat waar even verderop de oude man woonde.
'U zal zien,' zei Wollbeker nadat hij had aangebeld, 'u gaat zich meteen op uw gemak voelen bij deze dames. U zal me niet horen zeggen dat ze erudiet zijn, maar ze bereiken beslist een beschavingsgraad die boven het gemiddelde van de inwoners van dit vergeten gat ligt.'
Wollbekers woorden waren nog niet koud of de deur werd geopend. Het mollige gezicht van een vrouw met een dikke, onverschillig gecoiffeerde haardos kwam tevoorschijn.
'Eén goeie dag, Weduwe Holle,' grijnsde Wollbeker, 'ik breng uw gast.'
Zonder een woord te wisselen trok de vrouw de deur verder open. Wollbeker gebaarde dat Bugsy mocht voorgaan maar van zodra Bugsy in de gang stond zei hij: 'Zo, dan laat ik u maar. Was u van plan morgen langs te komen? Als u het mij vraagt is dat niet nodig. Ik laat u wel iets weten van zodra er nieuws is. Wat denkt u?'
'Mij goed,' antwoordde Bugsy weinig enthousiast, 'misschien spring ik binnen enkele dagen wel een keertje binnen, indien ik dan nog niets van u gehoord heb.'
'U ben natuurlijk altijd welkom,' zei Wollbeker. Hij wilde de deur dichttrekken maar bedacht zich en vroeg: 'Voor ik het vergeet, hebt u die lanterfanter buiten gekregen?'
'Oscar Pulp?'
'Ja, die, of wat zijn naam ook al weer was.'
'Ik heb hem gezegd thuis af te wachten. Meer kon ik ook niet doen.'
'Nee, natuurlijk niet. Nu ja, we zien wel, misschien geef ik hem gewoon de bons en zoek ik wel een andere nietsnut van zodra de machine weer op gang is gezet.'
Ondanks de ergernis die Pulp bij hem opriep voelde Bugsy nu enig medelijden voor de man.
'Waarom zou u hem ontslaan?' vroeg hij.
'Waarom niet?' antwoordde Wollbeker met een flauw lachje. 'Ik ben een diensthoofd. En zo iets moet een mens zo nu en dan toch duidelijk maken aan de buitenwereld, niet?'
Bugsy reageerde niet, waarop Wollbeker bij wijze van afscheid salueerde en de deur dicht trok.
Omdat de vrouw de deur naar de woonkamer uitnodigend had laten openstaan stapte Bugsy de kamer binnen. Het vertrek was gevuld met eenvoudig meubilair en tal van foto's van een militair, een ernstig kijkende man met een fijne krulsnor, die ongetwijfeld een charmante indruk op zijn omgeving moest maken; of beter, gemaakt hebben, want Bugsy ging er van uit dat het de overleden echtgenoot van de weduwe betrof.
De weduwe zelf was nergens te bespeuren maar gestamel in de keuken deed Bugsy veronderstellen dat ze daar met iets bezig was, wat bleek kloppen want even later kwam ze de woonkamer binnen met een dienblad waarop twee kopjes en een koffiepot stonden.
Terwijl ze het dienblad neerzette gebaarde ze met haar kin dat Bugsy op een stoel kon plaatsnemen. Vervolgens schonk ze de twee kopjes vol, schoof eentje ervan naar haar gast en zette het andere voor haar neer.
'Mijn broer,' zei ze, wijzend naar de foto's van de militair, waarna ze ging zitten. 'Gesneuveld op één van de vele slagvelden die hij bezocht.'
'Het spijt me dat te moeten horen,' zei Bugsy.
'Wilt u weten op welk?'
Bugsy knikte, uit beleefdheid, want wat hij tenslotte met de man te maken.
'Op het laatste natuurlijk,' antwoordde de vrouw met een brede, weinig toepasselijke glimlach.
Bugsy forceerde zijn mond tot een geamuseerde grijns en nipte van zijn koffie.
'Ik heb gehoord dat u hem zwart drinkt,' zei de vrouw, 'vandaar dat ik de suiker en de melk in de keuken heb achtergelaten. Zelf hou ik meer van thee, maar we hebben er in onze familie een traditie van gemaakt bij het verwelkomen van een gast precies hetzelfde te drinken als hij, of zij.'
'Een mooie traditie,' merkte Bugsy op.
De vrouw glimlachte tevreden.
'U slaapt aan de achterkant, daar is het erg rustig.'
Het is hier overal rustig, dacht Bugsy, maar toch gaf hij een dankbaar hoofdknikje.
'Noemt u mij gerust Weduwe Holle, want zo noemt iedereen me; ik heb daar geen problemen mee. Mijn dochter, met wie u vanavond zal kennismaken, heet Ahmara. Ze is een betrouwbare jongedame maar ze houdt er een vreemde gewoonte op na waar ik u maar liever voor waarschuw. Ze huldigt namelijk het principe dat de vluchtigheid van het gesproken woord de mens niet boven het niveau van de dierenwereld uittilt en communiceert daarom alleen via het geschrift. Denk dus niet dat ze u negeert wanneer ze u niet verbaal van antwoord dient.
Voorts zou ik u er op willen wijzen dat mijn dochter en ik er een vrij gezonde en regelmatige levenswijze op na houden. Vroeg naar bed, vroeg uit de veren, eenvoudige maar voedzame voeding, geen buitensporig vertier.
Wat de gang van zaken voor u betreft: iedere dag wordt ten laatste rond het middaguur uw bed opgemaakt -tenzij u het bed houdt welteverstaan- en eenmaal per week wordt het beddengoed verschoont. U kan op ieder uur van de dag gebruik maken van de kleine badkamer vlak naast uw slaapverblijf, al moet ik wel vragen tussen tien uur 's avonds en zeven uur 's ochtends geen douche te nemen -kwestie van eenieders nachtrust te respecteren.
Voor een kleine vergoeding kunnen wij ons ontfermen over uw was en strijk, alsook over verstelwerk, indien nodig. En tenslotte, in de kelder bevindt zich een kleine bibliotheek waar u gerust wat van mag uitlenen, mits u ofwel mij ofwel mijn dochter op de hoogte brengt van de gekozen titels. Is dit alles duidelijk, meneer Waldorf?'
Bugsy knikte en liet zich met enige verbazing ontvallen: 'U weet niet alleen hoe ik mijn koffie drink, u weet ook al hoe ik heet…'
'Wij weten alles over u wat we dienen te weten om u in huis te halen, meneer Waldorf,' repliceerde Weduwe Holle ernstig, waarop ze met één grote slok haar koffie opdronk, opnieuw rechtstond en voorstelde om Bugsy zijn kamer te tonen.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    toch schitterend, het is net of ik zat erbij .. alhoewel :)
    koyaanisqatsi: beter van niet, denk ik... :-)
  • doolhoofd
    Dat lijkt me een kordaat ou wijffie!
    koyaanisqatsi: Afwachten is de boodschap...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .