writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (49)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 49 (Waarin Bugsy een kort onderhoud heeft met Irma, de dorpshoer)
Bugsy geloofde zijn ogen niet. Toen de vrouw zich omdraaide om op de sofa plaats te nemen bleek ze een hoogbejaard gedrocht; een schepsel met een gelaat getekend door een oneindige reeks diepe rimpels, een blauwachtige, gezwollen aardappelneus, dunne, haast witte lippen en gelige, in de diepte van uitstekende oogkassen teruggedrongen ogen. Het sprak haast vanzelf dat haar gitzwarte, modieus gekapte haren vals waren en het zou Bugsy niet verbaasd hebben wanneer er onder haar pruik weinig meer dan een dun behaarde, benige schedel zat.
'Breek uw hoofd maar niet over mijn populariteit,' zei de vrouw, 'op een paar zieke geesten na komen alle mannen naar mij omwille van één, voor de hand liggende, reden: 'Ik ben de enige hoer in dit dorp die naam waardig.'
'U bent dus Irma?' vroeg Bugsy nogal overbodig.
De vrouw knikte en gaf aan dat hij naast haar op de sofa mocht plaatsnemen.
'Ik heb me laten vertellen dat u Hadrianus Wollbeker vrij goed kent?'
'Dat zou hij wel willen,' grinnikte Irma. 'Maar de waarheid is dat hij me niet eens kent als hoer. Hij krijgt hem er immers nooit in. Zijn geval is zo slap als verlepte sla; en er is met geen middel enige beweging in te krijgen. Moest hij niet zo'n arrogante vlerk zijn, dan zou ik hem zielig vinden en niet langer zijn geld laten uitgeven voor een zoveelste mislukte poging. Maar met zo'n ellendeling heb ik geen medelijden. Iedere keer opnieuw smijt hij zijn geld op tafel en pocht hij: "Hou je maar klaar, Irma, want deze keer gaat hij de hoogte in en zal ik je alle hoeken van de kamer laten zien." De idioot.'
Bugsy voelde de bui al hangen en blies vermoeid door zijn neus.
'U weet dan ook waarschijnlijk niet waar hij woont?'
'Wollbeker? Ik zou het niet weten, en ik wil het ook niet weten. Het spijt me.'
'Ik begrijp het,' zei Bugsy, terwijl hij weer recht stond, 'maar toch bedankt om mij te woord te staan.'
'Zonder dank,' zei Irma. 'Ik hoop dat u hem vindt.'
'Dat hoop ik ook,' antwoordde Bugsy, al besefte hij dat Hadrianus Wollbeker een naald in een hooiberg was geworden.










 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend - hoe je dit weer beschrijft :)
    koyaanisqatsi: thnks
  • doolhoofd
    Een gedrocht en een slapjanus. Het leven op z'n best :)
    koyaanisqatsi: ja, even in de ton van de mensheid grabbelen en die komen naar boven :-)
  • greta
    Haha.. wat een circus daar. Je beschrijft het weer levendig.
    koyaanisqatsi: Een circus... DAT is het!
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .