writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (50)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 50 (Waarin Bugsy heftig aan het schrikken wordt gebracht)

De rest van de dag had Bugsy door de straten en omringende velden van Pokkendorp gedwaald, de bijna meelijwekkend naïeve hoop koesterend Hadrianus Wollbeker toevallig tegen het lijf te lopen. Toen het begon te schemeren had hij het opgegeven en was hij met een mengeling van nog steeds niet afgekoelde woede en moedeloosheid naar het huis van Weduwe Holle teruggekeerd waar hij zwijgend als een graf aan tafel was geschoven voor het avondeten.
Toen hij de volgende ochtend opstond en zich naar de badkamer begaf om zich te wassen en te scheren schrok hij zich haast te pletter. Zijn spiegelbeeld was hij op zijn minst twintig jaar verouderd. Zijn haren waren uitgedund en grijs aan de slapen, het wit van zijn ogen had een doffere en ietwat gelige glans gekregen, zijn wangen waren ingevallen -hetgeen zijn neus meer prononceerde- en rimpels en verwijde poriën hadden de gladheid van zijn huid verjaagd.
Met de daver op het lijf liep hij terug naar zijn kamer, het lot smekend dat hij zich nog in een dwaze droom bevond. Maar toen hij even later voldoende moed had verzameld om opnieuw de confrontatie met zijn spiegelbeeld aan te gaan, werd hij met de neus op dezelfde feiten gedrukt.
Hij herinnerde zich verhalen van mensen die in één nacht volledig grijs of helemaal kaal waren geworden, maar van een extreme veroudering in een etmaal had hij nog nooit gehoord. Ja, een traumatische ervaring kon iemand binnen de kortste tijd zowel mentaal als lichamelijk tekenen, maar zijn gedwongen langdurige verblijf in Pokkendorp kon in het ergste geval als uitermate frustrerend worden bestempeld.
Allerlei veronderstellingen begonnen door zijn gedachten te razen. Was hij misschien het slachtoffer geworden van een zeldzame ziekte, of had hij iets gegeten dat het verouderingsproces van een mens op abnormale wijze versnelde? Het ging zelfs zo ver dat hij Weduwe Holle ervan begon te verdenken een heks te zijn, die om een totaal onbegrijpelijke reden bezig was hem te betoveren; om hem langzaam maar zeker de dood in te jagen.
Alsof al deze, alleen maar nog meer verwarring zaaiende hersenspinsels niet erg genoeg waren schoot hem de vraag te binnen hoe hij in hemelsnaam onder de ogen van de weduwe en haar dochter kon komen zonder de vrouwen de schrik van hun leven te bezorgen. Hoe zouden zij wel reageren?! Ongetwijfeld met begrijpelijke ontzetting, maar wat hem nog het meest verontrustte was de mogelijkheid dat ze hem daarbovenop zouden overstelpen met een verpletterende dosis medelijden.
Zich opsluiten op zijn kamer, met als smoes ziek te zijn, was hoe dan ook geen optie. Hoe Bugsy het draaide of keerde, vroeg of laat moest hij zich laten zien en zou zijn grimmige metamorfose de openbaarheid tegemoet moeten treden.
Uiteindelijk besloot hij, nog steeds compleet van de kaart, dat hij zich eerst en vooral moest wassen en scheren, zodat hij op zijn minst een frisse indruk zou maken.
De scheerbeurt werd een marteling. Zijn verouderde gelaat keek hem de hele tijd kwellend in de ogen, als de aankondiger van de dood als het ware, nu hij zo opeens vele jaren dichter bij zijn graf leek te staan.
Toen hij klaar was en aangekleed bleef hij nog enige tijd op de rand van zijn bed zitten. De veronderstelling dat hij overvallen was door één of andere zeldzame kwaal won stilaan veld als overtuiging en deed hem besluiten deze oorzaak als de enige plausibele verklaring naar voor te brengen. Hij boog het hoofd, drukte zijn handen in zijn gelaat, waar de door veroudering veroorzaakte vervormingen als littekens aanvoelden, slaakte een diepe zucht en haalde diep adem. Vervolgens veegde hij nog gauw de tranen die zich in zijn ooghoeken begonnen te vormen weg en stond hij recht, om zich trillend als een espenblad naar beneden te begeven.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Intriest.
    koyaanisqatsi: :-( c'est la vie, de temps en temps...
  • ivo
    schitterend hoe je dit beschrijft - pfff :)
    koyaanisqatsi: bedankt alweer Ivo
  • greta
    Bugsy zal nog gaan ervaren dat ook een verouderd mannenlijf functioneel kan blijven.

    koyaanisqatsi: let's wait and see
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .