writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Producten van de Westerse Beschaving (11)

door koyaanisqatsi

DEEL 1
HET BEGIN

CHAPITER 11
STIENTJE EN HAAR FOTO'S
Stientje wist precies hoe en waar ze haar foto's aan de man kon brengen. Om te beginnen moest ze haar afgedragen blauwe jurk met geel bloemetjesmotief en haar korte, versleten laarsjes dragen. Die combinatie werkte perfect, want voor haar doelgroep was er geen groter teken van kwetsbaarheid dan de combinatie van armoede en jeugdige onschuld. De rest was een kwestie van mensenkennis. Met haar ervaring hoefde ze maar de lucht van een man op te snuiven of een korte blik met hem te wisselen om te weten of hij al dan niet een kandidaat-koper was.
e opereerde in de straten die letterlijk de grens tussen de sociale woonwijk en de hoerenbuurt vormden en lette er op zo weinig mogelijk aandacht te trekken. De politie was immers nooit ver af en dus kon ze maar beter de indruk wekken een uit verveling rondhangend meisje uit één van de sociale woonblokken te zijn. Daarom struinde ze afwisselend huppelend en slenterend de straten af waarbij ze met korte tussenpozen, nieuwsgierigheid veinzend, voor de uitstalramen van de winkels bleef hangen.
Mannen die zich richting hoerenbuurt begaven of er van terugkwamen liet Stientje links liggen. De eersten waren, gedreven door hun driften, te gehaast, de anderen hadden tijdelijk hun interesse verloren. Nee, haar potentiële klanten bevonden zich onder de rondlummelende twijfelaars; mannen die met "iets" zaten maar er niet zeker van waren dat de hoeren een oplossing konden aanbieden of mannen die geen keuze konden maken tussen betaalde liefde en hun voorkeur voor een gevulde portemonnee. Gekweld door onzekerheid liepen deze twijfelaars de hoerenbuurt in en uit, om in aangrenzende straten het ogenblik af te wachten waarop ze dachten voldoende moed te hebben vergaard om een zoveelste, uiteindelijke beslissing te nemen.
Van zodra Stientje zich er van had verzekerd de juiste persoon in haar buurt te hebben, wond ze er geen doekjes om. Dan haalde ze een keer diep adem, stapte zelfverzekerd op de man af en vroeg: 'Hé, viespeuk, geen zin om een foto van mij in mijn blote muis te kopen?'
Daarop konden twee dingen gebeuren: ofwel sloeg de man op vlucht -wat maar zelden het geval was-, ofwel vroeg hij -na meestal achterdochtig in het rond te hebben gekeken-, een prijs, vaak gevolgd door het verzoek de foto te mogen zien.
Op dat laatste ging Stientje nooit in. Zo onnozel was ze niet. Als ze haar in haar blote muis wilden zien, moesten ze er maar meteen voor dokken. Anders konden ze opkrassen.
Omwille van praktische redenen bood ze per keer maar één foto aan. Die zat op zijn koper te wachten in de zak van haar jurk, net diep genoeg om de bruine envelop waarin ze was verpakt ongezien op te bergen. Wanneer een koper vroeg of ze meer foto's had, antwoordde ze botweg dat hij dan maar moest proberen haar één van de volgende dagen opnieuw tegen het lijf te lopen. Op die manier had ze zich al een paar vaste klanten eigen gemaakt.
Ondanks het bedenkelijke karakter van haar geldgewin koesterde Stientje niet de minste schuldgevoelens. Integendeel, ze beschouwde haar inkomsten als een beloning met terugwerkende kracht voor al die vreselijke momenten dat haar stiefvader haar had gedwongen om voor het oog van zijn camera te poseren. Vier jaar had die calvarie geduurd; van net na haar achtste verjaardag tot een week voordat de smeerlap morsdood op straat was neergevallen. Hartslagaderbreuk.
Een dag na zijn begrafenis was Stientje op zoek gegaan naar de foto's; op dat ogenblik niet met de intentie ze te verkopen maar om te vermijden dat haar moeder ze zou vinden. Toen ze hen eindelijk gevonden had, in de kelder die hij zogezegd als zijn werkruimte gebruikte maar waarin hij zich in werkelijkheid alleen maar terugtrok om zich aan haar foto's op te geilen, stond ze versteld van het enorme aantal. Niet minder dan vier tot aan de rand gevulde, kartonnen dozen zaten verscholen in de kruipruimte achter het laatste gedeelte van de kelder. Het was pas op het ogenblik dat ze de inhoud ervan huilend en met bevende vingers had doorgenomen dat ze besloot er geld van te maken.

(en nu gaat Koyaan een weekje met vakantie)

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    knap hoor en geniet van je vakantie
    koyaanisqatsi: thnks ivo
  • greta
    Oei een piinlijk onderwerp, alweer. Je brengt het zonder drama, met net dat vleugje humor wat jouw werk zo kenmerkend maakt. Zeer knap.
    Fijne vakantie.
    koyaanisqatsi: ;-)
  • doolhoofd
    Goed verhaal. Die Stientje wil ik wel eens tegen het lijf lopen.
    koyaanisqatsi: wacht maar... watch out for Stientje...!!
  • andremoortgat
    Foto Fortissimo
    koyaanisqatsi: :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 5 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 1 lid: Greta.