writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Producten van de Westerse Beschaving Deel2 (7)

door koyaanisqatsi

DEEL 2
HET MIDDEN

CHAPITER 7
BRIEF VAN HET FRONT

'Liefste Sidonie, eindelijk kan ik je nog eens schrijven. Wat mis ik je. Ik hoop dat alles goed met je gaat. Ik kan je weinig meer vertellen dan in mijn laatste brief. We blijven onze tijd verdelen tussen wachten, strijd leveren, eten, drinken, slapen, kaartspelen en nietsdoen, en dit alles in een onregelmatige volgorde. Zoals ik al zei is het ons verboden ook maar de minste melding te maken van militaire gegevens. Ik kan dus je dus onmogelijk zeggen hoe we er voor staan. Maar met mij is alles ok, maak je daarover maar geen zorgen.
Eergisteren heb ik wel iets vreemds meegemaakt. Het is te zeggen, ben ik een vreemd iemand tegengekomen. Ik bevond me ergens afgezonderd van de rest, in een bos, en zat wat uit te rusten op een ontwortelde boom toen er een plots een kerel van tussen de bomen tevoorschijn kwam met kort blond haar en een uitdrukkingsloos, bijna krijtwit gelaat. Hij droeg een zwarte trui met rolkraag, een strak zittende zwarte broek en zwarte puntschoenen, waardoor hij me om een onverklaarbare reden aan een mislukte balletdanser deed denken.
Terwijl hij op me toestapte begon hij met zijn tong te klakken, tot hij plots voor me stond, het hoofd schudde en op een koude toon van wal stak: "Jullie zullen het ook nooit leren, jullie mensen. Onverbeterlijk zijn jullie. Hoe vaak hebben jullie al niet geleerd wat voor een verschrikking een oorlog is, en toch beginnen jullie er telkens weer aan. Is het arrogantie of domheid? Waarschijnlijk nog erger: een combinatie van de twee. En zelfs dat schijnen jullie niet te leren: dat na hoogmoed de val komt en dat je voor oeverloze domheid een verschrikkelijke prijs betaalt. Nog steeds minimaliseren jullie de grootsheid van vredesprofeten en nog steeds lopen jullie als idioten opruiers en volksverlakkers achterna, hersenloos, niet in staat hun gewauwel in vraag te stellen en te lui om voor je zelf conclusies te trekken. Een aberratie van de natuur, dat zijn jullie. Een walgelijke species. En nadien maar jammeren, jaren aan een stuk, over de voorbije oorlog. De geschiedenis telkens weer oprakelen als oude wijven en de trauma's koesteren alsof het beangstigende wiegeliederen betreft. Tot het volgende conflict zich aandient, en jullie er weer tegenaan gaan met in het achterhoofd de debiele gedachte dat het ditmaal, tenminste aan jullie kant, wel zo geen vaart zal lopen. Ik zie aan jouw gezicht dat je ondertussen al ondervonden hebt dat het wel degelijk weer zo'n vaart loopt en toch blijf je trouw in dienst, gedwee je ledematen en hersenpan ten dienste stellen van klootzakken die ver weg van de vlammen beslissingen nemen die niet zelden van een onvoorstelbare domheid getuigen -iets waar ze trouwens niet van wakker liggen, daar de gevolgen van hun stommiteiten geen enkele impact op hun eigen vadsige leventje hebben."
De man sloot zijn betoog af met een diepe zucht en schudde opnieuw het hoofd. Ik wist niet wat te zeggen, wat ook geen zin had aangezien de man meteen rechtsomkeer maakte om opnieuw tussen de bomen in het niets op te lossen. Ondertussen was er ook een kille mist neergedaald die gepaard ging met een doodse stilte. Zeg nu zelf, mijn liefste, dit alles was toch zeer vreemd. Heel even heb ik gedacht dat ik gedroomd had, maar daarvoor was het allemaal te echt. En mijn fantasie was het ook niet. Ik zou me immers nooit de dingen kunnen inbeelden die de man zei. Vreemd toch?
Maar maak je er verder maar geen zorgen over, mijn liefste, dat doe ik ook niet. Het enige wat mijn bezighoudt zijn mijn verlangens naar jou. Ik kan nauwelijks beschrijven hoe erg ik uitkijk naar de dag dat ik je terug in mijn armen kan nemen. Laat ons hopen dat het weldra zo is. Ik schrijf je zo gauw mogelijk opnieuw maar hou er rekening mee dat het niet altijd makkelijk is om hier wat neer te schrijven. En je weet dat ik zo geen schrijver ben.
Ik zeur misschien een beetje, maar ik herhaal het toch maar liever nog een keer: hou de bovenbuurman een beetje in de gaten, want ik vertrouw hem niet helemaal.
Ik omhels je in mijn gedachten, mijn liefste, en overlaad je met wel duizend kussen.
Hou je goed en wacht op me. Op een dag zullen we aan deze droeve periode van gescheiden zijn terugdenken met een glimlach.
Jouw Maurice.'

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    mooi hoe je het blijft verzinnen (y)
    koyaanisqatsi: een zieke schedelinhoud waarschijnlijk... :-)
  • doolhoofd
    Zo van die eendagsprofeten breng je blijkbaar wel vaker ten tonele.
    Edoch, altijd leuk.
    koyaanisqatsi: er lopen er ook wel een paar van rond ;-)
  • GoNo2
    'k Had verwacht dat er ' Jouw Lambik ' zou gestaan hebben?
    koyaanisqatsi: Stel je voor: Lambik aan het front? Als je daar mee naar de oorlog moet gaan... :-)
  • greta
    Je kunt ook nog romantische brieven schrijven!
    De zwarte figuur in het bos houdt een geweldig betoog.
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 4 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .