writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Producten van de Westerse Beschaving Deel2 (14)

door koyaanisqatsi

DEEL 2
HET MIDDEN

CHAPITER 14
STIENTJE EN DE FOTOGRAAF

Drie dagen al volgde Stientje de fotograaf; een jonge, nonchalant geklede man met zijn lange bruine haren in een paardenstaart gebonden. Ze had hem opgemerkt terwijl hij foto's maakte van het station op het ogenblik dat een zoveelste lichting rekruten werd uitgewuifd. Hij stond zich ingehouden te ergeren aan die rekruten en de drukte die ze veroorzaakten en ook -waarschijnlijk nog het meest- aan het feit dat ze om de haverklap het zicht belemmerden.
Toen hij zijn boeltje uiteindelijk bij elkaar pakte was Steintje hem gevolgd. Hij was niet ver van het station een kroeg binnen gegaan waar hij een koffie had gedronken en een tijdje had gekeuveld met de dienster, die duidelijk iets in hem zag -Stientje was niet onnozel.
Nadien was hij te voet dwars door de oude stad gegaan en naar binnen gestapt in een eenvoudige woning aan één van de kleine pleintjes die het centrum omsingelden.
Er van overtuigd dat hij daar woonde, was Stientje de volgende dag al vroeg in de ochtend op vinkenslag gaan staan. Haar geduld werd algauw beloond. Omstreeks een uur of negen was de jongeman naar buiten gekomen om zich met de tram richting Zuid te begeven. Stientje had zich de ziel uit het lijf gelopen om dezelfde tram te halen en was nog maar net op adem gekomen toen de fotograaf alweer uitstapte. Hij zou bijna de ganse dag foto's nemen van het Zuiderpark.
Nu, de derde dag, stond hij aan de rand van de oostelijke industriezone en nam hij zowel kiekjes van gebouwen als van het op- en aanrollende vrachtvervoer.
Hoewel Stientje in feite al de eerste dag haar besluit had genomen, maakte ze zichzelf wijs dat ze pas nu de knoop doorhakte. Op het ogenblik dat de fotograaf begon in te pakken stapte ze op hem toe en vroeg, nogal overbodig: 'Jij bent toch fotograaf, niet?'
Geamuseerd door haar directheid antwoordde de fotograaf met een ontwapenende glimlach: 'Dat klopt als een bus.'
Zijn vriendelijkheid blik bracht Stientje in verwarring. Ze was niet gewend dat mannen zo op haar reageerden. Ofwel liepen ze weg, ofwel begonnen ze te geilogen. Van haar stuk gebracht overwoog ze even om alles af te blazen maar toen dacht ze aan de noodzaak van haar onderneming en herpakte zich.
'Kan jij foto's van mij nemen? Tegen betaling natuurlijk.'
'Dat kan ik zeker,' antwoordde de fotograaf, maar toch trok hij achterdochtig de wenkbrauwen op.
'Met mijn muis bloot', zei Stientje. 'In feite met alles bloot. En in allerlei standjes en meer van dat fraais.'
De fotograaf stopte met inpakken, trok zijn wenkbrauwen nog wat hoger op, blies door zijn neus en zei: 'Ben jij niet wat jong om zo'n dingen te vragen? En voor je daar op antwoordt: het spijt me, meisje, maar daar begin ik niet aan.'
'Mijn stiefvader vond me er niet te jong voor,' snauwde Stientje, 'en die is er zelfs vier jaar geleden mee begonnen.'
De fotograaf trok een vreemd gezicht dat Stientje maar moeilijk kon omschrijven. Hij leek wel geschokt, maar niet verrast, en ook verbolgen maar toch kalm.
'Dan stel ik voor dat je je maar opnieuw tot je stiefvader wendt,' zei hij na een korte aarzeling.
'De smeerlap is dood,' antwoordde Stientje meteen.
Er leek iets van opluchting in het gelaat van de fotograaf te verschijnen, maar toen veranderde zijn blik weer en haalde hij een paar keer overdreven diep adem.
'Weet je moeder hiervan?' vroeg hij kortaf, als hij de woorden er onnadenkend uit flapte.
Stientje vond het een belachelijke vraag maar beperkte zich tot kort en fel met het hoofd schudden.
De fotograaf beet op zijn onderlip, begon verder in te pakken en zei: 'Ik kan je niet helpen, meisje.'
'Ik betaal je goed! Beter dan je zou denken. Noem je prijs!'
'Je hoeft niet aan te dringen,' gromde de fotograaf, 'nee is nee!'
Maar Stientje gaf zich niet gewonnen. Ze pakte hem bij de arm, waardoor hij zich verplicht zag zijn opbergwerk opnieuw te staken en zei: 'Luister: ik verkoop die foto's omdat ik geld nodig heb. Ik zit bijna door de voorraad die mijn stiefvader heeft gemaakt heen. En ik wil dat jij een nieuwe serie neemt. Jij, en niemand anders! Begrijp je dat dan niet?'
Voor het eerst keek de fotograaf Stientje recht in de ogen. Na hetgeen ze hem had verteld verbaasde het hem niet dat ze de blik had van iemand die veel te vroeg volwassen was geworden.
'Waarom ik? Hoe kom jij trouwens bij mij terecht? En waarom heb je zo dringend geld nodig?'
Hij klonk wanhopig, wat Stientje het gevoel gaf dat hij ging inbinden, als ze het maar goed bleef aanpakken.
'Ik volg je al drie dagen. Je bent geen vuilak. Je doet je werk en dat is het. En ik heb geld nodig om thuis weg te geraken voor mijn moeder een nieuwe schoft in huis haalt die misschien wel verder gaat dan zijn voorganger en zijn poten niet kan thuishouden.'
'Waarom vertel je je moeder niet wat er is gebeurd?'
'Als jij mijn moeder kende, zou je die vraag nooit stellen,' antwoordde Stientje terwijl haar ogen zich, tot haar ontsteltenis, met tranen vulden.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    wat een verzameling van verhalen in het verhaal, waardoor de oorlog plots ook iets menselijk wordt, knap
    koyaanisqatsi: bedankt ivo
  • doolhoofd
    Prachtig, prachtig. Als ik Facebook had zou ik je verhalen like'en.
    koyaanisqatsi: :-)
  • andremoortgat
    Krokodillentranen kan ook
    koyaanisqatsi: edoch...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 4 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .