writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Producten van de Westerse Beschaving Deel2 (16)

door koyaanisqatsi

DEEL 2
HET MIDDEN

CHAPITER 16
MIJMERINGEN VAN EEN JONGE STRIJDER

'De zon schijnt, er staat geen wolkje aan de hemel. Het zou een stralende dag kunnen zijn, maar dan in een wereld zonder oorlog. Nu lijkt alles grauw, IS alles grauw en ademt alles dood, vernieling, domheid, angst, haat, woede, verdriet, wanhoop en, vreemd genoeg, vooral een bizarre gelatenheid uit.
Gedreven door een half verdoofd bewustzijn speelt iedereen gedwee zijn rol in dit lugubere theater, dit knettergekke kegelspel waarin Magere Hein met een waanzinnige voorliefde voor willekeur zijn zeis in het rond zwaait. Zelfs de deserteurs vertonen in feite geen verzet. Ze zijn alleen maar… passief.
Momenteel bevind ik mij in wat ooit een dorp was maar waar zich nog slecht puin bevindt. Alleen een middeleeuwse waterput, volgens een opschrift de enige bezienswaardigheid uit het dorp, is ironisch genoeg volkomen intact gebleven. Hier en daar liggen nog wat lijken van burgers waaraan verwilderde honden zich volvreten. Onze commandant weigert ons toestemming te geven die veelvraten af te schieten. We mogen zogezegd geen munitie verspillen.
Ik was één van de eerste vrijwilligers om in deze oorlog te vechten. Een jonge snaak, een echte snotneus nog, zonder getuigschriften, zonder werk en zonder relaties en dus zonder al te veel toekomstperspectieven. Kortom, voor mij was deze oorlog zowat de manier bij uitstek om te ontsnappen aan een volkomen kleurloos bestaan.
Nu lijkt dit laatste me volkomen lachwekkend, gezien de kleur van as nu alles in zijn greep heeft. Zelfs de wesp die momenteel tergend rond mijn hoofd zoemt, is al haar kleur verloren.
Sinds eergisteren word ik een held genoemd omdat ik een strijdmakker uit een brandend voertuig heb gesleept dat nog volop onder vuur lag. Maar helden bestaan niet. In het strijdgewoel staat iedereen stijf van schrik en zetten we het vaker op een lopen dan dat we de strijd aangaan. Pas wanneer we niet anders kunnen beginnen we als losgeslagen wilden om ons heen te slaan, in de hoop de vijand een stapje voor te zijn en hem af te maken voor hij met ons afrekent.
Ik trok mijn makker uit het brandende voertuig omdat IK het niet kon aanzien hoe zijn onderste ledematen in vlammen opgingen, omdat IK zo opeens die vreselijke stank van verbrand vlees niet langer wilde verdragen. En dus kon het me niet meer schelen dat de kogels me om de oren vlogen terwijl ik vanuit mijn relatief veilige greppel terugliep om hem, trouwens weinig zachtzinnig, uit het voertuig te sleuren.
In mijn dromen van voor de oorlog zouden de verpleegsters uit het lazaret, waar we hem naderhand naar toe brachten, me met eindeloze bewondering hebben aangegaapt, en sommigen onder hen zich beslist aan me hebben aangeboden. Maar de verpleegsters uit de werkelijkheid gunden ze me niet eens een blik. Ze vestigden al hun aandacht op het zwaargewonde, verminkte lichaam van mijn makker met een ernst die iets wreedaardigs had, alsof ze met een zakelijke transactie bezig waren.
Maar ik begreep hen volkomen, bewonderde hen zelfs, want vroeg me af hoe ze al die verschrikkingen die hun dagelijks, soms bijna letterlijk, voor de voeten werden geworpen bleven verdragen? Waar ze de kracht vandaan bleven halen om zich te ontfermen over wat soms niet meer was dan een lillende klomp vlees, zwijgend als een lijk of krijsend als een gekeeld varken?
Hoe dan ook, sindsdien heb ik de indruk dat mijn omgeving me anders bekijkt. Vooral mijn leeftijdgenoten maken zich schuldig aan een overdreven uiting van ontzag, alsof ik van de ene op de andere dag een superman ben geworden die van ons peloton een onoverwinnelijke knokkersbende heeft gemaakt. Gelukkig is er nog César Boduognat, een oud-strijder en ook zogenaamde oorlogsheld, die me die last van de schouders heeft genomen.
'Laat ze in hun domheid,' was het enige wat hij tegen me zei nadat ik als held was onthaald, en dat klonk als het verstandigste dat ik ooit in mijn leven heb gehoord.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Desillusie.
    koyaanisqatsi: :-(
  • ivo
    de wreedheid die werkt in de mens zijn gemoed en geest, een sterk staaltje psychologie
    koyaanisqatsi: ;-)
  • andremoortgat
    Onderbouwd en boeiend
    Wij volgen
    koyaanisqatsi: ;-)
  • greta
    Prachtig. Stilte hierna.
    koyaanisqatsi: :-(
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 5 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .