writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (3)

door koyaanisqatsi

3.
'Die koffie is toch echt niet te zuipen hier.'
Ritter zette zijn kopje het tafeltje neer en keek naar buiten. Aan de overkant van de straat stond een bestelwagen dubbel geparkeerd. Een kleine, gespierde man was bezig met behulp van een steekwagentje vaten uit gele kunststof uit te laden. Ritter wou dat hij een verkeersagent was die de man zonder aarzelen de bon op slingerde. Amper een paar stappen vanwaar hij zich had dubbel gezet was meer dan genoeg plaats om zich uit de weg van het doorgaande verkeer te parkeren.
'Waarom gaan we dan niet naar Juan's Koffiehoekje?' lachte Jutta.
Ritter keek Jutta aan. Telkens als ze had gelachen leek het alsof er een golf van sereniteit over haar gezicht spoelde, alsof ze weer voor een tijdje van de druk van het werk was verlost.
'Omdat het daar altijd bomvol zit.'
'Maar de koffie is er van prima kwaliteit,' zei Jutta, dit keer ernstig alsof haar baas behoefte had aan een beter medicijn dan hetgene wat hij nu slikte.
'Ik heb een hekel aan drukte.'
'Dat had ik al begrepen.'
'Wat hebben we?'
Ritter had er een gewoonte van gemaakt zo goed als niks op kantoor te bespreken. Hij wilde liefst zo weinig mogelijk luisterende oren in de buurt en kon bovendien niet gauw genoeg het deprimerende gebouw achter zich laten. Met zijn kale muren, afgebladderde verf, slecht sluitende ramen en deuren, afgrijselijk gele vloertegels en slechte verlichting was het rijp voor afbraak. Al jaren was er sprake van nieuwe gebouwen maar het steeds weerkerende argument dat de stadskas leeg was -en blijkbaar bleef- had van de plannen een bron van cynische grappen binnen het politiekorps gemaakt.
Jutta haalde diep adem en begon: 'Oké… Er zijn dus geen aanwijzingen dat haar lichaam versleept is. Dus is ze ofwel vermoord in het tuinhuisje ofwel erheen gedragen. Er is geen enkel spoor van sperma gevonden; dus heeft ze ofwel al enige tijd geen seks meer gehad, ofwel niet op de, klassieke manier zullen we maar zeggen. Behalve de sporen van wurging wijst niets op enig geweld, zelfs niet op enig verzet, wat dus zeer sterke vermoedens doet rijzen dat de dader een bekende was die intiem met het slachtoffer omging en dat hij haar volkomen verraste. Verdoving is ook uitgesloten wat in haar bloed werd niets van drugs of enig verdovingsmiddel teruggevonden. Trouwens, er was ook geen enkel spoor van alcohol in haar bloed. Verder… Navraag bij buren leverde tot nu toe niets op. Voortgaand op hetgeen we tot nu toe weten schijnt mevrouw Papin een uitermate onopvallend leven te hebben geleden.'
'Saai, bedoel je?' onderbrak Ritter.
'Zo zou je het kunnen noemen. En eenzaam? Haar kinderen studeren in het buitenland, haar echtgenoot is continu op reis. Ze is enig kind en haar ouders zijn gestorven, en voor zo ver we tot nu weten beperkte haar sociale contacten zich tot het nakomen van een handvol jaarlijks verplichte uitstapjes met haar man. '
'Ideale condities om aan een buitenechtelijke relatie te beginnen.'
Hoor mezelf bezig, dacht Ritter, ik lijk die idioot wel, maar Jutta knikte om de veronderstelling bij te treden.
'Je moet zeker nog een keertje met de poetsvrouw gaan praten. Beter dat jij dat alleen doet.'
'Zou ik niet nog even wachten? Er valt momenteel weinig met haar aan te vangen.'
'Ze zal nog wel even in shock zijn, maar ik zou ook niet te lang wachten. Geef haar nog een dag of drie.'
'Oké.'
Jutta pakte haar kopje op om er zuinig aan te nippen. Ritters oog viel op haar trouwring, witgoud en eenvoudig. Hij kende haar echtgenoot niet en had niet de gewoonte collega's over hun privéleven uit te vragen, maar iets vertelde hem dat het geen gelukkig huwelijk was.
'Even terug naar het tuinhuisje,' zei hij, 'dat is leeg en de tuin is prima onderhouden.'
'Een professionele tuinman die zo nu en dan langskomt en alles meebrengt wat hij nodig heeft?'
'Zo ziet het er naar uit, maar waarom is het tuinhuisje kraaknet?'
'Een vraag voor de poetsvrouw?'
'Mevrouw Papin woog tweeënzeventig kilogram. Niet eenvoudig om zo'n gewicht naar een tuinhuisje te dragen…'
'Tenzij je erg sterk bent, of een helpende hand hebt…'
Ritter voelde een tevredenheid in zich opwellen. In vergelijking met Sauer was Jutta een zegen om mee te werken. Ze dacht mee, ze dacht vooruit en ze stoorde zich niet aan de manier waarop hij een zaak overliep. Sauer had hem meer dan eens het verwijt naar zijn hoofd geslingerd dat hij wel een schoolmeester leek die voor een klas met slechts één leerling stond.
'Als we de forens mogen geloven is mevrouw Papin gewurgd door een persoon met een middelmatige kracht. Geen spierbundel dus.'
'Dan blijven er twee opties over.'
Ritter knikte, dronk met een vies gezicht zijn kop koffie leeg en gebaarde naar de barman dat hij er nog één wilde.
'Jij ook?'
'Nee, ik heb nog,' lachte Jutta, omdat haar baas volhardde in de boosheid.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend
    koyaanisqatsi: ;-)
  • greta
    "lady chatterley's lover".. zij ging ook met de tuinman dacht ik?
    Ach ja, het komt in alle lagen voor.

    koyaanisqatsi: let's wait and see
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 5

Uitstekend: 2 stem(men), 67%
Goed: 1 stem(men), 33%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .