writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (6)

door koyaanisqatsi

6.
Het gebeurde zelden dat Ritter een café meer dan één keer bezocht. Het woord stamkroeg was hem onbekend, het idee alleen al deed hem de wenkbrauwen fronsen. Wat bezielde mensen om met de regelmaat van een klok dezelfde gezichten, met dezelfde verlangens, ontgoochelingen, frustraties en ellende op te zoeken, die weinig meer deden dan je een spiegel voorhouden of raadgevingen opdrongen die ze zelf met het grootste gemak in de wind sloegen.
'Glaasje rum?' vroeg de vrouw, Ritter knikte.
De kroeg was zo goed als leeg. In een hoek zat een oude man een krant te lezen, aan een andere tafel zat een stel van middelbare leeftijd stadsplannen door te nemen. Toeristen, zoveel was zeker.
'Is het hier altijd zo rustig in de namiddag?' vroeg Ritter toen de vrouw zijn glas rum naar hem toeschoof.
'Meestal wel,' antwoordde de vrouw alsof het haar weinig kon schelen. 'Dit is meer een avondkroeg…'
'Een avondkroeg,' lachte Ritter, 'ik wist niet dat er zo iets bestond als een avondkroeg. Een nachtclub dat wel, maar een…'
'Je hebt allerhande kroegen,' onderbrak de vrouw. 'Ochtendkroegen, middagkroegen, avondkroegen… Zuiperskroegen, zeurderskroegen, vechtcafés… Noem ze en ze bestaan.'
'Als jij het zegt…'
De vrouw trok een barkruk naar zich toe en zette zich neer tegenover Ritter.
'Je hebt ook begrafeniskroegen.'
'Oja?'
'Die doen het over het algemeen erg goed. Mensen hebben een enorme behoefte aan ontlading na een uitvaart.'
'Je spreekt van ondervinding?'
'Ik heb ooit in zo'n kroeg gewerkt. Een goudmijn. Vlakbij de ingang van de begraafplaats. Maar de baas was een krent; te gierig om zelfs fatsoenlijk toiletpapier te kopen.'
'Toiletpapier?' herhaalde Ritter met grote ogen.
'Kocht van dat afgrijselijk grove spul, ken je dat niet? Grijs van kleur. Schuurpapier noem ik het.'
'Dat lijkt me pijnlijk…' lachte Ritter.
'Die rommel wil je niet dagelijks gebruiken.'
Ritter kon de vrouw maar moeilijk plaatsen. Haar afgedragen T-shirt en bijna vormeloze broek wezen op een soort, al dan niet met de jaren gegroeid, non-conformisme, terwijl haar verzorgde kapsel het tegendeel deed vermoeden. Ook haar manier van praten had iets contradictorisch want ondanks de botheid van haar woordgebruik klonk ze erudiet. En haar houding, zowel direct als afstandelijk alsof ze een goede gastvrouw wilde zijn die zonder er woorden aan vuil te make, liet verstaan dat er grenzen aan haar gastvrijheid waren, gaven haar iets gespletens.
'Heb je altijd al in cafés gewerkt?' vroeg Ritter.
'Zo goed als,' antwoordde de vrouw zonder aarzelen, 'al was het zeker niet mijn ambitie.'
'Weinig mensen maken hun ambities waar,' zei Ritter waarna hij zijn glas tot aan de helft opdronk.
'Misschien maar goed ook.'
'Ja, misschien wel.'
'Ben jij soms één van die gelukkigen?'
Ritter wist niet meteen te antwoorden en dronk zijn glas leeg. Hij kon zich niet herinneren dat het ooit echt zijn ambitie was geweest om bij de politie te gaan. Als kind had hij er lang van gedroomd piloot te worden. Niets boezemde hem meer ontzag in dan opstijgende en landende vliegtuigen. Uren had hij doorgebracht aan de rand van de luchthaven, in een weide die in het verlengde lag van een tarmacstrook die naargelang de windrichting gebruikt werd om op te stijgen of te landen. Hoe dikwijls had hij het zich niet beklaagd dat ze niet in de buurt van de grootste luchthaven van het land woonden, waar zo goed als om de minuut een vliegtuig vertrok of aankwam. Het frustreerde hem dat hij soms een uur moest wachten alvorens de sensatie te ervaren van de formidabele kracht van de vliegtuigmotoren. Het geluid dat ze maakten, een lawaai zo anders dan alle andere lawaai -alsof de hemel werd opengescheurd- getuigde van een bundeling van geniale menselijke creativiteit. Zelfs nu, op zijn zesenveertigste, kon hij er nog steeds niet bij hoe een tonnen wegend toestel zich kon optillen tot op een hoogte van tien kilometer en zich kon voortbewegen met een snelheid die de verbeelding tartte.
Ingegeven door een onweerstaanbare drang om eerlijk te zijn antwoordde hij tenslotte: 'Ik weet het niet.'
'Nog één?' vroeg de vrouw terwijl ze naar zijn leeg glas wees.
'Ja, doe maar,' antwoordde Ritter, die zich door zijn antwoord overvallen voelde door neerslachtigheid.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend, ik vind het een heel knap stuk hoe je het hier schrijft
    koyaanisqatsi: bedankt Ivo
  • greta
    Weer zo'n heerlijk café tafereel. Ik geniet hiervan. Kabbelend verhaal.
    Zulk toiletpapier heet ook wel 'haaivevinnenvellen' in Nederland. Leuk hé.

    koyaanisqatsi: haaievinnenvellen???? verdemme... ze maken daar toch de haaievinnensoep van de meeneemchinees niet van, mag ik hopen?!!!!
  • GoNo2
    Ik blijf volgen tot ik de weg ben kwijtgeraakt!!
    koyaanisqatsi: in dat geval wijs ik wel de weg... :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .