writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (13)

door koyaanisqatsi

13.
Tegen de tijd dat ze weer bij Cramers woning aankwamen begon het al te schemeren. Het was opgehouden met regenen maar de temperaturen waren verder gedaald en de wind had in felheid toegenomen. Cramer nodigde Ritter uit om te blijven eten zodat hij zijn doorweekte kleren te drogen kon hangen nabij de open haard.
'Je moet je dringend een oliepak aanschaffen, Robert. Zeker als je nog van plan bent zo'n wandelingen als vandaag te maken.'
Ritter knikte. Hij vond het idee van meer lange wandelingen niet slecht. Zijn hoofd was helderder en hij voelde zich opgelucht, hoewel er de afgelopen uren zowel in zijn privé- als beroepsleven niets was veranderd. Dat ze in een hondenweer hadden gewandeld maakte niets uit. Integendeel, Ritter was ervan overtuigd dat de barre weersomstandigheden eerder een helend dan een pijnigend effect hadden.
'Lust je geitenmelk?' vroeg Cramer.
'Nog nooit gedronken.'
'Ik heb een liter gekregen van een buurman wat verderop. Wil je een glaasje proberen?'
Ritter grijnsde geamuseerd; hij kon zich niet herinneren hoe lang het geleden was dat hij nog zo iets als een glas melk had gedronken
'Hij houdt geiten, je buurman?'
'Wat geiten, wat schapen, koeien en wat rondlopende kippen. Het is een boer van de oude stempel. Maar ik denk niet dat hij zou rondkomen zonder het inkomen van zijn vrouw, die als secretaresse in de stad werkt.'
Voor heel even deden Cramers woorden Ritter verlangen naar een ruraal tijdperk, naar een samenleving gedirigeerd door eenvoud en een al lang teloorgegane traagheid. Het was een sprookjesachtige gedachte waarvan men niet zou verwachten dat een man van Ritters leeftijd en achtergrond ze zou koesteren maar hij was zich dan ook bewust haar utopische karakter en beschouwde ze als niet meer dan een vluchtige fantasie.
Cramer zette een bord met brood en wat beleg op tafel en vroeg of Ritter koffie of thee wilde. Het was uitgesloten dat hij eender welk type van alcoholische drank zou voorstellen want hoewel ooit een notoire zuipschuit had Cramer al jaren geen druppel alcohol meer in huis.
Ritter koos, voorspelbaar eigenlijk, voor koffie. Hoewel hij verzot was op rum was koffie zonder enige twijfel de drank die hij het meeste dronk. Hij kon zich niet inbeelden aan de slag te gaan zonder eerst op zijn minst één kop te hebben gedronken, net zoals de drank onontbeerlijk was tijdens de ogenblikken dat hij de zaken, al dan niet in gezelschap van Jutta, op een rijtje zette.
Cramer had slechts oploskoffie, wat in Ritters ogen neerkwam op een soort van heiligschennis, enkel te tolereren van iemand als zijn voormalige chef en leermeester. Cramer zelf dronk thee met sloten wat maakte dat hij om de haverklap zijn blaas moest legen.
De mannen genoten in stilte van hun bescheiden maaltijd, zoals ze in stilte hadden genoten van hun lange wandeling. Maar toen voor Ritter het ogenblik gekomen was om te vertrekken -het was nog enkele uren naar huis rijden- verzocht Cramer hem nog even te blijven zitten.
'Je weet dat ik me normaal gezien niet met iemands leven bemoei, Robert,' begon Cramer na een lange zucht, 'maar ik dit wil je toch zeggen: ik ben van mening dat je nog erg veel van Elena houdt; misschien wel meer dan vroeger.' Ritter fronste de wenkbrauwen. 'Een man die het idee dat zijn vrouw hem bedriegt opwindend vindt, gunt haar onbewust haar genot.'
'Of is een pervert,' repliceerde Ritter meteen.
'Dat ook natuurlijk,' antwoordde Cramer kurkdroog. 'Maar hij beschouwt zijn vrouw niet als zijn bezit. Ze is beslist geen gebruiksvoorwerp voor hem, hetgeen -laten we een kat een kat noemen, Robert- vrouwen nog steeds voor heel wat mannen zijn.'
Ritter was stomverbaasd. Altijd had hij bij Cramer terecht gekund en van die mogelijkheid had hij altijd vrij en vrank gebruik gemaakt omdat hij op een gezonde dosis afstandelijkheid kon rekenen. Dit kwam totaal onverwacht en wat het nog schokkender maakte was dat het hem meteen duidelijk was dat er meer dan enige waarheid in de veronderstelling zat.
'Wat moet ik dan doen?' zuchtte hij. 'Ik kan toch moeilijk vragen of ik mag komen kijken?'-als Cramer zo direct wilde zijn dan kon hij dat ook, en hij veronderstelde dat hij zijn leermeester daarmee op zijn beurt had verrast.
'Misschien moet je dat maar doen,' antwoordde Cramer echter onverstoord, 'maar nu begeven we ons op een vlak waarop geen enkele wijze raad van toepassing is.'
Ritter wist niet meer wat te zeggen en omdat Cramer gezegd had wat hij wilde zeggen, viel er opnieuw een stilte tussen beide mannen. Alleen was dit keer alles gezegd wat er te zeggen viel, wat zoveel betekende als dat het tijd was om afscheid te nemen.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    sterk - zeer sterk .... knap hoor
    koyaanisqatsi: thnks Ivo
  • greta
    Gezellig dagje. Een barre wandeling en het advies om je overspelige vrouw te accepteren.

    (".. vrouwen nog steeds voor heel wat mannen zijn.' Moet hier nog een woordje tussen?)
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .