writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (17)

door koyaanisqatsi

17.
Ritter begaf zich alleen naar Aznar; Jutta bezocht naar de poetsvrouw die begrijpelijkerwijze nog niet opnieuw aan de slag was maar hoe dan ook nog een keer gehoord moest worden.
Carla Rosario opende de deur. Ze droeg dezelfde trui en spijkerbroek als twee dagen eerder en maakte een vermoeide indruk.
'Meneer Aznar is er nog niet,' zei ze terwijl ze Ritter voorging naar de salon, 'maar als u wilt kan ik zijn zoon en dochter al roepen.'
Uit de manier waarop ze de woorden 'zoon' en 'dochter' uitsprak maakte Ritter op dat ze weinig sympathie voor de jonge Aznars koesterde, maar wat daar de reden ook van mocht zijn hij was van oordeel dat het weinig irrelevant was.
'Ik heb juffrouw Aznar nog niet ontmoet en ik had haar graag eerst alleen gesproken.'
'Natuurlijk,' zei Carla. 'Koffie?'
'Graag.'
Om de tijd te doden begon Ritter door de salon te ijsberen. Na een tijdje viel zijn oog op een klein schilderij dat hem niet eerder was opgevallen, mogelijk omdat het in sombere kleuren was geschilderd. Het betrof een afbeelding van middeleeuws ogend kasteeltje dat omgeven was door hoog grasland, met op de achtergrond een dicht bos.
'Dat stond hier,' klonk het plots van in de deuropening, 'in betere tijden…'
Ritter draaide zich om en schrok. Ilona Aznar was op zijn zachtst uitgedrukt een verleidelijke verschijning. Ze had lang, licht krullend haar dat hier en daar een opgelichte lok had, heldere blauwe ogen en droeg niets anders dan een lang wit hemd dat tot net boven haar knieën hing en zo ver openstond dat de binnenste rondingen van haar stevige borsten zichtbaar waren.
'Ilona Aznar?' vroeg Ritter nogal overbodig.
Ilona stapte op hem toe, stak haar hand uit en zei: 'Dat klopt. En u bent?'
'Inspecteur Ritter van de lokale recherche. Ik ben belast met het onderzoek…'
'Jaja, dat weet ik,' onderbrak Ilona terwijl ze zich omkeerde en in een armstoel plofte, 'naar de moord op mijn moeder. Of althans, naar de moord op de persoon die zich mijn moeder mocht noemen.'
'Dat is ongemeen cynisch uitgedrukt,' merkte Ritter op.
Ilona wilde meteen reageren maar Carla kwam binnen. De blik waarop ze de assistente van haar vader trakteerde sprak boekdelen en reikte beduidend verder dan het verwijt dat haar plotse verschijning haar verplichtte haar woorden weer in te slikken.
'Moet u ook koffie, juffrouw Ilona?' vroeg Carla terwijl ze het dienblad op de salontafel zette.
'Nee,' beet Ilona, maar haar botheid gleed van Carla af als water van de huid van een zeehond.
Ritter ging zitten en pakte meteen naar zijn kop koffie.
'Bent u een rechercheur of een rechter?' vroeg Ilona.
Ritter dronk van zijn koffie, nam de tijd om van de smaak te genieten en antwoordde: 'Ik denk dat ik me duidelijk genoeg aan u heb voorgesteld.'
'Waarom oordeelt u dan? Of beter: veroordeelt u? Wat weet u van mijn leven af? Van mijn moeder?'
'Dat laatste is precies het probleem, juffrouw Aznar,' zei Ritter op een verzachtende toon. 'En ik had gehoopt dat u me wat meer zou kunnen vertellen over haar.'
Ilona trok met een vlugge beweging haar benen op en ging in kleermakerszit zitten.
'Wat zou ik in godsnaam kunnen vertellen over een vrouw die haar kinderen aan de zorgen van anderen overliet van zodra ze hen uit haar baarmoeder had geperst?' Ilona's woorden klonken hard maar haar ogen vulden zich met tranen. 'Wel?'
Ritter voelde zijn hart ineenkrimpen en begon te zweten. Hij kon zich niet meer herinneren wanneer hij de controle over een gesprek had verloren. Hij voelde zich afgrijselijk zwak, de titel van rechercheur onwaardig en kreeg het belachelijke verlangen Ilona als een troostende vader in de armen te nemen. Hij wendde zijn blik af van haar door verdriet en wanhoop getekende gezicht en keek per ongeluk in haar kruis. Haar hemd was door haar kleermakerszit omhoog gekropen waardoor haar schaamlippen doorheen haar zwartkanten slipje zichtbaar waren. Ze leken klein en ongerept hetgeen Ritter langsheen al zijn verwarring deed vermoeden dat Ilona nog maagd was.
Er zat niet anders op dan zijn toevlucht te zoeken in zijn koffie en dus haastte hij zich om zijn kop langzaam maar zeker met enkele achtereenvolgende slokken leeg te drinken.
'Ik kan u niets vertellen, meneer Ritter,' zei Ilona zelfverzekerd, alsof ze zich al herpakt had, 'mijn moeder is of beter was een onbekende voor me.'
Ritter zette de lege kop neer en zuchtte.
'Ik begrijp het.'
'Bent u daar zeker van? Kan u zich mijn leven of dat van mijn broer wel voorstellen? Want er is meer dan verbeelding en inleveringsvermogen voor nodig om daar in te slagen.'
'Ik bedoel… Ik bedoel dat het begrijpelijk is dat, gezien uw levensloop, uw moeder een vreemde voor u was. Voor de rest hebt u overschot van gelijk: ik kan me nauwelijks een voorstelling van uw leven maken.'
Er viel een ongemakkelijke stilte die slechts heel even werd onderbroken door een windstoot die tegen de ramen beukte. Ritter probeerde een uitvlucht te bedenken om weg te geraken maar wist dat dat gelijk stond aan desertie. Toen trok Ilona de panden van haar hemd naar buiten waardoor haar borsten volledig zichtbaar werden, en terwijl ze zielloos voor zich uit begon te staren, zei ze: 'Het is één lange schreeuw om aandacht. In mijn geval althans…'

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Prachtig K. zoals je Ilona Aznar neerzet. Erotiek van niveau. Zinderende vrouw maar ook een dramaqueen vermoed ik.

    En Ritter verslikt zijn bijna in z'n koffie :)
    koyaanisqatsi: gelukkig was zijn kopje al leeg :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .