writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (20)

door koyaanisqatsi

20.
Ilona keek staarde uit het raam, naar een statig leegstaand gebouw aan de overkant van de straat dat volgens een groot bord, dat bijna de ganse voorgevel van de begane grond en de eerste verdieping aan het zicht onttrok, op een nakende renovatie mocht rekenen. Ritter reikte haar zijn cappuccino aan en gaf de andere aan de net aangekomen Jutta terwijl hij met zijn ogen liet verstaan dat hij Ilona alleen wilde spreken.
'En breng me een koffie uit de automaat als je wil…'
Nog steeds met haar blik op het gebouw gericht nipte Ilona van haar beker waarna ze diep inademde en zei: 'Neem me niet kwalijk, ik heb me gisteren gedragen als een trut.'
Ritter ging op de hoek van zijn bureau zitten en stak zijn handen in zijn zakken.
'Vind je?'
Ilona keek hem heel even boos aan, alsof ze hem ervan wilde beschuldigen met haar te spotten en keek opnieuw naar buiten.
'U had me kunnen verbaliseren, niet?' vroeg ze, waarna ze weer van haar beker dronk.
'Ik heb wel andere dingen te doen,' zei Ritter. Hij was er van overtuigd dat ze maar al te goed wist dat daar nauwelijks enige grond toe was en de vraag alleen maar had gesteld om iets te zeggen.
'Ja, natuurlijk,' zei Ilona terwijl ze in haar beker begon te staren. Jutta klopte aan en kwam naar binnen. Ze wierp een keurende blik op het meisje, dat er met haar dure pilotenjekker, Gucci-spijkerbroek en gloednieuwe cowboylaarzen uitzag als een fotomodel in haar vrije tijd, reikte Ritter zijn koffie aan en vertrok weer.
'Erg vriendelijk van u, om u mijn cappuccino te geven.'
'En vriendelijk van jou, om je te komen verontschuldigen.'
Ritter voelde zich opgelucht. Hij had opnieuw controle over de situatie. De stilte die zich als een door het struikgewas kronkelende slang doorheen hun gesprek wurmde paste hem als gegoten; Ilona daarentegen droeg ze als een blok aan haar been die verhinderde dat ze weer opstapte. Wat had hem de dag voordien bezielt om zich met het waardeloze uitvlucht dat hij iets dringends vergeten was uit de voeten te maken nadat Ilona schaamteloos haar borsten had ontbloot? Alsof het de eerste keer dat hij beroepshalve in een gęnante situatie verzeild was geraakt.
'Ik kan u echt niets vertellen over mijn moeder. Ik kende haar amper,' zei Ilona, haast dromerig.
'En je vader? Ken je die beter?'
'Papa komt wel eens langs, wanneer hij voor zijn werk in de buurt moet zijn.'
'En dat is altijd al zo geweest?'
Ilona knikte. 'Maar het zijn niet meer dan blitzbezoekjes. Hij is immers altijd onderweg.'
'Maar je hebt dus wel een beter contact met hem dan dat je met je moeder had, ook al zie je hem maar zelden?'
'Hij praat en luistert tenminste. Moeder was als een standbeeld. Tegen haar mocht je zeggen wat ze wou, ze reageerde nauwelijks.'
'Ze was een vreemde vrouw, nee?'
'Dat is nog vriendelijk uitgedrukt. Soms deed ze meer aan een steen dan aan een mens van vlees en bloed denken.' Ilona nam een grote slok van haar beker, sloeg de ogen neer en leek even na te denken. 'Ik kan me niet inbeelden wat papa ooit in haar gezien heeft.'
'Ze mocht gezien worden, en ze was veel jonger,' merkte Ritter op.
'En dan?' reageerde Ilona plots bits. 'De straten lopen vol van jonge vrouwen die een oudere man wel zien zitten. Zeker wanneer die een succesvolle carričre heeft.'
'Bedoel je daarmee dat je denkt dat je moeder voor het geld met je vader was getrouwd?'
Ilona zette haar beker neer, boog zich naar Ritter toe en antwoordde op een toon alsof hij een stommiteit had uitgeslagen: 'Ik moet de dood van een vermoorde moeder verwerken die in feite niet van haar kinderen wilde weten. Ik weet niet wat te denken, meneer de inspecteur.' Ze bracht een draaiende wijsvinger naar haar slaap. 'Alles tolt in mijn hoofd.'
'Zal ik je naar huis brengen?' vroeg Ritter. Opeens was hij bezorgd en tegelijkertijd had hij een voorgevoel dat Ilona wel degelijk meer over haar moeder wilde loslaten maar dat ze zich daarvoor meer op haar gemak moest voelen.
'Ik neem wel een taxi terug, zoals ik gekomen ben.'
'Ik breng je wel. Ik wil toch nog een keer rondkijken, niet alleen bij jullie thuis maar ook in de buurt. En ik moet je vader en je broer nog spreken, want dat is er gisteren niet meer van gekomen.
'Vader was al vertrokken toen ik opstond en Edwin lag nog te slapen toen ik vertrok...'
'Enige idee waar je vader naar toe is?'
'Nee. Maar Carla zal het wel weten. Die gaat meestal met hem mee maar sinds Charlotte niet meer komt blijft ze altijd thuis.'
'Oké, dan zien we wel,' zei Ritter waarna hij zijn jas van de kapstok plukte en Ilona uitnodigde om hem voor te gaan.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Niet alleen de moeder van Ilona is vreemd, zijzelf heeft er ook de genen van ge-erfd. Maar haar excuses zijn terecht. Ze was tenminste tijdens de koffie degelijk gekleed. Hoewel een strakke Gucci jeans en cowboylaarzen ook op een subtiele manier heel sexy kunnen zijn.
    koyaanisqatsi: "Lees" ik daar een laarzenliefhebster?? :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .