writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (28)

door koyaanisqatsi

28.
Jutta glimlachte ongemakkelijk, Ritter dacht dat hij hetzelfde deed terwijl er in werkelijkheid slechts zwakke grijns op zijn lippen verscheen.
'Goeiemorgen,' zei Jutta terwijl ze bijschoof aan het tafeltje.
'Goeiemorgen ook,' repliceerde Ritter. De klok van de koffieshop wees precies half tien. Rond vier uur 's nachts, toen ze zo goed als zeker waren dat de alcohol in hun bloed voldoende geneutraliseerd was om zonder problemen auto te rijden, hadden ze het rendez-voushotel verlaten en afgesproken mekaar de volgende dag pas rond deze tijd te ontmoeten in Juan's Koffiehoekje.
Ritter was nog moe; zowel op de kamer als thuis had hij slecht geslapen omdat het gebeurde zijn gedachten overhoop was blijven gooien. Even had hij overwogen om af te bellen maar hij wilde vermijden dat Jutta hem zou verwijten hem te ontwijken en dus had hij zich maar naar de koffieshop gesleept.
'Gelooft u in toeval, Baas?' vroeg Jutta nadat ze van haar nog te hete caffè latte had genipt.
Ritter trok zijn wenkbrauwen op en antwoordde: 'Waarom?'
Ditmaal glimlachte Jutta ontspannen.
'Het was gisteren precies tien jaar geleden dat ik mijn maagdelijkheid verloor. En de man was net geen vijftig jaar ouder dan ik. Het was onze bovenbuur, een ongemeen zachtaardige gepensioneerde weduwnaar die zijn dagen vulde met modelbouw. Ik kwam al bij hem over de vloer toen ik nog een kind was. Ik profiteerde van zijn vrijgevigheid met snoepjes en bewonderde zijn knutselwerk dat steevast perfect werd afgewerkt. Zijn vrouw was een paar maanden voor we buren werden overleden en volgens omwonenden was hij nadien compleet veranderd. Eerder een uitbundige, eenvoudig geluk uitstralende echtgenoot, was hij sindsdien een in zichzelf gekeerde eenzaat, weliswaar nog net zo vriendelijk als voorheen maar omgeven door een aureool van somberheid. Ik kon altijd zo bij hem naar binnen. Als hij niet over één van zijn modelletjes gebogen zat, keek hij meestal televisie of las hij de krant, en als hij toevallig een potje stond te koken nodigde hij me altijd uit om mee te eten. Ik weet niet wat er die bewuste dag in me omging; ik was alleen thuis en plots wilde ik per se seks met die oude man. Ik trok een babydoll en daarover een badjas aan, glipte de trap op en belde bij hem aan. Nietsvermoedend deed hij open en liet hij me binnen. Toen ik de deur achter me op slot draaide lachte hij, op een manier alsof hij verwachte dat ik een grap ging uithalen, maar toen ik mijn badjas van mijn schouders liet glijden verstijfde hij en werd lijkbleek.
"Meisje, wat doe je nu?" stamelde hij.
Hoewel ik nerveus begon te lachen bleef ik vastbesloten. Ik stapte op hem toe, pakte zijn bevende handen beet en zei: "Jij bent zo lief, ik wil dat jij de eerste bent." Jutta drukte een hand voor haar mond, keek naar buiten en blies door haar neus. 'Nu ik er zo aan terugdenk… Die arme man…' Toen dronk ze opnieuw van haar caffè latte.
Ritter voelde zijn zelfvertrouwen wegglijden. Hij kende Jutta helemaal niet. En waarom vertelde ze hem dit, nu, na hetgeen de avond tevoren was gebeurd? Het ergste van al, haar verhaal wond hem op, op precies dezelfde manier als de gedachte dat zijn vrouw het met een ander deed hem opwond.
Toen Jutta begreep dat hij alleen maar van plan was te blijven luisteren, vervolgde ze: 'Ik kan me niet meer herinneren wat hij er allemaal bij haalde om er onderuit te komen: mijn minderjarigheid, een mogelijke gevangenisstraf, zijn te hoge leeftijd, buren die wat gemerkt hadden… Hij ratelde maar door tot mijn geduld op was en ik hem om de hals vloog en kuste, maar zijn verzet was pas volkomen gebroken toen ik zijn hand naar mijn borsten bracht en in zijn broek ging…' De bekentenis toverde een melancholische glimlach op Jutta's lippen. Haar ogen ging snel heen en weer, van de drukte op straat naar de haast roerloze Ritter en terug.
'De geschiedenis heeft zich dus herhaald, toevallig na precies tien jaar?' zei Ritter. Hij voelde zich niet lekker. Zijn maag leek ineen te krimpen en de vermoeidheid maakte zijn hoofd zwaar, waardoor hij verzaakte de opmerking te maken dat hun leeftijdsverschil toch iets minder extreem was.
Jutta legde haar kin in haar handpalm, begin naar buiten te staren en zei: 'Ik weet nog dat hij bezig was de laatste hand te leggen aan middeleeuws kasteeltje. Hij moest nog alleen maar een torentje afwerken.'
Ritter schoot wakker; zijn vermoeidheid, verlangen naar een bed en verwarring werden verpulverd door een adrenalistoot.
'Dat is het!' zei hij, met moeite zijn losgebarsten energie intomend. 'Jutta, drink leeg die kop, we moeten naar de villa. Nu!'

 

feedback van andere lezers

  • greta
    "Hij moest alleen nog maar een torentje afwerken."
    :)



    koyaanisqatsi: :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 3

Uitstekend: 1 stem(men), 50%
Goed: 1 stem(men), 50%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .