writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (30)

door koyaanisqatsi

30.
De onderaardse gang was goed onderhouden, wat wees op regelmatig gebruik. Niet verlicht maar wel ruim en goed gestut was hij beslist geschikt om een redelijk aantal personen tamelijk snel een uitweg te bieden. Het had er alle schijn van dat de middeleeuwse bouwmeester uitstekend werk had verricht. De verharde ondergrond vertoonde hier en daar sleepsporen van iets wat op een zware zak leek en vage afdrukken van voetstappen in beide richtingen maar verder was er geen teken dat wees op enige recente activiteit. Er trok een kille tocht de gang, wat er op wees dat de uitgang niet, slecht of slechts gedeeltelijk afgesloten was.
Ritter had Jutta opgedragen bij het tuinhuisje te wachten, wat weliswaar niet onlogisch was maar wat haar onvermijdelijk ontgoocheld had. Ilona had zich van het raam teruggetrokken en liet zich niet meer zien maar had zich verraden door het licht in haar kamer aan te knippen. Jutta ging er echter van uit dat ze de bel niet had gehoord, mogelijk omdat ze nog sliep, en zocht er verder niets achter. Net als Ritter was ze er van overtuigd dat de oplossing van de moord op de bankiersvrouw andere kant van de onderaardse gang te zoeken was.
De tocht werd sterker en Ritter meende in het donkere gat dat voor de lichtstraal van zijn zaklantaarn uit bleef lopen een lichtvlek te zien opdoemen. Hij kreeg het gevoel langzaam bergopwaarts te gaan, een gevoel dat nog versterkt werd toen de lichtvlek groter en iets feller werd. Uiteindelijk kwam hij uit bij een nauwe opening die uitgaf op een greppelachtige uitholling in een dichtbegroeide bosstrook. De verder oplopende aarde maakte het tamelijk gemakkelijk om uit de uitholling te geraken die overging in een smal pad dat doorheen de dichtbegroeide strook kronkelde en verderliep tussen een kale uitloper van het bos. Ritter bleef het pad volgen en merkte een paar honderd meter verder enkele gebouwen op die leken op afzonderlijke stallingen. Al spoedig werd het hem duidelijk dat het een manege betrof die zich aan de rand van het bos bevond.
De manege zag er verlaten uit maar een oude pick-up nabij één van de stallingen verraadde dat er iemand aanwezig was. Ritter stapte voorzichtig langs de omheining die het complex volledig afbakende tot hij een poortje vond dat niet op slot was. Hij liep naar de auto, zag dat de sleutel nog op het contact stak en stapte de dichtstbijzijnde stalling binnen. Rechts vooraan bevond zich een klein prefab kantoor waar licht brandde en een man achter een bureau over een dossier zat gebogen. Ritter tikte op het raam, wat de man deed opschrikken, en gaf te kennen dat hij wilde binnen te komen.
'Ik ben op de juiste plek,' zei Ritter tegen zichzelf toen hij de man, die onmiddellijk was recht geveerd, in de ogen keek.
'Een goeiemorgen,' groette hij, terwijl hij zijn politiebadge bovenhaalde. 'Ik ben Robert Ritter, van de lokale politie, afdeling Moordzaken. En u bent?'
Maar de man moest het antwoord schuldig blijven. Want hij sloeg zijn hand voor zijn mond, begon te kotsen en vluchtte naar een onverlicht kamertje achterin het kantoor.



 

feedback van andere lezers

  • greta
    Tip voor de site: mogelijkheid om een spanningsmuziekje onder dit soort verhalen te zetten.
    Wat een scene weer. Die Ritter heeft geen saaie baan.

    koyaanisqatsi: Zolang het maar geen enerverend Spielberg-filmdeuntje wordt...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 10 bezoekers online, waarvan 0 leden: .