writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Koyaanisqatsi's Hallucinogene Rondreis (5 Het Panorama van Fabien Barthez)

door koyaanisqatsi

5. HET PANORAMA VAN FABIEN BARTHEZ
Fabien Barthez was een pas gepensioneerde piccolo van Hotel Ritz, die een enkele maanden eerder met zijn spaargeld een appartementje had gekocht in één van de flats aan noordelijke rand van de stad. Van op zijn kleine balkon op de vierde verdieping had hij prima uitzicht op een languit gerekte vlakte van moestuintjes waarachter zich de wallen bevonden van een oud legerfort dat meer dan een eeuw geleden was omgedoopt tot recreatiedomein.
Bij redelijk weer klapte Barthez even na valavond zijn klapstoeltje op het balkon open en zette hij zich neer met een biertje om te wachten op wat komen zou. Meestal kwamen dan de vleermuizen tevoorschijn die zich overdag ophielden in de uithoeken van het legerfort. Soms waren ze talrijk, soms maar met een paar en op bepaalde dagen verschenen ze helemaal niet. Ze fladderden meestal over de moestuintjes en deden zo nu en dan een uitval richting de flatgebouwen alsof ze gedreven door nieuwsgierigheid het risico wilden nemen om zich door mensenhanden de nek te laten omwringen. Eén keer was één van de beestjes tegen Barthez' raam gesmakt, waarna het groggy tegen de vlakte was gegaan, maar tegen de tijd dat Barthez had besloten zich er over te ontfermen was het alweer weg gefladderd.
Barthez had verschillende pogingen ondernomen om erachter te komen waarom de vleermuizen de ene keer wel en de andere keer niet ten tonele verschenen maar nergens had hij een plausibele uitleg gevonden. Het interesseerde hem ook niet echt want de ware reden waarom hij zich na zonsondergang op zijn balkon installeerde had weinig met zoölogie te maken.
Enkele dagen nadat hij zijn intrek in zijn appartement had genomen was het hem opgevallen dat van zodra het donker was piepkleine lichtjes over de moestuintjes begonnen te huppelen. Ze leken van ergens in de verte te komen, wat moeilijk uit maken viel in de duisternis, en hielden in groepjes van twee verspreid over de moestuintjes halt om na verloop van tijd weg te huppelen in dezelfde richting van waaruit ze gekomen waren. Toen hetzelfde fenomeen zich de dag nadien herhaalde besloot Barthez zich een stevige zaklantaarn met de kracht van een zoeklicht aan te schaffen, want de lichtjes waren te klein en te zwak om ook maar het minste te ontwaren. Jammer genoeg regende het drie volgende dagen elke avond pijpenstelen waarin zelfs een hond zich niet zou wagen. Toen de weersomstandigheden er naar uit zagen dat hij het geheim zou kunnen ontrafelen, werd hij een paar uur voor de schemering intrad met een blindedarmontsteking afgevoerd naar het ziekenhuis. Op zulke ogenblikken is geduld een mooie deugd maar toen Barthez eindelijk weer thuis was, was het buiten opnieuw een hondenweer.
'Het lijkt wel of de duivel er mee gemoeid is,' vloekte hij tegen zichzelf en tegen de hemel maar uiteindelijk waren ze er op een avond dan toch opnieuw. Dansend ze kwamen vanuit de gitzwarte achtergrond, waar overdag struikgewas, hoog onkruid en bomenrijen het oude legerfort gedeeltelijk aan het zicht onttrokken, tevoorschijn. Met vers geduld, gegroeid omdat de onthulling van het mysterie nabij was, wachtte Barthez tot enkele minuten nadat de lichtjes twee aan twee hadden halt gehouden om zijn zaklantaarn te ontsteken en vanuit de pols de lichtbundel op een willekeurig stel te richten. Wat hij zag, sloeg hem met de grootst denkbare verbazing. Een halfnaakt kaboutervrouwtje in pikant ondergoed liet zich voorovergebogen bezitten door een mannelijk soortgenoot die weinig meer moeite had gedaan dan zijn broek op zijn enkels te laten zakken. In tegenstelling tot wat verwacht mocht worden schrok het ondeugende paar niet van de lichtstraal die hen zo totaal onverwacht in zijn greep had genomen. Integendeel, ze keken er met half dichtgeknepen ogen regelrecht in, glimlachten tevreden en wuifden de aandrijver ervan gedag, waarna ze opnieuw opgingen in hun liefdesspel. Fabien Barthez wist niet waar hij het had. Hij was zo van de kaart dat het niet eens in hem opkwam om zijn zaklantaarn op een ander paar lichtjes te richten. Hij bleef met ongeloof naar het copulerende stelletje gapen tot het er alle schijn van had dat het mannetje voorbij zijn hoogtepunt was en zijn broek weer optrok. Het vrouw rechtte daarop haar rug, rekte zich even uit alvorens zich opnieuw voorover te buigen, ditmaal om een kleedje van tussen een rij oogstrijpe groenten te pakken en zich aan te kleden.
Op dat ogenblik liet Barthez zijn zaklantaarn zakken en zag hij hoe alle lichtjes één voor één opnieuw in beweging kwamen. Hij was dringend aan een borrel toe.

 

feedback van andere lezers

  • danvoieanne
    Mooi deze fantasie en dromen geschreven van jou. Groetjes.
    koyaanisqatsi: bedankt :-)
  • greta
    Wauw. Dit is écht een hallicogene rondreis. Je leidt hier je lezer door verborgen fantasiën en dromen.
    koyaanisqatsi: het pilletje begint te werken, vandaar... :-)
  • lin
    Grandioos vervolg! Je vraagt je onmiddellijk af of al die lichtjes hetzelfde deden...
    Kijk even naar deze zin:
    wat moeilijk uit maken viel in de duisternis
    daar mist een woordje.
    Is Vanop Vlaams? Ik zou daar Vanaf zeggen namelijk...
    graag gelezen, gr Lin
    koyaanisqatsi: ;-) thnks
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 3 stem(men), 75%
Goed: 1 stem(men), 25%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .