writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Koyaanisqatsi's Hallucinogene Rondreis (6 Shapes)

door koyaanisqatsi

6. SHAPES
De enige aanwezige in de gelagzaal was Frederik Von Recklinghausen, de man die de avond voordien De Nieuwe Moriaan letterlijk was binnen getuimeld. Voor zich op tafel bevonden zich twee sneetjes brood, een kop koffie, een licht gekookt eitje, een glaasje meloensap en peper- en zoutvaatjes. De herbergier was bezig in de keuken, de dienster begon pas in de late namiddag te werken. Buiten was net een zandstorm voorbij gewaaid, kort en krachtig zoals altijd want een ander soort zandstormen kende de regio niet. Von Recklinghausen profiteerde van de eenzaamheid om een stinkende scheet te laten ontsnappen en nipte van zijn koffie, die smaakte zoals hij hem had gevraagd: uitermate sterk. Van waar hij zat had hij zicht op een smalle, doodlopende zijstraat met kasseien die hier en daar waren doorgezakt.
De stank van zijn wind was nog maar net opgelost toen de voordeur openging. Een donker meisje met een afro-kapsel stapte met een stevige tred naar binnen. Ze droeg een strakzittend, gebleekt jeansrokje en eenvoudige teenslippers en hield haar blote bolle borsten verborgen in haar handpalmen. Ze keek even in het rond, slaakte een zucht, zag Von Recklinghausen zitten, zei: 'Ah,' en stapte op hem toe.
'Mag ik gaan zitten?' vroeg ze, terwijl ze met een voet een stoel vanonder tafel trok.
'Het ziet er naar uit dat u dat gaat doen,' antwoordde Von Recklinghausen.
'Alleen als u me toestemming geeft,' zei het meisje.
'Bent u comfortabel zo, met die houding?'
Von Recklinghausen wees met zijn kin naar haar handen, die als schelpen om haar borsten klemden, en gebaarde dat ze welkom was.
'Ik kan ze onmogelijk zo maar laten zien,' zei het meisje terwijl ze zich neer vlijde.
Von Recklinghausen nipte van zijn koffie, slikte een keer extra en zei: 'Dat kan ik begrijpen.'
Het meisje lachte een stel gelijke, witte tanden bloot.
'Ik ben Shapes, en u?'
'Frederik Von Recklinghausen. Shapes?'
'Het is eigenlijk mijn bijnaam. Mijn echte naam is Josefien-Charlotte. Maar iedereen noemt me Shapes, omwille van mijn vormen.'
Von Recklinghausen keek Shapes onbegrijpend aan en schudde het hoofd.
'Ze zeggen dat mijn borsten magistraal dansen als ik bezig ben en dat mijn kont goddelijk is.'
'Als u bezig bent met?'
Shapes trok verbaasd haar fijne wenkbrauwen op, haalde haar rechterhand van haar rechterborst, maakte een vuist, stak haar duim tussen haar gekromde wijs- en middenvinger en duwde haar vuist onder Von Recklinghausens neus.
'Met dat natuurlijk, wat anders?'
'Ik kan u helaas niets aanbieden,' zuchtte Von Recklinghausen, 'ik verblijf hier momenteel bij gratie van de kastelein.'
'Maakt niet uit,' zei Shapes -haar rechterhand had haar borst alweer omklemd-, 'ik kwam slechts een kijkje nemen. Dat doe ik hier regelmatig, behalve op donderdagavond want dan stikt het hier van de vreemdlopers.'
'Hetzelfde Shapes?!' klonk het luid vanuit de keuken.
'Yep!' antwoordde Shapes klaar en duidelijk. Ze begon Von Recklinghausen, die in alle rust zijn eitje begon te verorberen, met een Mona Lisa-achtige mond aan te kijken.
Even later verscheen de herbergier. Hij begroette Shapes met een gewoontegetrouwe hoofdknik en zette een glas sinaasappelsap voorzien van een rietje voor haar neer.
'Bedankt, paps,' zei Shapes, waarop ze haar lippen naar het rietje bracht.
'Paps?' mompelde Von Recklinghausen toen de herbergier weer in de keuken was verdwenen.
Shapes liet het rietje schieten. Ze had het glas al tot net onder de helft leeg geslurpt en leek geÔrriteerd, niet omwille van Von Recklinghausens verbaasd klinkende 'paps' maar om dat ze zich verplicht zag meteen tot enige verduidelijking over te gaan.
'Niet echt natuurlijk want zelfs een blinde kan zien dat dat onmogelijk is. Nee, Paps is Paps, omdat dat nu eenmaal de roepnaam is die de vaste stamgasten voor hem gebruiken. Vraag me trouwens niet wat zijn echte naam is, want ik zou het niet weten.'
Hierop stortte Shapes zich opnieuw op het rietje. Een paar seconden later was haar glas leeg. Ze duwde de stoel met haar onderlichaam een beetje naar achter, stond recht en zei: 'Ik zal u dus nog wel tegenkomen hier, als ik het goed begrijp?'
Von Recklinghausen slikte een stukje brood door en antwoordde: 'Dat zou wel eens kunnen.'
'Prima, ik weet zeker dat wij tweetjes het goed met mekaar gaan vinden.'
'Dat denk ik ook,' zei Von Recklinghausen, 'na ons interessante gesprek van vandaag kan het bijna niet anders.'
'U neemt me de woorden uit de mond,' zei Shapes met een knipoog, waarna ze de gelagzaal onder het neuriŽn van een negro-spiritual verliet.


 

feedback van andere lezers

  • danvoieanne
    Leuk om te lezen .....veel fantasie ...knap. Groetjes.
    koyaanisqatsi: thanks
  • greta
    Bizar tafereel K.
    Tweede pilletje genomen?? ;-)
    koyaanisqatsi: ditmaal was het een cocktail van barbituraten
  • lin
    ai ai, waar gaat die vreemde reis heen?
    koyaanisqatsi: naar de maan? :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 4 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .