writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Koyaanisqatsi's Hallucinogene Rondreis (8 Het Begin Van Iets)

door koyaanisqatsi

8. HET BEGIN VAN IETS
Mojique vierde zijn zevenentwintigste verjaardag in zijn eentje met een glas bier in de cafetaria van het Centraal Station, een drukke, bedompte ruimte vol nervositeit en met smerige ramen die uitkeken op een straat die parallel liep met de sporen en waar zich een oneindig lijkende rij winkels met prullaria in bevond. Om hem heen bewogen zich niets dan schuldigen, medeplichtigen van het systeem op alle niveaus. De enige persoon die aan die beoordeling ontsnapte was een oudere vrouw die constant in haar koffie zat te roeren. Ze droeg een rood, bolvorming hoedje dat was vastgemaakt met twee oubollige hoedenspelden en een rood kleedje met plooien in het rokgedeelte. Ze zag er oud en ouderwets uit, kwetsbaar ook en waarschijnlijk was dat laatste de verklaring waarom ze de enige was die in Mojique's ogen op genade kon rekenen. Een plotse behoefte om te praten -wat hem zelden overkwam- bewoog hem er toe om op te staan en zich met zijn glas bier in de hand naar haar tafeltje te begeven. Toen ze in de gaten kreeg dat hij op haar afkwam keek ze hem met de ingetogen glimlach van een oude vrouw aan. Mojique had er eerder niet op gelet, maar zag nu dat haar dunne lippen rood geverfd waren.
'Ik ben vandaag jarig, mevrouw,' zei hij, op de ernstige toon van iemand die laat weten dat er zonet een ongeneeslijke ziekte bij hem is vastgesteld.
'Wat goed voor u,' antwoordde de vrouw. 'Van harte gefeliciteerd.'
'Mag ik wat u aanbieden? Nog een kopje koffie misschien?'
'Dat mag u altijd,' glimlachte de vrouw opnieuw.
Mojique trok een stoel naar achter, wenkte één van de diensters -een zweterig, met constant gefronste wenkbrauwen rondlopende vrouw van middelbare leeftijd-, bestelde een koffie en ging zitten.
'En hoe oud bent u precies geworden,' vroeg de vrouw.
'Zevenentwintig,' antwoordde Mojique droog.
'Da's lang geleden voor mij.'
'Waarschijnlijk, maar u ziet er toch nog goed uit.'
De vrouw wist dat hij loog maar ze wilde hem best geloven en dus dankte ze hem voor zijn compliment.
'Ik bijna zeventig hoor.'
'Dat had ik echt niet gedacht,' loog Mojique opnieuw. 'Ik schatte u eerder halfweg vijftig.'
'Was het maar waar,' lachte de vrouw meisjesachtig. Het kon haar niets schelen belogen te worden door een jongeman die alleen maar beleefd wilde zijn terwijl ze in haar binnenste hoopte dat hij een paar keer in herhaling zou vallen zodat ze het compliment misschien zelf ging geloven.
'Trouwens, ik ben Mojique,' zei Mojique waarna hij zijn hand uitstak.
'Béatrice,' antwoordde Béatrice Dalle, waarna ze Mojique de hand schudde.

 

feedback van andere lezers

  • lin
    ik raak de draad nog eens kwijt vrees ik. Of is dat de bedoling? ;-)
    koyaanisqatsi: er is geen draad, dat is het probleem... :-)
  • danvoieanne
    Aan alles is een begin ....graag gelezen...
    koyaanisqatsi: en meestal weet men niet waar het eindigt... :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 5

Uitstekend: 2 stem(men), 67%
Goed: 1 stem(men), 33%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .