writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Woensdagmiddagklasje

door pieter

Weer een aflevering van mijn toekomstige feuilleton 'In den Vreemde'.
Nu met belangrijkste vraag: zijn de overgangen van de vergaderzaal naar de school in Hong Kong en weer terug duidelijk genoeg? Zo niet, dan graag suggesties. Die worden altijd gewaardeerd.
Pieter.


Vaak was er op woensdagmiddag een zogenaamd afstemmingsoverleg. Dan kwamen er weer twee en soms meer afgevaardigden van het Ministerie van Cultuur.
Die hielden dan 'vinger aan de pols overleg' zoals zij het zelf noemden. Bemoeizucht was een beter woord, vond hij. En hij wist dat zijn directe collega er precies zo over dacht. Het ministerie was namelijk de opdrachtgever voor de serie over de geschiedenis van het land; van de prehistorie tot heden. En nog erger was het feit dat zij nauwelijks wisten hoe het maken van zo'n televisieserie in zijn werk ging. Meestal zeurden zij over geld. Hij kreeg steeds meer bewondering voor de general manager; hoe die man behendig tussen alles door wist te maneuvreren. Met als resultaat dat die ambtenaren in de waan kwamen dat alles ging zoals zij hadden voorgeschreven en het toch precies zo gebeurde als de manager in zijn hoofd had. Hij begon het idee te krijgen dat de manager dit allemaal als een spel zag, een spel waarvan hij al op voorhand wist dat hij het uiteindelijk zou winnen. Hijzelf zou zoiets nooit kunnen, want hoewel hij heel diplomatiek kon zijn was er toch altijd dat temperament van hem dat maar al te graag wilde meedoen.

Dus vaak dwaalden zijn gedachten af, regelmatig zat zijn hoofd dan heel ergens anders. Bij wat hij die avond zou koken, bij de vorderingen van zijn privť-leerlinge. Of bij het aanbod van de kleuterjuf om voor hem te poseren, zou dat niet te veel complicaties geven?
Deze keer zat zijn hoofd weer in Hong Kong. Niet bij Sang Diu, dat probeerde hij af te leren, maar bij de school.
Op woensdagmiddag was er geen les. Behalve dan voor leerlingen die wat extra's moesten of wilden leren. Ook hij had op die middag een klasje, schilder- en tekenles. Je hoefde daarvoor niet perse getalenteerd te zijn. Als je maar daadwerkelijk mee wilde doen, dan mocht je er bij. En het leverde extra studiepunten op. Of je deed het om iets anders. Die Noorse jongen bijvoorbeeld was helemaal wauws van dat meisje uit ArgentiniŽ. Iedereen met ogen in zijn hoofd zag het, alleen zij niet. De jongen had echt geen talent maar hij was wel enthousiast en had vaak goede ideeŽn. Genoeg reden om hem toe te laten. Hij mocht die knul wel, een lange slungel die binnen een paar jaar uitgegroeid zou zijn tot het prototype van een Viking. Soms een beetje onhandig met meisjes en ook niet echt een sportjongen. Maar hij had toch een zekere flair. Onzekere flair was eigenlijk een betere omschrijving.

Hij had nog geen flauw idee waar zijn les deze keer over moest gaan. Dat was echter geen reden tot ongerustheid; op de een of andere manier loste zo'n probleem zich meestal vanzelf op.
"Wie van jullie heeft vandaag iets bijzonders gezien? Hoeft trouwens ook weer niet zo heel bijzonder te zijn."
Zo, nu was de beurt aan hen. Rustig afwachten wat er gezegd zou worden en daar dan verder mee doorgaan; dat was zijn tactiek. Of het methodisch en didactisch verantwoord was, wist hij niet en het interesseerde hem ook niet zo. Het werkte bijna altijd. En zelf had hij het idee dat zijn leerlingen aanvoelden dat hij hen serieus nam. Moest ook wel, want over een paar jaar waren ze volwassen en moesten het dan alleen zien te rooien.

Het meisje waar die jongen zo gek op was, stak haar hand op.
"Mensen kunnen soms zo raar lopen. Zo apart, zo bijzonder."
Hij liet haar vertellen wat ze precies bedoelde.
Zij schudde eerst haar rode haar. Dat had hij haar vaker zien doen. Niet als zo'n aangeleerd hyper-vrouwelijk gebaar, maar meer om haar onzekerheid van zich af te schudden. Een soort van voorbereidingsritueel, voordat ze iets in een groep ging zeggen.
"Nou, op het perron loopt altijd een man kaars- en kaarsrecht op. Zo stijf als een hark. Niet zoals een normaal mens, natuurlijk. En ook is er vaak iemand die net zo beweegt als Mr. Bean. Niet normaal."
Ook dat was een manier van hem om zijn leerlingen serieus te nemen. Aan wat zij inbrachten gaf hij geen waardeoordeel, liet hen hun eigen woorden gebruiken. En voor de meesten was het ook nog niet eens hun moedertaal waarin zij zich moesten uitdrukken. Het was een prima onderwerp voor deze les, reageerde hij. Een andere leerling merkte op dat zij dat niet snapte. Wat had raar lopen nou met schilder- en tekenles te maken?
"Goeie en opmerking en vraag", reageerde hij. "Daar zal het vandaag over gaan. Namelijk hoe je zo'n geheel eigen manier van bewegen kunt analyseren en vervolgens die analyse met een beperkt aantal lijnen in beeld kunt brengen. Dank voor jullie inbreng."
In de loop der jaren had hij zich aangeleerd om dit soort opmerkingen positief te labelen. Typisch een uitdrukking uit de zachte sector en niet uit het onderwijs. Dat wist hij ook wel, maar hij stond op het standpunt dat je moet gebruiken wat je kunt gebruiken. Natuurlijk was het de kunst dit niet overdreven te doen. Want dan voelde men zich belachelijk gemaakt.
"Vrijwilliger gevraagd om raar-lopen-model te zijn."
Hij keek zijn klasje van tien rond.
"Vrijwilliger gezocht."
Natuurlijk meldde niemand zich.
"Niemand? Dan wijs ik een vrijwilliger aan, net zoals vroeger in militaire dienst de sergeant ook altijd deed." Hij grijnsde zijn grootste grijns terwijl hij dat zei.
"Ik doe het wel."
De jongen ging voor de klas staan. Hij gaf het meisje de opdracht om de jongen te vertellen hoe die moest bewegen. Dat was een goed onderwerp voor een praatje op een ouderavond, bedacht hij. De leerlingen leren bijna spelenderwijs hoe je iemand instructies moet geven en degene die de instructies ontvangt, leert hoe daar mee om te gaan.
Als een volleerd model nam de Noor specifieke loophoudingen aan. Het meisje kreeg er zichtbaar plezier in om iemand te hebben die precies deed wat zij wilde. Natuurlijk met enige verbeeldingskracht zag hij er een klassieke pas de deux in. Leuk vond hij dat. Die twee zelf hadden nog niks in de gaten en hij zag het zich ontwikkelen. De jongen liet zich alles welgevallen; de instructies die het meisje hem gaf en de vinger van de docent die zijn leerlingen de hoofdlijnen van die specifieke houding aangaf. Het 'model' was natuurlijk ook niet gek. Hij had de aandacht van dat meisje en hij hoefde zelf niet te tekenen. Want dat kon hij immers nauwelijks.

"Ik heb een voorstel", eindigde hij de les. "Volgende week hier een half uur eerder verzamelen en dan gaan we naar buiten. Dezelfde les maar dan in het openbaar met voorbijgangers die zonder dat ze het zelf weten model zijn. Jullie hebben vandaag al genoeg vaardigheden opgedaan om dat aan te kunnen."
Hij tikte de Noor tegen zijn sleutelbeen en zei: "Ook dŠt gaat jou lukken, jongen."

Zijn herinnering werd verstoord doordat hij de stem van de manager hoorde die hem vroeg hoe hij, van uit zijn vakgebied, over die bepaalde situatie dacht. Hij had geen flauw idee wat het onderwerp was, maar daar had hij een oplossing voor. Hij ging rechterop zitten en meldde dat hij het niet allemaal had kunnen volgen. In een poging om de taal te gaan beheersen, had hij zorgvuldig geluisterd. Maar het was hem toch te moeilijk geweest om vooral de nuances te begrijpen. Of iemand zo vriendelijk wilde zijn de kern in het Engels voor hem te herhalen. Terwijl hij dat zo zei, zag hij de general manager denken: "Ik heb je door kerel. Je hebt er weer eens uit kunnen redden." De man keek daarbij licht geamuseerd. Zijn collega designer, die hem onderhand ook wel kende, gaf hem een resumť van wat er zo net besproken was. Hij gebruikte daarbij woorden en uitdrukkingen die de ambtenaar duidelijk niet kende. Tot zichtbare ergernis van de man.
"Heb ik het toch redelijk begrepen" en hij stapte naar het white board, pakte een stift en gaf met een paar schetsen aan waar het zou knellen als het idee, dan wel voorschrift, van de vertegenwoordiger van het ministerie uitgevoerd zou worden. "Dan doel ik niet alleen op ons vakgebied", en hij keek even naar zijn co-designer die instemmend knikte, "maar ik voorzie ook een aantal financiŽle boobytraps. Mijn advies is om dit eerst goed te laten doorrekenen. Mijn manager kan daarover wellicht nu al iets over zeggen."

De week daarop had hij visstoeltjes geregeld, tekenblokken en potloden.
Hij nam zijn klasje mee naar een drukke winkelstraat en men ging enthousiast aan de slag. Hijzelf liep zijn leerlingen langs, gaf af en toe een aanwijzing en een schouderklopje. Totdat de politie arriveerde. Wat hij hier dacht te doen, was de vraag van de agent. Tenminste dat begreep hij, want de man sprak zijn
Cantonees met zo'n zwaar accent dat hij hem helemaal niet verstond. Dus sprak hij hem aan in het Engels. Hierop reageerde de agent heftig beledigd. Het was duidelijk dat hij niet in het Engels wilde spreken en al helemaal niet in die taal aangesproken wenste te worden. "Waarschijnlijk ben jij daar te stom voor", dacht hij maar hij bleef beleefd. Het Chinese meisje uit zijn klasje kwam er bij staan en meldde hem dat ook zij de man niet verstond want zij kwam van Taiwan en haar taal was Mandarijn en de politieman sprak alleen een raar soort Cantonees. "Volgens mij is die man niet helemaal goed, meneer." In zijn hoofd maakte hij een notitie haar een extra studiepunt te geven. Het kwam zelden voor dat een Chinees zich zo duidelijk uitsprak en al helemaal niet een meisje. Ze moesten weg, de gebaren van de agent waren duidelijk genoeg.
"Misschien hadden we een bordje moeten ophangen met daarop wie wij zijn en wat we doen", sprak de Noorse slungel.
Achter hem klonk een meisjesstem: 'Asshole'. Hij wist wie dat meisje was. De dochter van de Amerikaanse consul, altijd bescheiden en beschaafd. Uit haar mond was dat niet zomaar een scheldwoord. Nee, het was verachting tot de vierde macht. Het klasje verzamelde alle spullen en vertrok met opgeheven hoofd. De politieman geen blik waardig gunnend. Voorop liepen de Noor en de Argentijnse, Het scheelde niet veel of zij liepen hand in hand.

's Avonds vertelde hij het allemaal aan Sang Diu. Haar gezicht vertrok geen spier. Alleen haar Mooie Ogen waren nu Kwaaie Ogen. Zij wilde precies weten welke straat het was, hoe laat en hoeveel strepen de agent had. Zij nam haar telefoon naar de slaapkamer en deed de deur achter zich dicht.

De volgende dag werd per koerier een envelop bij de school afgeleverd, bestemd voor de docent tekenen en kunstgeschiedenis. Met daarin, op papier met watermerk, een verklaring in zowel het Engels als in het Chinees, ondertekend door de hoofdcommissaris van politie. Het bleek een vrijbrief voor The Canadian International School om op elke plek in de stad en, wanneer dan ook, tekenlessen in het openbaar te geven.
Zes dagen later zat het klasje weer precies op de zelfde plek waar zij eerder weggestuurd was. De docent handvaardigheid had zijn leerlingen een mooie standaard laten maken, inclusief uitgesneden logo van de school. En er in twee talen op geschilderd: Canadian International School, openbare tekenlessen. Aan de andere kant van de standaard had hij een kopie van de verklaring bevestigd. De Noorse jongen en zijn vriendinnetje hadden allebei, zonder dat zij wisten waarvoor, een extra studiepunt gekregen.
(Trouwens het hele klasje had er een extra. Voor hun waardige gedrag tijdens de situatie met de politieagent. Maar dat had laatste hij hen niet verteld)





 

feedback van andere lezers

  • danvoieanne
    FIJN om je te lezen ...
    pieter: Dank je Anne,
    Het feuilleton is nog lang niet af. De kunst is nou om niet alles wat in mijn hoofd zit ook daadwerkelijk op te schrijven. Want dan wordt het voor de lezer een chaos.
    Vriendelijke groet,
    Pieter.
  • Joplin
    Ben te lang weggebleven als ik dit lees!
    groeten Joplin
    pieter: Dank je, Joplin
    In een ander deel van dit feuilleton in wording, namelijk 'Soiree'', worden twee rags van Scott Joplin gespeeld. Nog even geduld, want dit deel is nog niet af.
    Vriendelijke groet,
    Pieter.
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .