writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Inwijding nieuwe woning

door pieter

Weer een deel van mijn toekomstige feuilleton In den Vreemde.
Ik heb dit al een tijdje geleden geschreven. Ook dit deel is een oefening in situaties en personen beschrijven.
(onnodig te zeggen dat ik er een hoop plezier aan beleef)
Inhoudelijke feedback is altijd welkom. Graag zelfs.
Alvast bedankt,

Pieter.


Dat kon hij er deze vrijdagnacht echt niet bij hebben. Hij moest en zou doorslapen. De verhuizing vorige week was eigenlijk een makkie geweest. Natuurlijk hadden Marit en Lena hem geholpen. Zijn voormalige personal assistent had een pan soep en brood voor de verhuizers gebracht. En, praktisch als ze was, ook wat wegwerpkommen en -bestek.
"Want je zal zien dat die altijd in de laatste doos zitten."
Er was niet eens een verhuiswagen aan te pas gekomen. Vier keer rijden met Leena's Volvo station wagon was voldoende geweest. Het nieuwe bed en de matras waren precies op tijd afgeleverd en ook nog eens voor niks de trap opgesjouwd. Leena had het z gearrangeerd dat die meubels uit haar magazijn - die anders daar toch maar stonden te verstoffen - door een paar 'mannetjes' rechtstreeks op hun nieuwe bestemming werden geplaatst. Natuurlijk wisten die mannen dat wij zij deden niet helemaal koosjer was. Kon hun niks schelen, zij hadden er zelfs zichtbaar lol in.
"Er wordt altijd van ons verwacht dat wij ons flexibel opstellen", had een van hen gezegd, "dus dan doen we dat."
Hij wilde hen de man 20 geven.
"Nergens voor nodig, service van de zaak."
Dus eigenlijk was alles meegevallen. Toch was hij bekaf. Sang Diu had ook weer door zijn hoofd gespookt. Alsof hij met het betrekken van deze woning definitief afstand van haar deed. Zij hadden elkaar plechtig beloofd elk hun eigen, nieuwe, weg te gaan. Zonder elkaar dus. De omstandigheden lieten geen andere oplossing toe. Samen hadden ze gehuild. Het was dus goed wat hij deed, maar toch voelde het niet zo.

En daarbij kwam dat het op het werk berendruk was. Nog veel drukker dan het normaal al was.
Alles had natuurlijk gisteren klaar moeten zijn, iedereen liep gestresst door elkaar heen. Marit, Leena een nog een klein aantal mensen lieten zich niet gek maken en werkten rustig door. Uiteindelijk was het hem gelukt orde in de chaos te scheppen en er voor te zorgen dat een ieder al zijn aandacht op zijn eigen klus richtte. Alles liep weer zoals het behoorde te lopen. Bij een beetje doorvragen hier en daar bleek dat de set designer de boel had lopen opjutten. Samen met zijn toekomstige co-production designer was hij op de man afgestapt.
"Voor de nieuwe productie mogen wij zelf ons team samenstellen."
De man keek triomfantelijk, alsof het vanzelfsprekend was dat hij daarin een centrale rol zou hebben.
"We delen je vast mee dat jij daar nit bijzit. Je kunt natuurlijk spatsies maken, gaan zieken en je onderknuppels weer op stang jagen. Dat kan natuurlijk."
Zijn collega vulde aan: "Maar weet wl dat wij iets van jou weten wat je vrouw en je schoonvader nog niet weten."
Hij legde de nadruk op het woord nog. Ze wisten in feite helemaal niks compromitterends van die man, maar een beetje bluffen wil nog wel eens helpen.
Later had de general manager hem terloops een complimentje gegeven. Maar hij was afgepeigerd. De hele week had hij slecht geslapen. Zowat elk uur werd hij wakker, dacht dan aan alles wat er nog gebeuren moest en hoe dat te regelen. Uiteindelijk viel hij dan weer in slaap en een uur later was hij weer wakker en begon alles weer opnieuw.
Daarom hij anderhalve pil genomen. Want anders zou de zaterdag er als een soort zombie bijlopen en er niets uit zijn handen gekomen zijn. Dat kon hij zich niet veroorloven want de zondag had hij al voor een groot deel ingeruimd voor het voorbereiden van de presentatie op maandagochtend. Daar zouden veel geldschieters bij aanwezig zijn. Dus dat was de reden dat hij al om half acht dat slaapmiddel met een glas wodka had ingenomen. Die combinatie hielp goed, binnen vijf minuten lag hij uitgeteld.

Zo troffen Marit en Leena hem dan ook aan.
Als verrassing wilden zij de nieuwe woning inwijden en hadden daarvoor twee flessen gekoelde champagne en lekkere hapjes meegenomen. Hij had hen vooraf een eigen sleutel gegeven, handig bij de verhuizing. Hij verwachtte niet dat zij die terug zouden geven. Vond-ie niet erg.
Ze schrokken zich rot. Hij lag er bij alsof hij dood was. En ze zagen ook dat medicijndoosje en die wodkafles. Marit begon aan hem te trekken en te schudden. Leena zocht op haar iPhone wat dat voor pillen waren. Dat viel niet mee want op het doosje stonden alleen maar Chinese tekens, toch vond ze ook iets in het Latijnse schrift. Uiteindelijk kreeg Marit hem wakker. Half verdoofd legde hij uit dat het een slaappil was en toen hij hun ongeruste gezichten zag, legde hij uit dat hij gn zelfmoordpoging had gedaan maar gewoon eens goed wilde slapen. Ze hoefden zich niet ongerust te maken. Morgenochtend zou hij zo fris als een hoentje zijn. In de verte hoorde hij hen nog zeggen dat zij hem wilden verrassen. Daarna liet die pil zich niet meer van zijn werk afhouden en was hij weer van de wereld.
Met bijna rituele bewegingen schoven zij hem naar het midden van het bed en dekten hem toe. Leena prikte Marit in haar schouder en wees naar de hoofdkussens. Het waren er meer dan twee.




 

feedback van andere lezers

  • parelmoerwit
    Jongeman,
    als je je ganse leven gaat toetsen aan de mening van anderen ga je geen EIGEN leven meer leven.
    De vraag is niet wat ik van je verhaal vind. De vraag is wat jij van je verhaal vind.
    Vertrouw jezelf en schrijf er maar lekker op los als je dat graag doet.
    Volharden in de boosheid is de boodschap !
    Groeten.

    pieter: Beste Parelmoerwit,
    Bedankt voor je feedback.
    Voor alle duidelijkheid: ik toets niet mijn hele leven aan de mening van anderen. Ik weet zelf goed wat ik van mijn verhaal vindt. Maar ik sta altijd open voor opbouwende kritiek. Daarmee ga ik dan aan de slag of juist niet. Dat beslis ik zelf.
    Wellicht heeft het woord boosheid in Vlaanderen een andere betekenis dan in Nederland. Maar mijn langjarige beroepspraktijk heeft mij geleerd dat volharden in boosheid en van daaruit werken alleen maar contra-productief is.
    Vriendelijke groeten van een 66-jarige jongeman,
    Pieter.
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 2

Uitstekend: 0 stem(men), 0%
Goed: 2 stem(men), 100%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .