writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 35

door Koyaanisqatsi

Ik schatte Naomi Koizumi een goede veertig jaar oud. Niets aan haar wees op een burlesque-actrice. Ze zat als een deftige dame met de benen over mekaar geslagen in een rotan armstoeltje, droeg een elegant kleedje met een zacht bloemetjesmotief en had haar lange zwarte haren, hier en daar verstoord door wat grijs, keurig opgestoken met een schelpvormige haarspeld.
Shigeharu Tanaka, Kenzaburo O's baas, had op het eerste gezicht weinig eigenschappen die yakuza-bazen worden toegedicht. In plaats van een patserige, brullende bullebak presenteerde hij zich als een uiterst beleefde, rust uitstralende gastheer. Hij begroette me vriendelijk en vroeg, nadat Kenzaburo O me had voorgesteld, of ik soms familie was van Willem-Alexander Stoelen, een Nederlandse zakenman met wie hij ooit aan tafel had gezeten in Nagasaki om te onderhandelen over de aankoop van burusera-automaten.
Toen ik ontkennend op zijn vraag antwoordde begon hij gemoedelijk te glimlachen en sloot hij het onderwerp af met de opmerking dat ook niet alle Tanakas familie van hem waren.
Ik werd verzocht rechts van Naomi Koizumi te gaan zitten. Kanzaburo O kwam achter me staan waardoor ik een beetje het gevoel kreeg dat hij me niet voor de volle honderd procent vertrouwde. Shigeharu Tanaka nam plaats tegenover ons, achter een zwaar, antiek bureaumeubel waarop stapels paperassen, balpennen, potloden en gommen lagen verspreid, en vroeg met wat hij me van dienst kon zijn.
'Iets onbeduidends eigenlijk,' begon ik, om me ervan te verzekeren niet al te zwaar in het krijt te gaan staan bij de yakuza. 'In feite de moeite niet. Ik was alleen maar nieuwsgierig naar wat Belhamels De Vogelaar u in de weg heeft gelegd.'
Meteen versteende de gemoedelijke gelaatsuitdrukking op Shigeharu Tanaka's gezicht. Naast mij hoorde ik Naomi Koizumi diep slikken en lichtjes in haar rotan armstoel verschuiven.
'Naomi-san, Kenzaburo, willen jullie zo vriendelijk zijn even naar buiten te gaan alstublieft.'
Shigeharu Tanaka's woorden waren nog niet koud of zowel Naomi Koizumi als Kenzaburo O waren al onderweg naar de deur. Mijn oog viel een tissueprop die tegen de rand van het antieke bureaumeubel was aangerold en deels doordrongen was van vocht.
Nadat Kenzaburo O de deur achter zich had dichtgetrokken begon het kantoor zich te vullen met een onheilspellende stilte. Van Shigeharu Tanaka's ontspannen gelaatstrekken was ondertussen niets meer over. Zijn gezicht was n en al ernst, van de soort die kwellende zorgen verraadde.
'U bent een buitenstaander, aan u wil ik het wel vertellen. Per slot van rekening dient ieder geheim dat een mens heeft met minstens n ander mens gedeeld te worden. Anders is het een geheim dat gedoemd is in de vergetelheid te geraken.
Belhamels De Vogelaar is in feite een tamelijk onschuldig individu. Akkoord, hij sluipt binnen bij mensen, meet zich soms de onbeschoftheid aan om aan hun eten of drinken te zitten en graait wel eens iets weg, maar nooit richt hij onherstelbare schade aan. Tenminste, tot een paar dagen geleden. Want heeft hij iets van mij ontvreemd dat'
Shigeharu Tanaka liet het hoofd zakken en streek met de palm van zijn rechterhand over zijn gezicht. Ik schoof naar het randje van mijn stoel en zei: 'Meneer Tanaka, als het u te zwaar valt hoeft u zeker niet'
'Nee, nee, het is beter dat ik het met iemand deel. Ik kan beter meteen in de zure appel bijten. Waar het op neerkomt is dat Belhamels De Vogelaar, ongetwijfeld zonder de impact van zijn daad te beseffen, een gedragen slipje van Koreda Suzu heeft mee gegraaid.'
Koreda Suzu? Een gedragen slipje? Mijn viel mond open alsof mijn kaken geen weerstand meer hadden tegen de zwaarte van mijn kin. In Shigeharu Tanaka's ogen verscheen een diepe wanhoop, alsof hij tot het volle besef was gekomen dat het einde van zijn yakuza-carrire nog slechts een kwestie van uren was.
'Ik heb in mijn leven heel wat geuren van meisjesslipjes opgesnoven, meneer Stoelen, maar de geur van Koreda Suzu's slipje valt niet te evenaren. De ervaring daarvan kan ik onmogelijk beschrijven. Men moet die geur zelf hebben opgesnoven om hem naar waarde te kunnen schatten. Of beter: om de onschatbare waarde ervan te kunnen erkennen.'
Een mens heeft tijd en jaren nodig om er achter te komen dat hij niets weet en niets begrijpt. Ik had dat stadium weliswaar nog niet bereikt maar beschouwde me wel al enige tijd als in de nabijheid ervan. Het had geen zin me te gaan verdiepen in Shigeharu Tanaka's hersenkronkels, daar schoot ik niks meer op. Ik had met hem gemeen dat een raar kwastje iets van ons gestolen had dat ons leven overhoop had gehaald; meer of minder was er niet. Of ik de onschuldig lijkende maar ongetwijfeld levensgevaarlijke yakuza-baas daardoor als een bondgenoot mocht beschouwen was een vraag die ik nu binnen de kortste keren moest beantwoorden. Maar had ik wel een keus? Als ik de sudoku bleef verzwijgen was de kans nagenoeg onbestaande hem ooit terug te krijgen, en als ik hem ter sprake bracht was de kans groot dat Shigeharu Tanaka hem voor zichzelf zou opeisen. Het idee zijn gedeelde geheim als chantagemiddel te gebruiken om dat laatste te verhinderen was ronduit absurd. Dat zou me niets anders opleveren dan een verschrikkelijke dood. Want als er iets is dat een gangster doet veranderen in een moorddadig beest, dan is het wel verraad.
'Meneer Tanaka, kent u toevallig Gangster Bob?'
Nog op het ogenblik dat de vraag over mijn tong rolde besefte ik dat mijn bestaan een buiteling maakte zoals het nooit eerder had gedaan.
Shigeharu Tanaka keek me recht in de ogen en antwoordde zonder ook maar een fractie van een seconde te moeten nadenken: 'Een kleine garnaal. Stelt niets voor. Eigenlijk een ordinaire kruimeldief. Een boefje zoals je er op elke pleintje van een achterbuurt een dozijn kan aantreffen.'
'Werkelijk?'
Ik kon wel door de grond zinken van schaamte en ontplofte tegelijkertijd van woede. Was Gangster Bob er al die tijd met niets anders dan opschepperij en een grote bek in geslaagd mij en zovele anderen te doen geloven dat hij een vooraanstaande crimineel was waarvoor je maar beter kon sidderen en beven?
'Het is natuurlijk maar zoals u het bekijkt,' zei Shigeharu Tanaka. 'In de ogen van de goegemeente is hij misschien een gevaarlijk sujet, maar in ons milieu werkt hij alleen maar net niet op de lachspieren.'
Die filosofische benadering plaatste mijn verontwaardiging terug in haar juiste perspectief. Ik behoorde tot die god- en gangstervrezende goedgemeente en kon dus maar beter het verlies van Gangster Bobs sudoku als een serieus probleem blijven beschouwen. Ik zag trouwens aan de blik van Shigeharu Tanaka dat hij ondanks zijn laatdunkende opinie over de zogenaamde kruimeldief benieuwd was naar het waarom ik naar hem genformeerd en besloot hem in volle vertrouwen te nemen. Precies zoals hij met mij had gedaan.

 

feedback van andere lezers

  • drebddronefish
    Prima weer qatsi, graag gelezen!groetjes

    Koyaanisqatsi: thnks ;-)
  • Greta
    K. je gaat nog niet afronden toch?
    Koyaanisqatsi: maar nee, de arme man moet zijn sudoku nog zien terug te krijgen!!
  • GoNo2
    Heb altijd geweten dat Japanse schrijvers niet te vertrouwen waren!
    Koyaanisqatsi: en je verstaat ze ook niet :-)
  • doolhoofd
    Je hebt jezelf overtroffen, deze was geweldig.
    Koyaanisqatsi: dat moet een mens altijd blijven proberen nietwaar, jezelf overtreffen
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 3 stem(men), 75%
Goed: 1 stem(men), 25%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .