writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 38

door Koyaanisqatsi

40
Kenzaburo O gaf me het advies naar huis te gaan en de hele historie te vergeten. Uit de mond van een yakuza betekende dat zoveel als ik dat moest opkrassen en me maar beter niet opnieuw liet zien. En daarmee was het doek definitief gevallen. De kans om met de nodige bijstand van Shigeharu Tanaka nog aan de sudoku te geraken was verkeken. Alleen God wist hoe lang Belhamels De Vogelaar nog in de kofferbak van een aftandse auto zijn verdere lot moest afwachten, en alleen God wist hoe het mij verder zou vergaan.
Verslagen en moedeloos verliet ik het gebouw om buiten vast te stellen dat het ondertussen donker was geworden en te beseffen dat ik er geen flauw meer van had waar ik me bevond. Door die ellendige kleine kale achterna te zitten was ik letterlijk compleet het noorden kwijtgeraakt. Ik keek uit op een troosteloos plein met in het midden een van duivenstront vergeven standbeeld van n of andere strijder uit een vergeten eeuw. Mijn oog viel op de knipperende neonverlichting van een motel aan de overkant van de straat. Uitgaand op donkere aard van de voorgevel ervan, was het een oord dat je maar beter liet links liggen. Voor de rest stonden er oude, leegstaande huizen, een supermarkt, een fietsenwinkel en een postkantoor.
Ik hield een oud vrouwtje dat langzaam als een slak voortschreed staande om te vragen waar ik me precies bevond.
'Dat weet ik ook niet,' antwoordde ze echter, en ze slofte hoofdschuddend verder alsof ik haar een onvoorstelbaar ridicule vraag had gesteld.
Aangezien er verder in de omgeving geen levende ziel te bespeuren viel besloot ik terug het kantoorgebouw binnen te stappen om daar mijn licht te gaan opsteken. Maar toen ik terug bij de ingang kwam bleken de deuren gesloten en de lichten in de inkomhal gedoofd.
'Hier sta ik dan,' zei ik, met het gevoel tegen een eindeloze leegte te spreken.
In de verte klonk iets wat op een geweerschot leek. Het beangstigende geluid werd gevolgd door een trein die ergens, niet zo heel ver van waar ik me bevond, voorbij denderde. Opeens stak er een lichte bries op die zwoele lucht in mijn gezicht blies. Het zag er naar uit dat de nacht tamelijk warm zou blijven. De hemel was vrij helder, al bleven de sterren en de maan regelmatig verscholen achter voortdrijvende wolken.
Ik besloot een enorm risico te nemen dat in feite geen risico was want mijn leven was toch al in gevaar. Kenzaburo O kon naar de maan lopen. Ik ging de nacht doorbrengen in het motel zodat ik me de volgende ochtend weer op het kantoor van Shigeharu Tanaka kantoor kon aanmelden. Lag het yakuza-kopstuk nog in het ziekenhuis of was hij door zijn luitenants naar een veiliger oord gebracht, dan was dat maar zo, maar mocht hij weer present zijn dan bestond nog altijd de mogelijkheid dat hij me zou helpen mijn sudoku terug te krijgen.
Ik stak het plein over en ging het motel binnen. Omdat de neonverlichting boven de ingang constant knipperde was het onmogelijk de volledige naam te lezen. De enige letters die herhaaldelijk oplichtten waren M TEL en BI ON I LE. De glazen deur die toegang gaf tot een benauwende inkomhal zat helemaal onder de vette vingerafdrukken, verfspatten en donkere graffiti. Ze ging piepend open en schuurde lichtjes over de grond. Ze was nog niet opnieuw dichtgevallen toen de deur erachter met een zoemend geluid opensprong - blijkbaar zat er ergens in de inkomhal een camera verscholen.
Op mijn hoede voor ik wist niet wat duwde ik de deur open en kwam terecht in een vestibule van kale, zwarte muren waar niemand aanwezig was. In het midden van het vertrek stond een pupiter waarop een wit blad lag met als titel: INSTRUCTIES. Daaronder stond in letters zo klein dat ze nauwelijks te lezen waren het volgende te lezen:

Geachte Klant,
Welkom in Motel Bidonville. Momenteel zijn we afwezig. Doe gerust of u thuis bent en maak u geen zorgen, Motel Bidonville is nooit volzet, er is altijd wel een plaatsje voor u. Begeef u via de draaitrap achterin naar de tussenverdieping. Daar zal u aan de muur een vogelkastje bevestigd zien. In dat kastje hangen de sleutels van de kamers die nog vrij zijn. Neem gerust een sleutel naar keuze. Wanneer u het motel weer verlaat laat u de sleutel gewoon op het nachtkastje van uw kamer achter, samen met het door u verschuldigde bedrag. Mocht u geen gepast geld bij zich hebben, dan mag u dit bedrag naar beneden afronden tot u gepast kan betalen. Ontbijt wordt gepresenteerd in de automaten die zich op iedere verdieping bevinden. Voor lunch en avondeten kunnen wij u de restaurants in onmiddellijke omgeving aanbevelen; ze serveren zonder uitzondering goede kwaliteit voor een billijk prijsje. Wij wensen u een aangenaam verblijf en hopen u ooit opnieuw te mogen verwelkomen. Inge en Ingrid.

 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Wat een bedroefde sfeer. Ontbijt uit een automaat. Gruwel.
    Koyaanisqatsi: Ha, je weet het. ;-)
  • doolhoofd
    Any way the wind blows...
    Koyaanisqatsi: doen't really matter...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .