writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 40

door Koyaanisqatsi

Alvorens me naar de tweede verdieping te begeven ging ik de sleutels van kamers drie, vier, vijf en zes weer in het kastje hangen. Kamers drie en vijf waren op slot, kamers vier en zes waren wel uitgerust voor een verblijf maar op de bedden ontbrak domweg een matras. Met de laatste acht sleutels en het nodige optimisme liep ik vervolgens de trap naar de tweede verdieping. Bovengekomen stuitte ik op deur waarom iemand met krijt en in sierlijk handschrift 'KAMERS ACHT TOT EN MET VIJFTIEN' had geschreven.
Dat betekende dat zich op de volgende verdiepingen geen kamers meer bevonden hetgeen me, gezien de dooie boel die het hier was, niet echt verraste.
Ik duwde de deur open en stapte een lange gang met rood vast-tapijt en even rode muren in. Op de eerste deur die ik tegenkwam stond geen nummer. Het leek me dan ook onzinnig om mijn tijd daar te verprutsen door alle sleutels uit te proberen. De volgende deur stond op een brede kier maar bevatte ook geen nummerplaatje. De kamer erachter was volgepropt met kerstversiering. Je kon er amper een voet binnenzetten, en dat deed ik dus ook niet. De volgende kamer bleek kamer vijftien te zijn. Op hoop van zegen stak ik de sleutel gemerkt met het cijfer vijftien in het slot. De deur ging gewillig open en een kille dennengeur waaide in mijn gezicht. In mijn verbeelding zag ik me de volgende seconden een zalig frisse motelkamer binnenstappen maar toen ik het licht aanknipte stolde het bloed in mijn aderen. Op een vlekkeloos met witte lakens opgemaakt bed lag het naakte lijk van een jonge vrouw opgebaard. Een stilte van een oneindige diepte pakte me bij de strot en deed me verstijven als een zoutpilaar. Je hoefde geen dokter te zijn om er van overtuigd te zijn dat alle even uit de jonge vrouw was verdwenen. Haar huid was bijna zo wit als de lakens. Haar armen, slank en opvallend lang, lagen langs haar zij. Haar haren, tussen blond en rossig, waren golvend en leken eerder toe te behoren aan een schone slaapster dan aan een lijk. De tepels van haar volle borsten had zich tevergeefs verzet tegen het wegtrekken van hun kleur. Ze waren enkel te onderscheiden door hun vorm. Ter hoogte van haar schaamstreek bevond zich een rossige pluk haar die los op haar huid leek te liggen; alsof een lichte bries zou volstaan om hem weg te blazen. De vredige uitstraling van haar gelaat slaagde er niet in mijn ontzetting te neutraliseren. Iets vertelde me dat deze vrouw een verschrikkelijke dood was gestorven en dat de rust die ze uitademde één grote, schandalige leugen was.
Ik wilde nog maar één ding en dat was binnen de kortste keren dit vervloekte spookhuis verlaten. Ik knipte het licht weer uit, sloot de deur af en liep opnieuw de gang uit terwijl ik het gevoel kreeg dat mijn hart lang mijn keel uit mijn lichaam probeerde te ontsnappen. En het werd nog erger toen bleek dat de deur naar de trap op slot zat. Ik kon geen kant meer uit. Hoe ik ook aan de kruk duwde en trok, de deur gaf geen krimp en mijn hart dreigde overstag te gaan. Het begon te kloppen als een elektrische sloophamer waarvan de op- en aanknop het laten afweten. Paniek verduisterde mijn verstand en ik kon aan niks anders meer denken dan het lijk in de kamer. Ik hoopte mijn redding te vinden in de sleutels die ik bij had, maar toen stelde ik vast dat de deur niet eens op slot kon gedraaid worden. Dat was aan de ene kant een geruststelling want betekende dat niemand me had opgesloten, maar hield aan de andere kant in dat de schoot van de deur hoogstwaarschijnlijk stuk was en dat ik zonder het slot uit te breken geen schijn van kans had om te ontsnappen. Er zat niets anders op dan de kamers allemaal af te gaan en te hopen ergens wat gereedschap te vinden waarmee ik wat breekwerk kon verrichten. Nog steeds trillend op mijn benen en met een als gek tekeergaande tikker ging ik de eerste kamer binnen. Het was de ergste keuze die ik had kunnen maken.

 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Ik zei het al... hotel Psycho. Nu nog de douchescene.
    Koyaanisqatsi: helaas, het is niet de bedoeling plagiaat te plegen
  • GoNo2
    Van de hand Gods geslagen!
    Koyaanisqatsi: R I P
  • doolhoofd
    Wow... spannend.
    Altijd blij wanneer er weer een stuk van jouw hand op de site staat.
    Koyaanisqatsi: enige voorkeur? mijn duim, mijn pink? :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .