writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 56

door Koyaanisqatsi

Vergezeld door drie moordwijven had ik me misschien Hugh Hefner moeten voelen maar helaas diende de uitdrukking moordwijven letterlijk te worden genomen en had ik dan ook veel meer de indruk nog steeds omringd te worden door figuren waar de doorsnee burger liever niet mee in aanraking komt. Dat de schoonheden op straat weinig bekijks genoten had ongetwijfeld alles te maken met de schietijzers die ze in hun handen hielden alsof het stukken fruit betrof die ze van plan waren onderweg op te knabbelen. Maar natuurlijk waren alle blikken wel degelijk op hen gericht, alleen niet rechtstreeks maar zo stiekem mogelijk, aangezien niemand zo gek was zijn leven te riskeren door hen ostentatief aan te gapen.
Ik probeerde wat binnenpret op te wekken door me af te vragen wat de passanten over mij dachten maar de bloederige scène waar ik enkele minuten eerder getuige van was geweest bleef zich telkens weer in geuren en kleuren als een horrorfilm voor mijn ogen afspelen.
Belhamels De Vogelaar had met een diepe buiging afscheid van me genomen. Ik had de sudoku niet meer ter sprake gebracht en hij hoopte waarschijnlijk dat ik hem domweg vergeten was. Zoals hij wegliep, met die grote natte vlek in zijn broek en zijn gehavende gezicht, kon ik hem niet anders omschrijven dan als een gebroken man die zich in de richting van de rand van de maatschappij begaf om zich daar, als een soort van wegwerpmens, in een krocht te gaan terugtrekken.
Een paar huizenblokken voorbij het kantoor van wijlen Shigeharu Tanaka stapten de drie schoonheden een kleine cafetaria binnen. De knaap achter de bar, een puisterige jobstudent met warrig koperrood haar, verstijfde toen hij ons zag verschijnen. Behalve een oud mannetje dat aan de toog bij een cappuccino een krant zat te lezen waren er geen klanten aanwezig.
'Maak je geen zorgen, Gilbert,' zei het mannetje tegen de jobstudent, zonder dat hij ons ook maar een blik had waardig gegund, 'dat zijn Yakigi's, die doen geen brave mensen kwaad. En de meneer is maar een figurant.'
Die volkomen door de Yakigi's genegeerde woorden volstonden om een gastvrije glimlach op de jongeman zijn uitgedroogde, korstige lippen te toveren.
De Yakigi's schoven één voor één aan een rond tafeltje nabij het raam, ik volgde hen gedwee. De jobstudent wachtte even en kwam dan dapper op ons af met vier menu's in de handen.
'Wij weten al wat we willen,' wuifde de Yakigi met de doordringende ogen het aanbod af. 'Drie latte's en drie appelstroedels met kaneel.'
'En doe mij maar hetzelfde,' bestelde ik, gemakshalve.

 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Dat Vogelaar nog rechtop staat mag een wonder heten.
    Koyaanisqatsi: zoals de meeste figuren onderaan de maatschappijladder kan hij wel wat verduren
  • doolhoofd
    "Een gebroken man die zich in de richting van de rand van de maatschappij begaf om zich daar, als een soort van wegwerpmens, in een krocht te gaan terugtrekken."

    Mooi omschreven! Ik voelde me persoonlijk aangesproken, ganser dagen doorbrengend achter mijn laptop in mijn kleine appartement in een sociaal huisvestingsblok...
    Koyaanisqatsi: hopelijk niet kaal met een lachwekkende puntneus, IN blote bast en veel te grote kortE broek,
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .