writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 58

door Koyaanisqatsi

Ik besloot de meisjes op hun latte's en appelstroedels te trakteren. Als soepele knipmessen maakten ze synchroon een buiging van precies vijfenveertig graden terwijl ze luid en duidelijk hun dankwoord uitspraken. In principe was dit vanzelfsprekend een zeer mooi en respectvol gebaar, maar met in het achterhoofd de wijsheid dat ik drie koelbloedige moordenaressen voor me had staan, leek het mij eerder een ludiek schouwspel.
Toen we de cafetaria verlieten namen we afscheid en besloot ik een taxi tegen te houden om me naar huis te voeren. Aangezien ik er geen flauw idee van had in welk gedeelte van de stad ik me bevond kon dat mogelijk een dure onderneming worden maar ik had absoluut geen zin om mijn dwaaltocht nog langer verder te zetten.
Een taxi vinden was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Auto's passeerden er genoeg maar geen taxi's. En toen er dan eindelijk één binnen mijn gezichtsveld verscheen en ik gebaarde om halt te houden kreeg ik van de chauffeur alleen maar een opgestoken middenvinger te zien.
'Waar was dat voor nodig, onbeschofte boer?' riep ik hem gefrustreerd en beledigd na.
'Wat had je anders verwacht?' klonk het, compleet onverwacht achter mijn rug.
Het was het oude mannetje uit de cafetaria, dat me gezapig toelachte terwijl hij zijn krant stevig onder zijn linkerarm geklemd hield.
'Wat moet ik dan anders verwachten?' vroeg ik terwijl ik geïrriteerd mijn neus ophaalde.
'Jij bent toch die vent die nooit betaald als hij een taxi neemt?'
Het mannetje lachte, alsof hij zo'n soort van ontoelaatbaar gedrag amusant vond.
'Waar haal jij dat vandaan?' gromde ik. 'Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik nog een taxi heb genomen. Maar wat ik wel weet, is dat ik altijd netjes afreken.'
Daarop trok het oude mannetje de krant vanonder zijn arm, zodat hij ze met een daarop volgende beweging naar me kon uitsteken.
'Bladzijde vier, meneer. De persoonsbeschrijving van het booswicht waar het over gaat, komt sprekend overeen met de uwe.'
Ik graaide de krant uit zijn hand en sloeg ze open op bladzijde vier.
"Zwartrijder wordt een plaag voor taxichauffeurs," stond er boven een klein artikel.
Niet van plan veel aandacht aan het verhaal te besteden liet ik mijn ogen er vluchtig over heen gaan. Maar het beetje dat ik opving zei genoeg: een man van rond de zestig, met strak naar achteren gekamde haren en grijzend aan de slapen, gekleed in een wit hemd en een broek met een scheur in ter hoogte van de linkerknie, was er de afgelopen dagen minstens vijf keer in geslaagd een taxichauffeur een neus te zetten door de benen te nemen zonder te betalen.
Mannen van mijn leeftijd, met strak naar achteren gekamde haren en grijzend aan de slapen waren er waarschijnlijk wel meer, en een wit hemd was ook geen zeldzaamheid. Maar de scheur in mijn broek, die ik door al de commotie net als de erachter zittende schaafwond al compleet vergeten was, die deed me natuurlijk de das om. In theorie welteverstaan, want was het allemaal stom toeval; ik was de onschuld zelve!
'De scheur in mijn broek is bij wijze van spreken kakelvers,' zei ik tegen het mannetje terwijl ik hem zijn krant teruggaf. 'Ze zat er dus niet de afgelopen dagen, en dus gaat het hier niet over mij.'
Het mannetje keek kortstondig naar mijn gehavende knie, knikte en antwoordde: 'Ik ben makkelijk te overtuigen, meneer, maar geen taxichauffeur zal het risico willen nemen. Trouwens, u zag het zelf: ze stoppen niet eens. En u kan er toch moeilijk gaan voorliggen om ze een halt toe te roepen. Dat laatste zou misschien wel lukken, maar de kans dat u er in zou slagen om na zo'n levensgevaarlijk manoeuvre nog een pleidooi in uw voordeel te houden, is wel heel klein. Denkt u ook niet? '
Ik staarde verloren de straat in. Ik was moe, was het allemaal beu en droomde van een warm bad en een bed. Het kon me niet schelen dat het klaarlichte dag was. Ik wilde de miserie van de afgelopen uren van me afspoelen en mijn lichaam en geest de rust gunnen waar ze om smeekten.
'Misschien kan ik u wel helpen,' zei het oude mannetje. 'Mijn dochter is amateur-taxichauffeur. Ik ben er bijna zeker van dat ze u op uw bestemming zal willen brengen. Ook al is dat aan de andere kant van de aardbol.'
'Amateur-taxichauffeur?' Ik fronste ongelovig de wenkbrauwen en deed zonder het te beseffen een argwanend stapje naar achter.
Het mannetje begon te giechelen als een gluiperige dwerg uit één of ander eng sprookje.
'Alle beroepen kennen amateur-tegenpolen, meneer; dat zou u op uw leeftijd toch moeten weten.'
Ik moest denken aan het volkstribunaaltje en liet mijn achterdocht grotendeels varen. Maar daarvoor kwam wel een wantrouwen voor amateurisme in de plaats.
'Bent u er zeker van dat ze daar toe in staat zal zijn?'
'Ze kan autorijden, meer hoeft een taxichauffeur toch niet te kunnen. De weg kan iemand altijd vragen -daarvoor hebben we onze mond in de eerste plaats gekregen - en een beroepschauffeur moet eender welke verkeersopstopping net zo zeer trotseren als een amateur.'
Ik keek opnieuw de straat in. Hoe het kwam wist ik niet, maar zo opeens verschenen de ronde, bewegende billen van de van me afscheid nemende Yakigi's op mijn netvlies. Ze waren de straat in de andere richting uitgelopen, als soldaten op terugweg van het front, maar met in het achterhoofd het besef dat de strijd nog lang niet gestreden was.
'Goed,' zuchtte ik. 'Ik wil het er wel op wagen. Een andere keus heb ik toch niet, vrees ik.'
'Dat denk ik ook niet,' zuchtte het mannetje solidair, waarop hij me uitnodigde met hem mee te gaan. Dezelfde richting uit als diegene waarin de Yakigi's waren vertrokken.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Nochtans modieus tegenwoordig, scheuren in de broek.
    Koyaanisqatsi: Ja, het snobisme ten top. Vroeger droomde de gewone man (en vrouw!) van niet verstelde, schone kleren. Nu betalen ze een fortuin voor een broek vol scheuren.
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .