writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 61

door Koyaanisqatsi

Alsof de sofa onder haar werd opgeblazen, schoot het scharminkel krijsend de lucht in. Toen de panden van haar smerige badjas tijdens het neerkomen openvielen kwamen er twee met siliconen opgevulde borsten tevoorschijn. In haar graatmagere romp geplant had het als grotesk kunstwerk misschien door de beugel gekund, maar in de ogen van een nuchtere realist zoals ik resulteerde het in een ronduit wansmakelijk menselijk naakt.
Vanzelfsprekend ging er enige tijd overheen voor ze besefte wat haar was overkomen. Maar toen ze in de man die haar dwaas grijnzend aangaapte haar vader herkende barstte de hel los.
De verwensingen en scheldwoorden die als een stortvloed over haar tong rolden waren niet voor herhaling vatbaar en deden het oude mannetje wit uitslaan en verstijven. Maar zijn perplexe houding was noodgedwongen van korte duur. Want terwijl de scheldpartij in volle hevigheid toenam begon er ook een regen van blikjes en flessen op hem af te komen.
Het mannetje dook in mekaar en schreeuwde: 'Vlucht, meneer! Vlucht! Ik overleef dit wel!'
Hoewel zijn dochter ogenschijnlijk nog geen besef had van mijn aanwezigheid, zag ik geen enkele reden om zijn raad niet op te volgen. Ik verliet het appartement zonder enige schuldgevoelens om hem aan zijn lot over te laten en stapte met een kalmte die me op een bepaalde manier aangenaam verraste de lift in.
'Wat een idioot ook,' kon ik slechts concluderen.
Naarmate de lift daalde zwakte het kabaal af en tegen de tijd dat ik weer uitstapte was het muisstil. Ik begaf me naar de uitgang en stond op het punt het gebouw te verlaten toen de deur van de trapzaal openzwaaide en tot mijn stomme verbazing het mannetje tevoorschijn sprong
'Wacht, ik ga met u mee,' hijgde hij, compleet buiten adem.
'Hoe heb je hem dat geflikt?' vroeg ik stomverbaasd.
'Als je moet lopen voor je leven kan je zelfs op mijn leeftijd nog snelheidsrecords breken,' piepte hij.
Ik bleef het een hele heksentoer vinden maar brak er me niet verder het hoofd over. Feit was dit ik alweer kostbare tijd had verloren en me verder van huis leek te bevinden dan ooit. De rest liet me steenkoud.
'Dat heb je mooi voor mekaar gebracht,' zuchtte ik.
'Zwijg. Zo iets hou je toch niet voor mogelijk. Mijn generatie zou zo iets nooit aangedurfd hebben. Blijkbaar zijn de tijden drastisch veranderd. Ik ben echt in shock. En weet u wat ik nog het ergst van al vind, meneer? Ik voel me volkomen belachelijk gemaakt, want had voor de volle procent op mijn dochter gerekend om u naar huis te brengen. Wat voor een modderfiguur sla ik nu wel niet? Nu, gelukkig voor u heb ik ook nog een zoon. En die is weliswaar geen amateur-taxichauffeur maar wel een amateur-riksjaloper. Als ik hem heb uitgelegd wat ons is overkomen, zal hij u beslist wel uit de nood willen helpen.'
Ik keek het mannetje aan met een observerende blik. Hoewel hij beweerde in shock te zijn leek hij ten volle bij zijn verstand en één en al ernst.
'En hoe lang heb je je zoon niet meer gezien?' vroeg ik, met het nodige sarcasme.
'Dat kan ik me niet precies meer herinneren,' antwoordde hij met een pruillip. 'Maar wat maakt dat uit? Hij is geen zatlap, zoals zijn zus. Tenminste, dat was hij toch niet toen ik hem voor het laatste ontmoette.'
Mijn emoties wilden het mannetje laten oprotten maar mijn hersens vertelden iets anders. Door hem te volgen was ik nog verder verdwaald en hoewel mijn al wankele vertrouwen in hem geslonken was tot weinig meer dan een sprankel naïef opportunisme leek het me nog altijd beter me aan deze laatste strohalm vast te klampen dan in mijn dooie eentje te gaan ronddolen.
'Goed,' zei ik, met tegenzin, 'maar je moet me één ding beloven: als het niks wordt met je zoon, verdwijn je onmiddellijk uit mijn leven. Afgesproken?'
Het mannetje leek even van de kaart door mijn eis maar knikte vervolgens toch categoriek.
'Dat spreekt vanzelf, meneer,' zei hij, 'want als ik in uw plaats was, zou mijn geduld in dat geval net zo zeer zijn opgebruikt. Per slot van rekening heb ik u al lang genoeg aan het lijntje gehouden.'

 

feedback van andere lezers

  • GoNo2
    Quo vadis, zou De Wever zeggen!
    Koyaanisqatsi: Mea culpa zegt K. :-)
  • doolhoofd
    Absurdisme ten top.
    Koyaanisqatsi: of... magisch realisme?? :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .