writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 63

door Koyaanisqatsi

En zo geraakte ik dus eindelijk weer thuis: dankzij een lidkaart van de communistische partij en liters zweet van een amateur-riksjaloper.
Het was de zoon van het oude mannetje in hoogsteigen persoon die me naar huis voerde. Onderweg hield hij maar niet op over wat voor een kapitalistische bourgeoissmeerlap zijn verwekker was. Toen ik hem vroeg hoe zijn vader dan de kost had verdiend bleek de arme man een gepensioneerde postbode te zijn. Maar daar ging het volgens zoonlief niet om. Zijn vader had altijd slaafs zijn job uitgevoerd zonder ooit aan het verdomde systeem te tornen dat hem in een weer en wind liet zeulen met loodzware tassen gevuld met brieven en pakketjes.
Ik had van iemand voor wie het proletariaat boven alle verdenking verheven was enig respect verwacht voor een man die nuttig werk had verricht maar blijkbaar was mijn perceptie niet de juiste.
Hoe dan ook, ik geraakte eindelijk thuis, waar ik het betreden van mijn bad als een regelrechte intrede in de hemel ervoer. Mijn bed nadien genoot trouwens exact dezelfde status.
Ik sliep en sliep en werd pas wakker tegen de volgende ochtend toen de vroegste vogeltjes begon te zingen. Iets eerder dan anders stond ik op, nam rustig mijn tijd om te ontbijten en besloot naar het werk te stappen in plaats van de metro te nemen.
Toch kwam ik nog als eerste aan op de redactie. De enige andere aanwezige was de jonge interim-receptioniste waar de meerderheid van het mannelijke personeelsbestand maar niet over kon zwijgen. Zelf vond ik het een irritant, bij de minste flauwe opmerking onnozel giechelend, schaap.
Ik installeerde me aan mijn bureau met een kop koffie en begon de reeds bezorgde kranten door te nemen. Op het gebied van rockmuziek viel er weinig opzienbarends te melden. Aangezien ik behalve de verslaggeving van twee geplande rockconcerten niets op mijn agenda had staan zag er dus naar uit dat ik voor de volgende edities van de twee weekbladen die we publiceerden het één en ander uit mijn duim moest zien te zuigen,
Omstreeks negen uur verschenen de eerste collega's: de dame die de moderubrieken verzorgde en onze fotograaf. Over beide deden cowboyverhalen de ronde waar ik me volledig van distantieerde. Kwatongen beweerden dat zij het met zowat iedere modeontwerper die ze ontmoette probeerde aan te leggen en dat hij, gehuwd en vader van drie, er een dubbelleven op nahield als travestiet. Dat ik nooit enige belangstelling toonde voor het geroddel werd me vergeven. Als ouderdomsdeken van het bedrijf liet men me maar betijen. Het bleef onuitgesproken maar ik had mijn tijd gehad en de voornaamste reden dat ik iedereen koud liet was dat mijn carrière er zo goed als opzat en ze spoedig van mij verlost zouden zijn.
Een kwartier later verscheen tot mijn grote verbazing de hoofdredacteur. Die liet zich normaal nooit zien voor elf uur omdat hij er een gewoonte van had gemaakt om iedere dag als laatste te vertrekken. Daardoor verliet hij maar zelden voor acht uur 's avonds het kantoor en aangezien hij nadien meestal ook nog even doorzakte was het de normaalste zaak van de wereld dat hij min of meer uitsliep. Dat hij nu een uur en drie kwartier eerder arriveerde en zijn gezicht op onweer stond voorspelde vanzelfsprekend niet veel goeds.

 

feedback van andere lezers

  • GoNo2
    Nog steeds de meest productieve schrijver, zo te zien!
    Koyaanisqatsi: kijk reikhalzend uit naar concurrentie
  • doolhoofd
    Back to life, back to reality.
    Koyaanisqatsi: de nagel op de kop!
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .