writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 65

door Koyaanisqatsi

De rest van de dag heerste er begrijpelijkerwijze een echte begrafenissfeer op kantoor. Het eerste slachtoffer viel trouwens nog voor de avond. Het interim-schaap van de receptie kreeg te horen dat ze de volgende dag niet meer hoefde te komen. Haar reactie was opvallend: ze vertoonde geen ontgoocheling of woede, eerder een boeddhistische gelatenheid.
Niemand bleef langer dan nodig, behalve de hoofdredacteur die als een plichtbewuste kapitein tot het laatst op zijn schip blijft. Ik had het niet altijd gevonden met deze man met zijn wispelturige karakter maar moest hem wel aangeven dat hij behoorlijk vlijtiger was dan zijn twee voorgangers die allebei worstelden met een drankprobleem en huwelijksperikelen en de redactie maar lieten betijen. Heel even overwoog ik om bij hem langs te gaan alvorens te vertrekken maar aangezien ik nooit bij hem passeerde tenzij het echt nodig was, leek het me ongepast om me onder de gegeven omstandigheden zo opeens spontaan te laten zien. Het laatste wat ik wilde was de indruk wekken een slijmerige poging te ondernemen om mijn bedreigde postje te redden.
De metro naar huis zat propvol. Ik stond geprangd tussen een twee jonge vrouwen, clichés van kantoorbedienden in keurige maatpakjes. Toen het treinstel op zeker ogenblik bruusk afremde en iedereen half opzij kantelde glimlachte ik haar meelevend toe. Meteen daarop verscheen in haar ogen een blik die leek te willen zeggen: 'Haal je maar niks in je hoofd, viezerik.' Voor de rest van de rit liet ik mijn ogen zo ver mogelijk van haar weg dwalen.
Onderweg naar huis kocht ik een kant- en klare maaltijd in een kleine superette die werd uitgebaat door Sikhs. De vader des huizes stond altijd achter de kassa, sprak nauwelijks een woord en had de hypnotiserende ogen van een fakir. Zijn zoons, die zich constant ontfermden over de inhoud de rekken, leken amper op mekaar. De ene was zwaarlijvig en groot, en zei net als zijn vader amper wat, de andere was klein, mager als een sprinkhaan en een echte spraakwaterval. Eén keer had ik een glimp opgevangen van hun moeder; een vrouw die behoorlijk ouder leek dan haar echtgenoot, een oogverblindend fluorescerend groene sari droeg en geurde naar veel te sterk parfum.
Voor de ingang van mijn woonst werd ik staande gehouden door een man uit de buurt die me altijd droog gedag knikte als onze paden zich kruisten. Dat hij me ditmaal aansprak had te maken met wat in zijn ogen blijkbaar wereldschokkend nieuws was.
'Daarstraks hebben ze hier een vos opgemerkt, meneer. Hij stond naar het schijnt zelfs op het punt het gebouw binnen te gaan waar u woont. Heel vreemd weet u, want vossen zijn voornamelijk 's nachts actief. Dat ze ondertussen ook in de stad opduiken is natuurlijk geen nieuws meer. Daar wordt al lang melding van gemaakt. Maar het is toch wel wat, dat wild dat de steden in trekt. Ik vraag me af wanneer we de eerste wolven gaan zien. Niet dat ik er op zit te wachten. Want de vroegere horrorverhalen over wolven mogen ondertussen dan wel bijgestuurd zijn en weg gerelativeerd, ik blijf het toch maar gevaarlijke beesten vinden. U niet?'
'Ik zou in ieder geval liever een koikarper tegenkomen dan een wolf,' probeerde ik me er vanaf te maken, maar dat had ik beter niet gedaan aangezien de man de trotse bezitter bleek van een vijver met koikarpers.
Het resultaat was dat ik een minutenlange uiteenzetting kreeg over hoe men zo'n vijver en zijn residenten het best kon onderhouden, wat het grapje kostte en waar je het best terecht kon voor zowel het benodigde materiaal, voedsel als vissen. Toen ik eindelijk van de man verlost was, voelde ik een moeheid opkomen die niet evenredig was met de weinige inspanningen die ik de afgelopen dag gedaan. Ik strompelde naar mijn woning, at mijn maaltijd zonder al te veel smaak, legde me te rusten op de sofa en zette de teevee aan.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    De doffe glansloosheid van het alledaagse.
    Koyaanisqatsi: tenzij koikarpers je ding zijn :-)
  • GoNo2
    Uw productiviteit kent geen grenzen!
    Koyaanisqatsi: edoch...
  • Greta
    Ben klaar met alle delen bijgelezen maar niet overal een lovende reactie geschreven, wel een dikke "uitstekend" toebedeeld.

    Besef je zelf wel hoe bijzonder energiek en wervelend je verhalen zijn?
    Koyaanisqatsi: euh...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .